ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਦ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਾਭਿਗਮਨਂ ਮੁਨੇ । ਵृषੈਕਾਦਸ਼ਗੋਦਾਨਂ ਸਸ਼ਿਖਂ ਵਪਨਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ, ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚਤੁष੍ਪਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ । ਗੋਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪਿਬੇਤ੍ਤਤਃ
ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਦੋ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਚਾਂਡਾਲਾਨ੍ਨਂ ਜਲਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਪਿ ਵਿਪਤ੍ਤਿषੁ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਲੈ ਲਵੇ—
ਯਦਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍ । ਸਸ਼ਿਖਂ ਵਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪਿਬੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਚ੍ਹਰ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾਏ ਤੇ ਫਿਰ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ।
ਏਕਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਚਤੁਰ੍ਗਾਵੋ ਦੇਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇष੍ਵਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਵृषਲਾਨ੍ਨਂ ਸੂਤਕਾਨ੍ਨਂ ਅਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਜਲਂ ਚ ਵੈ
ਉਹ ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ—
ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਯਦਾ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾ ਵਿਪਤ੍ਤਿषੁ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਦ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ।
ਗੋਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪਿਬੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਹੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਗ੍ਨੌ ਬਹੂਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਭੋਜ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾ ਕੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਖੁਨਕੁਲਮਾਰ੍ਜ੍ਜਾਰੈਰਨ੍ਨਂ ਚੇਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਿਲਦਰ੍ਭੋਦਕੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇਕਰ ਖਾਣਾ ਚੂਹਾ, ਨੇਵਲਾ ਜਾਂ ਬਿੱਲੀ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤਿਲ ਤੇ ਦਰਭਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਂਡੁਂ ਲਸ਼ੁਨਂ ਸ਼ਿਗ੍ਰੁਮਲਾਬੁਂ ਗृਂਜਨਂ ਪਲਮ੍ । ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯੋ ਵੈ ਨਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਸਜਣ, ਘੀਆ, ਧਨੀਆ ਜਾਂ ਮੂਲੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ।
ਮਦ੍ਯਮਾਂਸਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਨੀਚਕਰ੍ਮ੍ਮਾਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਨੈਃ । ਤਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਵਪਾਕਮਿਵ ਦੂਰਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਸੇਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਯੇ ਮਦ੍ਯਮਾਂਸਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਦਾਨ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ੍ਮਨਿਰਤਾਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵृषਲੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਨੀਚ ਜਾਣੇ ਜਾਣ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਭੁਂਜਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸੂਤਕੇ ਮृਤਕੇ ਯਦਿ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸੂਤਕ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਗਾਇਤਰੀ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਪਂਚਸਹਸ੍ਰਕੈਃ । ਪਂਚਗਵ੍ਯੈਰ੍ਭਵੇਚ੍ਛੁਦ੍ਧੋ ਵृषਲੋऽਪਿ ਤਪੋਧਨ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਵੈਸ਼ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਗਾਇਤਰੀ ਜਾਪੇ; ਤੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤੋਯਂ ਨੀਚਸ੍ਯ ਭਾਂਡਸ੍ਥਂ ਦਧਿ ਯਃ ਪਿਬੇਤ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਤੋऽਪਿ ਯੋ ਵਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੀਚ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਘਿਉ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਹੀਂ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰੇ।
ਦਾਨਂ ਬਹੁਤਰਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨੌ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨੋਪਵਾਸੋऽਪਿ ਦਾਨੇਨੈਵ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਿਰਫ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਸ਼ਿਖਂ ਵਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਤਃ । ਨੀਚੈਰ੍ਦਂਡਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਡਿਤੋ ਯੋ ਨਰੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਿਸ ਦੋਜਾਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥੀ ਲਾਠੀ ਆਦਿਕ ਨੀਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਵਾਲ ਮੁਡਾਏ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਪਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਵਾ । ਸਸ਼ਿਖਂ ਵਪਨਂ ਚੈਵ ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪਿਬੇਤ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਸਿਰ ਮੁਡਾਏ ਤੇ ਪੰਜ ਗਉ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ।
ਗੋਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦਗ੍ਨੌ ਚਾਨ੍ਨਾਦਿਕਂ ਹੁਤਮ੍ । ਮਦ੍ਯਪਾਨਂ ਗृਹੇ ਵਿਪ੍ਰ ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਪਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦੋ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਆਦਿਕ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲਵੇ।
ਯਦਿ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਤ੍ਯਃ ਸੋऽਪਿ ਕੁਲਾਨ੍ਨਰਃ । ਗੋਬੀਜਹਂਤਾ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਚ੍ਛੇਦਕਸ਼੍ਚ ਦਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੰਡ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂ ਮਾਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਜਾਂ ਦਾਲ ਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੰਡ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਯੀ ਭਵੇਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਤ੍ਰਯਂ ਚਰੇਤ੍ । ਸਸ਼ਿਖਂ ਵਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਿਬੇਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਸਿਰ ਮੁਡਾਏ ਤੇ ਪੰਜ ਗਉ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ।
ਯਥਾਵਿਧਿਹੁਤਂ ਚਾਗ੍ਨੌ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਂ ਜਲਂ ਚੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤਪੋਧਨ
ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਤੁ ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਸਾਯਮਯਾਚਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਚੈਵ ਤੁ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਖਾਵੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਵੇ—ਇਹ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਹੈ।
ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਗੋਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਃ ਕੁਸ਼ੋਦਕਮ੍ । ਦਿਨਦ੍ਵਯਂ ਪਿਬੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚੈਕਰਾਤ੍ਰਮੁਪੋषਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਮੁਨੇ ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਗੋਮੂਤਰ, ਗੋਬਰ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦਾ ਪਾਣੀ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦੋ ਦਿਨ ਇਹ ਪੀਵੇ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਸਂ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਤੁ ਚੈਕੈਕਂ ਪ੍ਰਾਤਃਸਾਯਮਯਾਚਿਤਮ੍ । ਅਦ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਚੋਪਵਸੇਦਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਗੱਸ ਖਾਵੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ—ਇਹ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਛ ਵਰਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਪਿਬੇਦੁष੍ਣਂ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਘृਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਯੀ ਤਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਪਾਪਹਰਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਦੋਜਾਤੀ, ਹਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਗਰਮ ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਪੀਵੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਏ—ਇਹ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਛ ਵਰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਭੋਜਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੋऽਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ । ਪਰਾਕੋ ਨਾਮ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨ
ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤਕ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ ਵਰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਾਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਏਕੈਕਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯੇਤ੍ਪਿਂਡਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਹ੍ਰਾਸਯੇਤ੍ । ਇਂਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਗੱਸ ਵਧਾਏ, ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਘਟਾਏ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਘਟਣ ਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਏ—ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਚ੍ਚਤੁਰਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਿਂਡਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਚਤੁਰੋऽਸ੍ਤਮਿਤੇ ਚਾਰ੍ਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਗੱਸ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਚਾਰ ਗੱਸ ਖਾਵੇ। ਇਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਹੈ।
ਕੂष੍ਮਾਂਡਘਾਤੀ ਯਾ ਨਾਰੀ ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪਿਬੇਤ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਮ੍ । ਕੂष੍ਮਾਂਡਪਂਚਕਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਸੁਵਰ੍ਣਂ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਰਿ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤਪੋਧਨ
ਜੋ ਔਰਤ ਕੱਦੂ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਪੰਜ ਗਉ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ। ਪੰਜ ਕੱਦੂ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਸੁਕृਤਂ ਕਿਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍ । ਤਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕਲੌ ਸੂਤ ਤਮੋਨ੍ਧਕੂਪਮਂਡੁਕਾਃ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਡੂਕ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?