ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਪ੍ਰਿਯ ਸਾਹਸਾਨਾਂ ਵਿਵੇਕਵੈਰਾਗ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨਾਮ੍ । ਦੇਹਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਤ੍ਮਪਰਾਯਣਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਾਧਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਨਃ ਕਥਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ, ਦੱਸੋ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਅਕਲ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਸਰੀਰ, ਸੁਖ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਨਾਹਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸ਼੍ਰੀਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ। ਜਾਤੇ ਨਾਮਾਪਰਾਧੇ ਤੁ ਪ੍ਰਮਾਦੇ ਤੁ ਕਥਂਚਨ । ਸਦਾ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਨਾਮ ਤਦੇਕਸ਼ਰਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਦਾ ਗੁਨਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਜਪੇ ਤੇ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲਏ।
ਨਾਮਾਪਰਾਧਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨਾਮਾਨ੍ਯੇਵ ਹਰਂਤ੍ਯਘਮ੍ । ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਿ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵਾਰ੍ਥ ਕਰਾਣਿ ਯਤ੍
ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਨਾਮ ਦੇ ਗੁਨਾਹ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਰਹਿਣ। ਨਾਮ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮੈਕਂ ਯਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਂ ਸ੍ਮਰਣਪਥਗਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮੂਲਂ ਗਤਂ ਵਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਾऽਸ਼ੁਦ੍ਧਵਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਵਹਿਤਰਹਿਤਂ ਤਾਰਯਤ੍ਯੇਵ ਸਤ੍ਯਮ੍ । ਤਚ੍ਚੇਦ੍ਦੇਹਦ੍ਰਵਿਣਜਨਿਤਾਲੋਭਪਾਖਣ੍ਡ ਮਧ੍ਯੇ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਫਲਜਨਕਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵਾਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰ
ਨਾਮ, ਚਾਹੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਜੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਨਾਮ ਸਰੀਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਤੇ ਪਖੰਡ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਲਦੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਮੁਨਿ।
ਇਦਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾ ਨਾਰਦ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ੁਭਹਰਮਪਰਾਧਨਿਵਾਰਕਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰ੍ਵਿष੍ਣ੍ਵਭਿਧਾਨਂ ਯੇ ਹ੍ਯਪਰਾਧਪਰਾ ਨਰਾਃ । ਤੇषਾਮਪਿ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਪਠਨਾਦੇਵ ਨਾਰਦ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾਮ੍ਨੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਖਿਲਂ ਪੁਰਾਣੇ ਪਰਿਗੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਪੁਰਾਣਮਖਿਲਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਨਦ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣ।
ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਨ੍ਵਹਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਸਾਨੁਗਃ
ਭਰਾ, ਜਿਹੜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸਿਂਧੁਸਂਗਮੇ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵੈ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਣਾ ਫਲ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪਠਂਤਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਲਭਂਤ੍ਯੇਤੇ ਕਪਿਲਾਦਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕਪਿਲ ਆਦਿਕ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਖਲੁ । ਪਾਪਜਾਲਂ ਤੁ ਤੇ ਹਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਵਾਚਕਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਰ੍ਮੁਨੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਉ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨਿ।
ਕਾਂਸ੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਲਪਾਤ੍ਰਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲਕਂ ਚੈਵ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਤਲ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਸਨਂ ਤੁ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਤਪੋਧਨ । ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦਾਨਂ ਹੀਨਫਲਂ ਯਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸਨ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਘੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਂ ਵਾਚਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਤੁ ਚਂਦਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਫੁੱਲ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇਵੇ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਚ ਯੇ । ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਲਿਂਪੇਤ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋऽਰ੍ਚਨਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰੀ ਪੁਸਤਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਲਿਖ ਲਵੇ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਮੂਲਕਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਖਂਡਨੇ ਕਿਂ ਚ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਚਨ ਤੋੜਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਅਨृਤੇ ਸ਼ਪਥੇ ਕਿਂ ਵਾ ਸਤ੍ਯੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਵੇਨ੍ਮੁਨੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਿਂਕਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਰ੍ਣਵ
ਹੇ ਮੂਹਤਸਦਕ, ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਥਯਾਮਿ ਸਮੂਲਤਃ । ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮਗ੍ਰ੍ਯੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਧੇਨੂਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਫਲ ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਖਂਡਨਾਨ੍ਮੂਢੋ ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਯਾਵਤ੍ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਵਚਨ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮ ਚਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧਨਸ੍ਯ ਨਿਕੇਤਨੇ । ਅਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਹੀਨਃ ਸ੍ਯਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰੋਟੀ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ਪਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਾਵਦ੍ਦਹਤਿ ਵੈ ਗਾਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਂਸ਼ੋ ਨ ਲੁਪ੍ਯਤੇ
ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਮਿਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਪਥੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਿਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰਯਂ ਮਿਥ੍ਯਯਾ ਕਿਮੁ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਜੋ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਯੇ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਰਮਾਲ ਲੈ ਕੇ ਸੱਤ ਬੰਦੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁष੍ਠੀ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਸਤ੍ਯੇਨੈਵਂ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਅਨृਤੇ ਵੈ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੋੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਕਰਕੇ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਝੂਠ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ?
ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਚਨਸ੍ਯ ਚ ਪਾਲਨਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਚ ਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਤਕਲੀਫ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨਿਰਯਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਉਦ੍ਧਾਰਂ ਕੋਟਿਪੁਰੁषੈਰ੍ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਉਹ ਆਪ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।