ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਕਾਨਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਰੋਪਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵ (ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਰੋਪਣਂ ਪਾਲਨਂ ਸੇਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੁ ਯਃ । ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੋਮਲੈਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਤੁ ਯੇ । ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਜੇਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਮਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿष੍ਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਦੇਵੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿਕ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਃ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਯਾਤਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਿਪ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਵਿਮੁਂਚਤਿ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਹੋਣ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਪਾਪਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਅਪ੍ਯਸ਼ੌਚੋਪ੍ਯਨਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕृਤਾਮਾਲਾ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਤੁ ਸ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਦਲਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਛਿष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ ਨਮਸ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਤਿਪੁष੍ਪਂ ਗਵਾਯੁਤਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਯੇ ਮਾਲਾਂ ਹੈਤੁਕਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਦਗ੍ਧਾਃ ਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਚ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਕਲੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇ ਮਾਲਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾਮ੍ । ਵਹਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਦੂਤਕਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਰੇਣ ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਂ ਯਥਾ ਦਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿਪਿਨੇ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗਲੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਮੁਖੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਗਲ, ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਃ ਫਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਚਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਯਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਕृਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਯੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸਦਾ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਚਿਨੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਨਾਮਯਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧਾਤਰੀ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਕਲੀਫਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਅਨ੍ਨਸਂਸਰ੍ਗਜਂ ਪਾਪਮਾਵਰ੍षਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਮੂਲੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਾਤਿ ਸ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਜਾਂ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਭੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਹਰਿ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਯਸ੍ਤੋਯਂ ਸ਼ਿਰਸਾਵਹੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਕਦਾ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਸ ਵਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਾਗ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਰ੍ਚਸਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਂਡ ਇਵ ਪੁਣ੍ਯਤਃ । ਤृषਾਰ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਗਤੋ ਬਹੁਕਲ੍ਮषਃ
ਉੱਥੇ ਵਰਚਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਸੀ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਮੂਲਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚਾਸੌ ਹਤਾਂਹਸਃ । ਤ੍ਵਰਯਾਪ੍ਯਾਗਤੋ ਵ੍ਯਾਧੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਸ਼੍ਚਾਸਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਮਰਦਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਗਤਃ ਕਿਮੁ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇ ਪਾਕਭਾਂਡਸ੍ਥਂ ਚਾਗਤੋ ਹਿਂਸਕਸ੍ਯ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਤੋੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ?'
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਨੇਤੁਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ । ਆਗਤਾਃ ਕਿਂਕਰਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਫਾਹੇ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆ ਗਏ।