ਤਤ੍ਰੈਕੋ ਵਾਯਸੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕृਤਨੀਡੋ ਵਨਸ੍ਪਤੌ । ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਸਰ੍ਪਂ ਕੋਟਰੇਵ ਸਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਇਕ ਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਘੋਂਸਲੇ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਤਸ੍ਯ ਕਾਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂਡਦ੍ਵਯਮਾਲਯੇ । ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯ ਗਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਨੀਡੇ ਸ੍ਵੇ ਸਮਾਗਤਾ
ਇਕ ਦਿਨ, ਕਾਂ ਦੀ ਮਾਦਾ ਨੇ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਦੋ ਅੰਡੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਮੁੜ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ ਕਾਕਸ੍ਤੁ ਪਾਲਯਨ੍ਨਂਡਕਦ੍ਵਯਮ੍ । ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮੁਚ੍ਚੈਰਧ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਕਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਾ।
ਅਥੈਕਦਾ ਨਿਸ਼ੀਧੇ ਤੁ ਮਹਾਵਾਤ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਅਭਨਕ੍ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਰਾਜਨ੍ਮੂਲਾਦਪਿ ਦृਢਾਦਪਿ
ਇਕ ਰਾਤ, ਵੱਡੀ ਆਂਧੀ ਆਈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਤ੍ਯਯਾ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਯਾਸ੍ਤਦਾ ਤਲੇ । ਚੂਰ੍ਣਿਤੌ ਕਾਕਸਰ੍ਪੌ ਤੌ ਗਤਪ੍ਰਾਣੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦ ਆਂਧੀ ਨੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਕਾਂ ਤੇ ਸੱਪ ਦੋਵੇਂ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪੀਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾ ਵਾਯਸਾਦਯਃ । ਵਿਮਾਨਤ੍ਰਯਮਾਰੂਢਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਕੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ—ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ, ਕਾਂ ਤੇ ਸੱਪ—ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿਬਿਰੁਵਾਚ- ਦੇਵਰ੍षੇ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਪੁਰੀ । ਆਸਂਸ੍ਤੇ ਕੇ ਤ੍ਰਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਨਾਰਦ
ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪੁਰੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ? ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸਨ? ਨਾਰਦ, ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਕੁਰੁਜਾਂਗਲਦੇਸ਼ੀਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਭਿਧਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕੁਡਾ ਨਾਮ ਭ੍ਰਾਤਾਭੂਚ੍ਚ ਕੁਰਂਟਕਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਕੁਰੁਜਾਂਗਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਵਣ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੁਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਲਾ ਕੁਰੰਟਕਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਨਾਤਭੋਕ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਕਵਲੋ ਮਿष੍ਟਭੁਗ੍ਰਹਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਬਭੂਵ ਗ੍ਰਾਮਵਾਯਸਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਸ਼੍ਰਵਣ' ਨਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕੁਰਂਟਕਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋऽਭਵਦੁਲ੍ਬਣਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਪਥੋਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਨਿਂਦਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ 'ਕੁਰੰਟਕ' ਬੜਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸ ਮृਤੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਕਾਲਕੁਂਡਲੀ । ਸਾ ਕੁਂਡਾ ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਬਭੂਵੋਭਯਦੋषਭਾਕ੍
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਮਰਿਆ, ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੱਪ 'ਕੁੰਦਾ' ਸੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਸੀ।
ਅਤਃ ਸਾ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸੀਦੁਭਯਾਸ਼੍ਰਯਾ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਪ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤੇਨ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਵੈਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਨृਪ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਵਿਸ਼ਵੈਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਨਗਰ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਗ੍ਰਾਮਾਂਤਰਾਦੇਕਦਾ ਤੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਤੌ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪਥਿਕਸ੍ਯਾਥ ਕੂਪਮਗ੍ਨਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੂਜੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਤਦੁਦ੍ਧਾਰਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੇਨ ਨੋਦਿਤੌ । ਤਾਭ੍ਯਾਂਗਦਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕੁਂਡਾ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ।
ਤੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਤਟਸ੍ਥਾਯਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਵੈਕੁਂਠਮਾਰੁਹਨ੍
ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਨੇ ਵਿਰਲਾ ਮੌਤ ਪਾਈ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਇਯਂ ਕਾਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਰੀ ਯਦ੍ਯਪਿ ਭੂਪਤੇ । ਤਥਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਮृਤਂ ਜਂਤੁਰ੍ਵੈਕੁਂਠੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਖੀ ਹਰੇਃ
ਇਹ ਕਾਸੀ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਨਗਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਹਰੀ ਦੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਸ਼ਿਬਿਰੁਵਾਚ- ਮੁਨੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯਮੁਦੀਰਿਤਮ੍ । ਕਾਸ਼ੀ ਚ ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਚ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਚ ਤਥਾਪਰਮ੍
ਸ਼ਿਬਿਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮুনি ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਖੇਤਰ ਦੱਸੇ ਹਨ — ਕਾਸੀ, ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਤੇ ਗੋਕਰਣ।
ਏਕਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਗੋਕਰ੍ਣਸ਼ਿਵਕਾਂਚ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ, ਕਾਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਜੀ। ਗੋਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੈਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੋ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੋਕਰਣ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ। ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਿਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਲੇ ਜਲੇਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਜਂਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਯੇਤ ਚੇਤ੍ । ਤਦਾ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋ ਸ਼ਿਵਃ ਸਂਭੂਯ ਦੀਵ੍ਯਤਿ
ਥਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਗੋਕਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤਸ੍ਯ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ । ਸ਼ਿਵੇਨ ਸ ਸਮਂ ਰਾਜਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਇਸ ਗੋਕਰਣ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਕਦੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਪਿ ਤਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗੋਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਯਦਾਕਰ੍ਣਿ ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਗੋਕਰਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਦੇਕਗਵ੍ਯੂਤੌ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਸਮੀਪਗਃ । ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਰ੍ਵਤੋ ਯੋऽਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਸ, ਇਹ ਮਰਯਾਦਾ ਪਹਾੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਕਃ ਕਰ੍ਕਟੋ ਨਾਮ ਭਿਲ੍ਲ ਆਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਰਾ ਨਾਮ ਸਾ ਜਘ੍ਨੇ ਪਤਿਪਂਚਕਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਲਾ 'ਕਰਕਟ' ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਬੜਾ ਕਠੋਰ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ 'ਜਰਾ' ਨਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੰਜ ਪਤੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਸਾ ਜਰਾ ਵਿषਸਂਯੁਕ੍ਤਂ षष੍ਠਂ ਕਰ੍ਕਟਕਂ ਤਦਾ । ਅਕਰੋਨ੍ਮੋਦਕਂ ਹਂਤੁਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਸੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਛੇਵਾਂ ਮਿਠਾ ਬਣਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਾਯਾ ਮੁਖਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭਿਲ੍ਲੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਬਾਲਾਂ ਤਾਂ ਹਂਤੁਮਾਰੇਭੇ ਕਰ੍ਕਟੋ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ
ਮਹਾਨ ਭਿਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਕੇਕੜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਖਙ੍ਗਪਾਣਿਰ੍ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਸ ਭਿਲ੍ਲਪਃ । ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤੁ ਸਾ ਯਾਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਜਵਧੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਜਦ ਭਿਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਆਪਣਾ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਈ।
ਵਨਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਭੀਤਾ ਨਿਜਪ੍ਰਾਣਪਰੀਪ੍ਸਯਾ । ਤਾਮਨੁਦ੍ਰਵਤਾ ਤੇਨ ਕਰ੍ਕਟੇਨ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜੀ; ਕੇਕੜਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।