ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਜਨਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ । ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਦਃ
ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਯੋ ਵੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਸੁਰਾਯ ਚ । ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ । ਜਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸਾਲਂਕਾਰਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਲੜਕੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਪੁਨਃ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਕृਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਲੜਕੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੋ ਲੜਕੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਉਪਾਨਹੌ ਵਾਤਪਤ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਂਦ੍ਰਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪੱਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਾਧਵੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਧਰਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਧੇਨੁਂ ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਯਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਨੂਤ੍ਨਾਂ ਰਜੋਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਲ੍ਲਪਨਂ ਬੁਧਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਾਰ੍ਤਂਡ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੜਕੀਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਦਾਤਾ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰਾਮृਤੋਪਮਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਭਵਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪਾਯਸਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਬਜ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰਲੇ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੋ ਦਧਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਤਕ੍ਰਦੋ ਦੁਗ੍ਧਦਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਧਾਪਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘਿਉ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਦਃ ਪੁष੍ਪਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ । ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਂਧਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਸਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੀਠਦਾਤਾ ਦੀਪਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਤਿष੍ਠੇਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਦੀਪਾਵਲੀਵृਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਸਣ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਖਿਲਾਂ ਸੁਖਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਾਂਗਨਾਕ੍ਰੋਡੇ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂਬੂਲਮਤ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਿਆਂ ਪਾਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਵਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਦਾ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਉੱਥੇ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਰਲਾ ਮੁਕਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਾਠਯੇਦ੍ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਭਵਨਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਅਨਾਥ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯੋ ਨਰਃ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਣਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਪਿਲਾਕੋਟਿਦਾਨਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਦੋ ਗੁਡਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤੀਕ੍ਸ਼ੁਸਾਗਰਮ੍ । ਲਵਣਪ੍ਰਦੋ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਾਰੁਣਂ ਲੋਕਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਨੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲੇ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦੋ ਯੋ ਨਰੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਚਾਨ੍ਨਂ ਤਥਾ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਵਾਰਿਣਾ ਚ ਵਿਨਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ਦ੍ਵਿਜ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦ੍ਵੇ ਚ ਤੁਲ੍ਯੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਅਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਤੋਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬੁਧੈਰਪਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯੋਗ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਅੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਵਂਤ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨੇ ਭੋਜਨ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਯਚ੍ਛਤਾਂ ਚਾਨ੍ਨਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੌਨਕ
ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।