ਮਾਂਸੇ ਚ ਬਹੁਪਾਪਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦਾਦਿषੁ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯੋऽਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਪਦਾ ਆਦਿਕ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੀ ਖਾਣਾ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਭੂਸੁਰੇ ਦਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਤਸ੍ਯ ਭੋਜਨਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਿਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰਿਣਂ ਨਰਮ੍
—ਉਹ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਦਾ ਵਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਮਦੂਤਾਃ ਪਲਾਯਂਤੇ ਸਿਂਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾ ਗਜਾਃ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ਤਂ ਮਖਾਃ
—ਉਸ ਤੋਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ— ਸੌ ਯੱਗ ਵੀ ਇਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵੈਕੁਂਠਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤੀ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤੀ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਿਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਿਨਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
—ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਂਹ-ਮੁਖਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤ ਦਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਵਰਣ ਸਕਦਾ।
ਨ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭਵੇਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਯਥੋਕ੍ਤਵ੍ਰਤਕਾਰਿਣਃ । ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕਲੁषਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਦਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਿਨੋ ਭਯਾਤ੍ । ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਾਪ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਕਿਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਥੇ ਰਹਾਂ?' ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੰਨ, ਕਪੜਾ ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਪਿ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਰਤੀ । ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੱਚ-ਗਾਉ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ ਇਹ ਗੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕਉਵਾਚ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਅਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਤਮ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਜੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਸਰੇ ਯਸ੍ਯ ਕਾਨਨਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦ੍ਵਿਜ । ਗृਹਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਯਾਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਕਾਨਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਰੋਪਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵ (ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਰੋਪਣਂ ਪਾਲਨਂ ਸੇਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੁ ਯਃ । ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੋਮਲੈਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਤੁ ਯੇ । ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਜੇਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਮਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿष੍ਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਦੇਵੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿਕ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਃ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਯਾਤਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਿਪ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਵਿਮੁਂਚਤਿ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਹੋਣ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਪਾਪਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਅਪ੍ਯਸ਼ੌਚੋਪ੍ਯਨਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕृਤਾਮਾਲਾ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਤੁ ਸ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਦਲਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਛਿष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ ਨਮਸ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਤਿਪੁष੍ਪਂ ਗਵਾਯੁਤਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਯੇ ਮਾਲਾਂ ਹੈਤੁਕਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਦਗ੍ਧਾਃ ਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਚ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਕਲੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇ ਮਾਲਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾਮ੍ । ਵਹਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਦੂਤਕਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਰੇਣ ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਂ ਯਥਾ ਦਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿਪਿਨੇ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗਲੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਮੁਖੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਗਲ, ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਃ ਫਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਚਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਯਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਕृਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਯੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸਦਾ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।