ਯਥਾਵਿਧਿਹੁਤਂ ਚਾਗ੍ਨੌ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਂ ਜਲਂ ਚੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤਪੋਧਨ
ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਤੁ ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਸਾਯਮਯਾਚਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਚੈਵ ਤੁ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਖਾਵੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਵੇ—ਇਹ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਹੈ।
ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਗੋਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਃ ਕੁਸ਼ੋਦਕਮ੍ । ਦਿਨਦ੍ਵਯਂ ਪਿਬੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚੈਕਰਾਤ੍ਰਮੁਪੋषਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਮੁਨੇ ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਗੋਮੂਤਰ, ਗੋਬਰ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦਾ ਪਾਣੀ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦੋ ਦਿਨ ਇਹ ਪੀਵੇ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਸਂ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਤੁ ਚੈਕੈਕਂ ਪ੍ਰਾਤਃਸਾਯਮਯਾਚਿਤਮ੍ । ਅਦ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਚੋਪਵਸੇਦਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਗੱਸ ਖਾਵੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ—ਇਹ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਛ ਵਰਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਪਿਬੇਦੁष੍ਣਂ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਘृਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਯੀ ਤਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਪਾਪਹਰਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਦੋਜਾਤੀ, ਹਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਗਰਮ ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਪੀਵੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਏ—ਇਹ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਛ ਵਰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਭੋਜਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੋऽਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ । ਪਰਾਕੋ ਨਾਮ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨ
ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤਕ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ ਵਰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਾਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਏਕੈਕਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯੇਤ੍ਪਿਂਡਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਹ੍ਰਾਸਯੇਤ੍ । ਇਂਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਗੱਸ ਵਧਾਏ, ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਘਟਾਏ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਘਟਣ ਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਏ—ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਚ੍ਚਤੁਰਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਿਂਡਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਚਤੁਰੋऽਸ੍ਤਮਿਤੇ ਚਾਰ੍ਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਗੱਸ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਚਾਰ ਗੱਸ ਖਾਵੇ। ਇਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਹੈ।
ਕੂष੍ਮਾਂਡਘਾਤੀ ਯਾ ਨਾਰੀ ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪਿਬੇਤ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਮ੍ । ਕੂष੍ਮਾਂਡਪਂਚਕਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਸੁਵਰ੍ਣਂ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਰਿ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤਪੋਧਨ
ਜੋ ਔਰਤ ਕੱਦੂ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਪੰਜ ਗਉ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ। ਪੰਜ ਕੱਦੂ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਸੁਕृਤਂ ਕਿਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍ । ਤਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕਲੌ ਸੂਤ ਤਮੋਨ੍ਧਕੂਪਮਂਡੁਕਾਃ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਡੂਕ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਰਾਧਾਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯੇ ਚੌਰ੍ਜੇ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਰਾਧਾਦਾਮੋਦਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਮਿषਾਦਿਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਤਿਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾ । ਸਾ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗੋਲੋਕਾਖ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਾਸ ਆਦਿਕ ਛੱਡ ਕੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦਾ ਓਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਨਾਮਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ।
ਰਾਧਾਦਾਮੋਦਰਾਭ੍ਯਾਂ ਯਾ ਧੂਪਦੀਪਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਾ ਭਵਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਾਤਿ ਵੈ ਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾਤਕਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋषਿਦ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਕੇਤਨੇ । ਰਾਧਾਦਾਮੋਦਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਸੇਤ੍ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਸ਼੍ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਕੱਪੜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਰਾਧਾਦਾਮੋਦਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਪੁष੍ਪਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਾਤਿ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਂਧਂ ਯਾ ਚਾਪਿ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਕਮ੍ । ਰਾਧਾਦਾਮੋਦਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਚੀਨੀ ਆਦਿਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਯਚ੍ਛਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਰਾਧਾਦਾਮੋਦਰਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਘਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਾ ਨਾਰੀ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਧਾਦਾਮੋਦਰਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਸਾ ਯਾਤਿ ਨ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰਯਂ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਿਰ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਕਦਾਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮਭੂਮੌ ਸਾ ਵਿਧਵਾ ਪ੍ਰਤਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਭਵੇਚ੍ਚਾਸਾਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਵੈ ਚਾਪ੍ਰਿਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋऽਪਿ ਚ
ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਧਵਾ ਹੀ ਜੰਮਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵृषਲੋ ਨਾਮ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਦੇਸ਼ਵਾਸੀ ਚ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਾ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੌਰਾਠ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਸ਼ਲ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਸੀ।
ਜਾਰਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਸਦਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤृਣਵਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਤਿਮ੍ । ਅਸੌ ਪਤਿਰ੍ਨ ਮੇ ਯੋਗ੍ਯੋ ਮੇ ਸ੍ਵਾਮੀ ਪਰਪੂਰੁषਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਪੁਰਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਣਕ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੀ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਜੋੜ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਵਾਮੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਚੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਤੁ ਦਦਾਤਿ ਵੈ । ਨੀਚਸਂਗਾਨ੍ਮਹਾਮੂਢਾ ਮਦ੍ਯਮਾਂਸਂ ਚਖਾਦ ਹ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੀ, ਮੰਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਮਂ ਤੁ ਨਿष੍ਠੁਰਾ । ਪਾਦਰਜ੍ਜੁਰ੍ਭਵੇਚ੍ਚਾਸੌ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਨ ਮृਤੋऽਪਿ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਕੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਡਾਂਟਦੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣ ਗਈ, ਪਰ ਮਰੀ ਨਹੀਂ।
ਮृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਂ ਭੋਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਤਿ ਹृਦਾ ਮੂਢਾ ਜਾਰੇਣੈਕੇਨ ਸਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ, 'ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵਾਂਗੀ।'
ਅਨ੍ਯਦੇਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਾਵਃ ਸਂਕੇਤਮਕਰੋਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚਾਸਿਨਾ ਤਦ੍ਗਲਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਰਕृਤੇ ਸਾਪਿ ਸਂਕੇਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਲਂ ਗਤਾ । ਆਗਤਂ ਜਾਰਪੁਰੁषਂ ਦ੍ਵੀਪਿਨਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਜਾਰ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਥਾਂ ਤੇ ਗਈ, ਤਾਂ ਜਦ ਜਾਰ ਆਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਬੱਘ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਰੋਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਨਿਪਪਾਤ ਹ । ਚਿਰਾਦਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਾ ਮੂਢਾ ਕਰੁਣਂ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਰੋਈ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਲਿਪ੍ਰਿਯੋਵਾਚ। ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚਾਗਤਾ ਪਰਪੂਰੁषਮ੍ । ਤਂ ਜਾਰਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਦੈਵਾਤ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਮਮ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਵਂਚਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਪਰਪੁਰਖ ਕੋਲ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਜਾਰ ਵੀ ਬੱਘ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਤਤਃ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਗਤਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਲਪਨੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਦਤ੍ਵਾ ਮੁਖਂ ਚ ਵਿਲਲਾਪ ਸਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਲਿਪ੍ਰਿਯੋਵਾਚ। ਹਾ ਨਾਥ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਮਯਾ ਹਂਤਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕਂ ਲੋਕਂ ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਦ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਨਾਗ੍ਗਿਰਮ੍
ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹਾਏ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਇਹਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸੋ ਸਵਾਮੀ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਬੋਲ ਕੇ।'