ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚੇਲੁਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਤੋ ਨृਪ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸੋऽਪਿ ਮਂਜੂषਾਂ ਕਂਬਲੇਨ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪੇਟੀ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚਚਾਲ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍ । ਕਤਿਭਿਰ੍ਵਾਸਰੈਃ ਸਾਰ੍ਥਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਗਾਮਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਪੇਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫਲਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਹੈਵ ਕੋਸ਼ਲਾਯਾਂ ਵੈ ਪੁਨੀਤਾਯਾਂ ਮਹੀਪਤੇ । ਅਥ ਸ਼ੀਤਾਤੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਂਬਲਂ ਚੋਦਘਾਟਯਤ੍
ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਬਲ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਮਂਜੂषਾਵਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਤਤ੍ਰਾਯੋਧ੍ਯਾਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਪੋ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਭੋਜਨਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਤਟ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਪੇਟੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਯ ਸੁਸ਼ਲਾਕਿਕਾਮ੍ । ਤਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਪ੍ਪ ਸਰ੍ਪ ਇਤਿ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਉਹ ਪੇਟੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਠਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ 'ਸੱਪ! ਸੱਪ!' ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ।
ਵ੍ਯਾਹਰਂਤੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋष੍ਟਹਸ੍ਤਾਃ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ । ਯਾਵਤ੍ਪਲਾਯਤੇ ਸਰ੍ਪਸ੍ਤਾਵਦੇਕੇਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਿੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਜਦ ਤਕ ਸੱਪ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਜਂਗਦੇਹਂ ਸ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸੱਪ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਜਨਾਨਿ ਹ । ਸਰ੍ਪ ਉਵਾਚ- ਭੋ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਪੁਰਾ ਚਂਡਕਨਾਮਾਹਂ ਨਾਪਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾਧਮਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋषੇਣ ਸਰ੍ਪਆਸਂ ਮਰੁਸ੍ਥਲੇ
'ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਚੰਡਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਨਾਈ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਬਣਨਾ ਪਿਆ।'
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਕਦੁਃਖਾਨਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਪਂਚਕਮ੍ । ਅਤੀਤਂ ਸਰ੍ਪਯੋਨੌ ਮੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਦ੍ਵਯਮ੍
'ਪੰਜ ਲੱਖ ਸਾਲ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਪ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।'
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਨ ਵੈ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੈ ਕੋਸ਼ਲਾਭਿਧਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਂ ਯਤੋ ਨਾਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਪੀਯਸਾ ਮਯਾ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਕੋਸ਼ਲਾ ਨਾਮਕ ਇਹ ਤੀਰਥ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸ ਨਾਪਿਤਃ ਪਾਪੋ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਜਗਾਮ ਦ੍ਯਾਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਾਈ, ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾ ਯਤਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਕੇ । ਊषੁਰ੍ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜ ਮਾਨਸਾ ਦृष੍ਟਵੈਭਵੇ
ਉਹ ਦੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ । ਤੀਰ੍ਥੇऽਤ੍ਰਜਾਤਵਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰਸ੍ਥੀਨਿ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਤਿਤੇष੍ਵਸ੍ਥਿਖਂਡੇषੁ ਪਿਤਰੌ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤੌ
ਜਦੋਂ ਹੱਡੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ 'ਚ ਆ ਗਏ।
ਊਚਤੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਤਨਯਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੇषੁ ਜਨੇषੁ ਵੈ । ਵਤ੍ਸ ਜੀਵ ਚਿਰਂ ਲੋਕੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸੁਖੀ ਭਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵੀਂ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੀਂ।'
ਆਵਯੋਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਨਾਚ੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨੋ ਮृषਾ । ਗਂਗਾਯਾਂ ਪਿਂਡਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਯਾ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਥਿਪਾਤਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ—ਇਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਗੰਗਾ 'ਚ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਹੱਡੀਆਂ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ। ਕਾਲਿਂਦੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਮੁਕੁਂਦੋਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਮਕੁੰਦ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਆਕਰ੍ਣਯ ਸ਼ਿਬੇ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਸ਼ਿਬੀ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਸੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਯਸ਼ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਤਟਸ੍ਥਾਯਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮੇਕਸ੍ਤੁ ਪਾਦਪਃ । ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਖ੍ਯੋਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਪੁਰਾ ਪੁਣ੍ਯਯੁਗੇ ਕृਤੇ
ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ ਇਕ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਨਾਮਕ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਕੋ ਵਾਯਸੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕृਤਨੀਡੋ ਵਨਸ੍ਪਤੌ । ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਸਰ੍ਪਂ ਕੋਟਰੇਵ ਸਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਇਕ ਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਘੋਂਸਲੇ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਤਸ੍ਯ ਕਾਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂਡਦ੍ਵਯਮਾਲਯੇ । ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯ ਗਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਨੀਡੇ ਸ੍ਵੇ ਸਮਾਗਤਾ
ਇਕ ਦਿਨ, ਕਾਂ ਦੀ ਮਾਦਾ ਨੇ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਦੋ ਅੰਡੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਮੁੜ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ ਕਾਕਸ੍ਤੁ ਪਾਲਯਨ੍ਨਂਡਕਦ੍ਵਯਮ੍ । ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮੁਚ੍ਚੈਰਧ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਕਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਾ।
ਅਥੈਕਦਾ ਨਿਸ਼ੀਧੇ ਤੁ ਮਹਾਵਾਤ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਅਭਨਕ੍ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਰਾਜਨ੍ਮੂਲਾਦਪਿ ਦृਢਾਦਪਿ
ਇਕ ਰਾਤ, ਵੱਡੀ ਆਂਧੀ ਆਈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਤ੍ਯਯਾ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਯਾਸ੍ਤਦਾ ਤਲੇ । ਚੂਰ੍ਣਿਤੌ ਕਾਕਸਰ੍ਪੌ ਤੌ ਗਤਪ੍ਰਾਣੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦ ਆਂਧੀ ਨੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਕਾਂ ਤੇ ਸੱਪ ਦੋਵੇਂ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪੀਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾ ਵਾਯਸਾਦਯਃ । ਵਿਮਾਨਤ੍ਰਯਮਾਰੂਢਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਕੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ—ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ, ਕਾਂ ਤੇ ਸੱਪ—ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿਬਿਰੁਵਾਚ- ਦੇਵਰ੍षੇ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਪੁਰੀ । ਆਸਂਸ੍ਤੇ ਕੇ ਤ੍ਰਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਨਾਰਦ
ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪੁਰੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ? ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸਨ? ਨਾਰਦ, ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਕੁਰੁਜਾਂਗਲਦੇਸ਼ੀਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਭਿਧਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕੁਡਾ ਨਾਮ ਭ੍ਰਾਤਾਭੂਚ੍ਚ ਕੁਰਂਟਕਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਕੁਰੁਜਾਂਗਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਵਣ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੁਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਲਾ ਕੁਰੰਟਕਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਨਾਤਭੋਕ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਕਵਲੋ ਮਿष੍ਟਭੁਗ੍ਰਹਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਬਭੂਵ ਗ੍ਰਾਮਵਾਯਸਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਸ਼੍ਰਵਣ' ਨਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕੁਰਂਟਕਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋऽਭਵਦੁਲ੍ਬਣਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਪਥੋਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਨਿਂਦਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ 'ਕੁਰੰਟਕ' ਬੜਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।