ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਚਿਨੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਨਾਮਯਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧਾਤਰੀ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਕਲੀਫਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਅਨ੍ਨਸਂਸਰ੍ਗਜਂ ਪਾਪਮਾਵਰ੍षਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਮੂਲੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਾਤਿ ਸ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਜਾਂ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਭੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਹਰਿ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਯਸ੍ਤੋਯਂ ਸ਼ਿਰਸਾਵਹੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਕਦਾ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਸ ਵਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਾਗ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਰ੍ਚਸਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਂਡ ਇਵ ਪੁਣ੍ਯਤਃ । ਤृषਾਰ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਗਤੋ ਬਹੁਕਲ੍ਮषਃ
ਉੱਥੇ ਵਰਚਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਸੀ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਮੂਲਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚਾਸੌ ਹਤਾਂਹਸਃ । ਤ੍ਵਰਯਾਪ੍ਯਾਗਤੋ ਵ੍ਯਾਧੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਸ਼੍ਚਾਸਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਮਰਦਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਗਤਃ ਕਿਮੁ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇ ਪਾਕਭਾਂਡਸ੍ਥਂ ਚਾਗਤੋ ਹਿਂਸਕਸ੍ਯ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਤੋੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ?'
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਨੇਤੁਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ । ਆਗਤਾਃ ਕਿਂਕਰਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਫਾਹੇ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਦਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ਂ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਤਂ ਮਨੋਹਰੇ
ਉਹ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦਾ ਫਾਹਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੂਰ੍ਣਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋਃ ਸਂਤਃ ਕੇਨ ਵੈ ਨੀਯਤੇऽਪ੍ਯਸੌ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਓ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਊਚੁਸ੍ਤੇऽਸੌ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਹੁਤਰਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਕਰੋਦ੍ਧਰਣਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਸੁਂਦਰੀਂ ਚਾਂਗਨਾਮਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।'
ਅਨੇਨ ਚਾਂਹਸਾ ਰਾਜਾ ਗਤੋ ਵੈ ਸ਼ਮਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮ੍ਰਮਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਪ੍ਤਾਯਾਂ ਲੋਹਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨृਪ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਤਾਮੇ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਤੇ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੌੜੀ ਉੱਤੇ ਲੈਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਪ੍ਤਾਯੋਭੀषਣਂ ਤਪ੍ਤਂ ਲੋਹਸ੍ਤਂਭਂ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਂ ਨृਪਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਿਆ।
ਸਿਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰਾਂਬੁਧਾਰਾਭਿਰਨ੍ਯੈਰ੍ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਲਯੇ । ਤਤੋ ਨਰਕਸ਼ੇषੇ ਚ ਪਾਪਯੋਨੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਰ ਵਾਲੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਾਪੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ।
ਜਨ੍ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਿਰਂ ਦੁਃਖਮਨੁਭੂਤਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੁਲਸੀਮੂਲਕਂ ਵਾਰਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ। ਪਰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਉਹ ਹਰਿ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਾਦੂਤਾ ਯਥਾਗਤਾਃ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਗਤਾ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸੇਵਾਂ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮੁਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਭੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੁਨੇ ਸੂਤ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਲੁषਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਸ਼ੇषਪਂਚਦਿਨਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ ਮੁਨੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸੋ ਜੋ ਮੈਲ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੈ ਚੋਰ੍ਜਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਪਂਚਦਿਨਸ੍ਯ ਚ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸ਼ੌਣਕ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪੰਜਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—
ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪਦੀਪੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਫਲੈਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸਦਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
—ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋऽਥਵਾ ਯਤਿਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਮਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਘਰਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਪੰਜਕਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਪੰਜਕਾ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪੁਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮੀਪਤਃ । ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਨਭਸਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਯਾਤਿ ਸ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਧਾਮ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
—ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਚਾਚ੍ਯੁਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤਾਦਿਭਿਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਿਂ ਨੋ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਾਧੁਜਨਾਯ ਵੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰਿ ਉਸ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਪੁੰਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।