ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਨ ਵੈ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੈ ਕੋਸ਼ਲਾਭਿਧਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਂ ਯਤੋ ਨਾਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਪੀਯਸਾ ਮਯਾ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਕੋਸ਼ਲਾ ਨਾਮਕ ਇਹ ਤੀਰਥ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸ ਨਾਪਿਤਃ ਪਾਪੋ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਜਗਾਮ ਦ੍ਯਾਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਾਈ, ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾ ਯਤਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਕੇ । ਊषੁਰ੍ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜ ਮਾਨਸਾ ਦृष੍ਟਵੈਭਵੇ
ਉਹ ਦੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ । ਤੀਰ੍ਥੇऽਤ੍ਰਜਾਤਵਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰਸ੍ਥੀਨਿ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਤਿਤੇष੍ਵਸ੍ਥਿਖਂਡੇषੁ ਪਿਤਰੌ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤੌ
ਜਦੋਂ ਹੱਡੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ 'ਚ ਆ ਗਏ।
ਊਚਤੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਤਨਯਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੇषੁ ਜਨੇषੁ ਵੈ । ਵਤ੍ਸ ਜੀਵ ਚਿਰਂ ਲੋਕੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸੁਖੀ ਭਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵੀਂ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੀਂ।'
ਆਵਯੋਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਨਾਚ੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨੋ ਮृषਾ । ਗਂਗਾਯਾਂ ਪਿਂਡਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਯਾ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਥਿਪਾਤਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ—ਇਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਗੰਗਾ 'ਚ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਹੱਡੀਆਂ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ। ਕਾਲਿਂਦੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਮੁਕੁਂਦੋਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਮਕੁੰਦ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਆਕਰ੍ਣਯ ਸ਼ਿਬੇ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਸ਼ਿਬੀ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਸੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਯਸ਼ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਤਟਸ੍ਥਾਯਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮੇਕਸ੍ਤੁ ਪਾਦਪਃ । ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਖ੍ਯੋਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਪੁਰਾ ਪੁਣ੍ਯਯੁਗੇ ਕृਤੇ
ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ ਇਕ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਨਾਮਕ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਕੋ ਵਾਯਸੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕृਤਨੀਡੋ ਵਨਸ੍ਪਤੌ । ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਸਰ੍ਪਂ ਕੋਟਰੇਵ ਸਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਇਕ ਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਘੋਂਸਲੇ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਤਸ੍ਯ ਕਾਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂਡਦ੍ਵਯਮਾਲਯੇ । ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯ ਗਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਨੀਡੇ ਸ੍ਵੇ ਸਮਾਗਤਾ
ਇਕ ਦਿਨ, ਕਾਂ ਦੀ ਮਾਦਾ ਨੇ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਦੋ ਅੰਡੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਮੁੜ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ ਕਾਕਸ੍ਤੁ ਪਾਲਯਨ੍ਨਂਡਕਦ੍ਵਯਮ੍ । ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮੁਚ੍ਚੈਰਧ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਕਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਾ।
ਅਥੈਕਦਾ ਨਿਸ਼ੀਧੇ ਤੁ ਮਹਾਵਾਤ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਅਭਨਕ੍ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਰਾਜਨ੍ਮੂਲਾਦਪਿ ਦृਢਾਦਪਿ
ਇਕ ਰਾਤ, ਵੱਡੀ ਆਂਧੀ ਆਈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਤ੍ਯਯਾ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਯਾਸ੍ਤਦਾ ਤਲੇ । ਚੂਰ੍ਣਿਤੌ ਕਾਕਸਰ੍ਪੌ ਤੌ ਗਤਪ੍ਰਾਣੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦ ਆਂਧੀ ਨੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਕਾਂ ਤੇ ਸੱਪ ਦੋਵੇਂ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪੀਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾ ਵਾਯਸਾਦਯਃ । ਵਿਮਾਨਤ੍ਰਯਮਾਰੂਢਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਕੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ—ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ, ਕਾਂ ਤੇ ਸੱਪ—ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿਬਿਰੁਵਾਚ- ਦੇਵਰ੍षੇ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਪੁਰੀ । ਆਸਂਸ੍ਤੇ ਕੇ ਤ੍ਰਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਨਾਰਦ
ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪੁਰੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ? ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸਨ? ਨਾਰਦ, ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਕੁਰੁਜਾਂਗਲਦੇਸ਼ੀਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਭਿਧਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕੁਡਾ ਨਾਮ ਭ੍ਰਾਤਾਭੂਚ੍ਚ ਕੁਰਂਟਕਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਕੁਰੁਜਾਂਗਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਵਣ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੁਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਲਾ ਕੁਰੰਟਕਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਨਾਤਭੋਕ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਕਵਲੋ ਮਿष੍ਟਭੁਗ੍ਰਹਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਬਭੂਵ ਗ੍ਰਾਮਵਾਯਸਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਸ਼੍ਰਵਣ' ਨਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕੁਰਂਟਕਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋऽਭਵਦੁਲ੍ਬਣਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਪਥੋਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਨਿਂਦਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ 'ਕੁਰੰਟਕ' ਬੜਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸ ਮृਤੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਕਾਲਕੁਂਡਲੀ । ਸਾ ਕੁਂਡਾ ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਬਭੂਵੋਭਯਦੋषਭਾਕ੍
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਮਰਿਆ, ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੱਪ 'ਕੁੰਦਾ' ਸੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਸੀ।
ਅਤਃ ਸਾ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸੀਦੁਭਯਾਸ਼੍ਰਯਾ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਪ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤੇਨ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਵੈਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਨृਪ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਵਿਸ਼ਵੈਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਨਗਰ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਗ੍ਰਾਮਾਂਤਰਾਦੇਕਦਾ ਤੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਤੌ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪਥਿਕਸ੍ਯਾਥ ਕੂਪਮਗ੍ਨਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੂਜੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਤਦੁਦ੍ਧਾਰਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੇਨ ਨੋਦਿਤੌ । ਤਾਭ੍ਯਾਂਗਦਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕੁਂਡਾ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ।
ਤੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਤਟਸ੍ਥਾਯਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਵੈਕੁਂਠਮਾਰੁਹਨ੍
ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਨੇ ਵਿਰਲਾ ਮੌਤ ਪਾਈ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਇਯਂ ਕਾਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਰੀ ਯਦ੍ਯਪਿ ਭੂਪਤੇ । ਤਥਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਮृਤਂ ਜਂਤੁਰ੍ਵੈਕੁਂਠੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਖੀ ਹਰੇਃ
ਇਹ ਕਾਸੀ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਨਗਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਹਰੀ ਦੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਸ਼ਿਬਿਰੁਵਾਚ- ਮੁਨੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯਮੁਦੀਰਿਤਮ੍ । ਕਾਸ਼ੀ ਚ ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਚ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਚ ਤਥਾਪਰਮ੍
ਸ਼ਿਬਿਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮুনি ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਖੇਤਰ ਦੱਸੇ ਹਨ — ਕਾਸੀ, ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਤੇ ਗੋਕਰਣ।
ਏਕਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਗੋਕਰ੍ਣਸ਼ਿਵਕਾਂਚ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ, ਕਾਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਜੀ। ਗੋਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ।