ਅਤਃ ਪਾਪਿष੍ਠ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਮੋਹਾਦ੍ਯੇ ਮੂਢਾ ਭਵਂਤਿ ਪਾਪਭਾਗਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਦਾ ਅੰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਿਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿष੍ਠਮੁਦਕਂ ਚੈਕਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਪਿਆਲਾ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਨਸਂਚਯਃ । ਸਂਚਿਤਂ ਚ ਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦਾਨਕਰ੍ਮਣਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਧਨ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਣਂਤਿ ਯੇ ਚ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਦ੍ਧਨਂ ਤੇ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਨਃ । ਅਂਤੇ ਸਰ੍ਵਧਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਵਾ ਨਿਃਸ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਭੋ ਮੁਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਧਨ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਖਰ ਵਿਚ, ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਧਨ ਹੋ ਕੇ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਸਦਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰਿਦ੍ਰਤਿ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਨਰਲੋਕੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਰੀਬ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ।
ਪਰਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਾਧੁਸਂਯਮਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਨਿਰ੍ਦਯੇ ਬਂਧੁਹੀਨੇ ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਜੋ ਦਿਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਧਨੇ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਸਃ । ਦਰਿਦ੍ਰ ਇਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਧਨ ਹੋਵੇ ਪਰ ਨਾ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਸਮਝੋ; ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਹੰਝੂ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋऽਪਿ ਵਰਂ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਅਤੋ ਯਤ੍ਨਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਾਨਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਤੱਤ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤਪ ਤੋਂ ਵੀ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁਭਯਾਵਹਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਤਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦਾ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਂ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਚ ਨ ਯਾਚਤੇ । ਨਿਰਯੇ ਚੋਭਯੋਰ੍ਵਾਸੋ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਦਾਤਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨੂੰ ਨਾ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਨਾ ਮੰਗੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਾਨਿ ਦਾਨੇਨ ਹਨ੍ਯਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੀਪਦਂ ਵਿष੍ਣੁਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਦੁष੍ਟਗ੍ਰਹਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਠਿਕਾਣਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਦਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਇਹ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਲਕੜਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯਦੁਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਰੋ ਯਾਯਾਤ੍ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਚਰਜ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵਾਧੁਨਾ ਸੂਤ ਵਿਧਾਨਂ ਨਾਮਕੀਰ੍ਤਨੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਵਾਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦਾ ਢੰਗ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਸ਼ੌਣਕ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।
ਨਾਰਦਃ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਮਾਰਂ ਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ । ਏਕਦਾ ਯਮੁਨਾਤੀਰੇ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ਾਂਤਮਾਨਸਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਾਰਦੋ ਰਚਿਤਾਞ੍ਜਲਿ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਤਿਕਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਯੋऽਸੌ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਨृਣਾਮ੍ । ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦੁਚ੍ਯਤਾਂ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਗੋਵਿਂਦ ਪ੍ਰਿਯ ਗੋਵਿਂਦਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਲੋਕਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਰਣਂ ਤਮਸਃ ਪਰਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਚਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ਼ਠਧਿਯੋ ਵ੍ਰਾਤ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਵਞ੍ਚਕਾਃ । ਦਂਭਾਹਂਕृਤਿਪਾਨਪੈਸ਼ੁਨਪਰਾਃ ਪਾਪਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਿष੍ਠੁਰਾਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਚਲਾਕ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲੇ, ਵੰਞੇ ਹੋਏ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਖਾਵੇ, ਅਹੰਕਾਰ, ਨਸ਼ੇ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਕਰੜੇ ਹਨ—
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਨਦਾਰਪੁਤ੍ਰਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਧਮਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਹਿ । ਸ਼੍ਰੀਗੋਵਿਂਦਪਦਾਰਵਿਂਦਸ਼ਰਣਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਵਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਧਨ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮਪਿ ਦੇਵਕਰਂ ਕਰੁਣਾਕਰਸ੍ਥਵਿਰਜਂਗਮਮੁਕ੍ਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਅਤਿਚਰਂਤ੍ਯਪਰਾਧਪਰਾ ਜਨਾ ਯ ਇਹ ਤਾਨ੍ਵਪਤਿ ਧ੍ਰੁਵਨਾਮ ਹਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਇਆਲੂ, ਪੁਰਾਣੇ, ਜੜ-ਚੇਤਨ, ਮੋਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸਦਾ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਪਰਾਧਕृਦਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਹਰਿਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਹਰੇਰਪ੍ਯਪਰਾਧਾਨ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਪਦਪਾਂਸਨਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੀ ਦਾ ਹੀ ਅਪਮਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਰਤ੍ਯੇਵ ਸ ਨਾਮਤਃ । ਨਾਮ੍ਨੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸੁਹृਦੋ ਹ੍ਯਪਰਾਧਾਤ੍ਪਤਤ੍ਯਧਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਮ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਨਾਮ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਮ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਕੇ ਤੇऽਪਰਾਧਾ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨੋ ਭਗਵਤਃ ਕृਤਾਃ । ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਤਿ ਨृਣਾਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਹ੍ਯਾਨਯਂਤਿ ਚ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ?
ਧਰ੍ਮਵ੍ਰਤਤ੍ਯਾਗ ਹੁਤਾਦਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਭਕ੍ਰਿਯਾ ਸਾਮ੍ਯਮਪਿ ਪ੍ਰਮਾਦਃ । ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਵਿਮੁਖੋऽਪ੍ਯਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਯਸ਼੍ਚੋਪਦੇਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਨਾਮਾਪਰਾਧਃ
ਧਰਮ, ਵਰਤ, ਯੱਗ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਧਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਨਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਣਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਸੁਣਨਾ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਹਿਤੋऽਧਮਃ । ਅਹਂ ਮਮਾਦਿ ਪਰਮੋ ਨਾਮ੍ਨਿ ਸੋऽਪ੍ਯਪਰਾਧਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੇਰਾ-ਮੇਰਾ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਮ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਾਰਦ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਕृਪਯਾ ਮਹ੍ਯਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪਰਂ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਮਸੁਖਾਵਹਂ ਭਗਵਤੋ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਸਦਾ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਯੇ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ ਸਹਸਾ ਨਾਮ੍ਨੋऽਪਰਾਧਾਨ੍ਦਸ਼ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਾਤਰਮਪ੍ਯਭੋਜਨਪਰਾਃ ਖਿਦ੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਬਾਲਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਦਾ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦਸ ਗੁਨਾਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰਾਧਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਨਾਮ੍ਨਿ ਜਪ੍ਤਂ ਸਦਾ ਚਰ । ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਤਵ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਮ ਦੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੀਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ। ਸਤਾਂ ਨਿਂਦਾ ਨਾਮ੍ਨਃ ਪਰਮਮਪਰਾਧਂ ਵਿਤਨੁਤੇ । ਯਤਃ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਯਾਂਤਂ ਕਥਮੁ ਸਹਤੇ ਤਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਾਮ੍ । ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ* ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯ ਇਹ ਗੁਣਨਾਮਾਦਿਸਕਲਂ । ਧਿਯਾਭਿਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਖਲੁ ਹਰਿਨਾਮਾਹਿਤਕਰਃ ੧੫ *[ਕਹੀਂ-(ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ)]। ਗੁਰੋਰਵਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਂਦਨਂ ਤਥਾਰ੍ਥਵਾਦੋ ਹਰਿਨਾਮ੍ਨਿ ਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਨਾਮਾਪਰਾਧਸ੍ਯ ਹਿ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਯਮੈਰ੍ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ, ਇਹ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਾਣ ਪਾ ਚੁੱਕਾ, ਉਸਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਮੰਨੇ-ਮੁੰਨਿਆਂ ਅਰਥ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਅਰਥ ਘੜਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਨਾਮ ਦੇ ਪਾਪ ਹਨ। ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।