ਪਤਿਤਾ ਸਾ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪਾਪਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਃ
ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਮਾਨੇਤੁਂ ਚਾਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਯਮਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਯਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਸ਼ੁਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਃ ਯਮਦੂਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਸਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਚੁੱਕੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਕੇਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਗਸ੍ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਹਰਯੇ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਘृਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘਿਉ ਮਿਲੀ ਲਾਜ ਜਾਂ ਇਕ ਛੋਟੀ ਮੋਹਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਂਦਾ, ਉਸਦਾ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਮੂਲਂ ਮੇ ਕृਪਾਰ੍ਣਵ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸਮਸ੍ਤਪਾਤਕਧ੍ਵਂਸਿ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਣਮਾਤ੍ਰਂ ਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਕਾਲਮਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਪਾਪੀ ਯਃ ਪਿਬੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੁਲਸੀਪਰ੍ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯੋ ਵਹੇਚ੍ਛਿਰਸਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਯਤੇ । ਹਰਿਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਨਰੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰੈਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਪੱਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਯਤੇ । ਹਰਿਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਨਰੈਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਜਨੈਃ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਧਿਕਮ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਲੋਕ ਜੋ ਫਲ ਇਕ ਕਰੋੜ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਂਤਿਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਪ੍ਤਿਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨਤਃ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਦੋਦਕਂ ਹਰੇਃ
ਇਕ ਕਰੋੜ ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਪੱਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਸਸ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਧਿਕਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਉਹ ਫਲ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣਾਧਿਕਂ ਕਿਮੁ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਪਾਪੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਕੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪਿ ਵੈ ਗृਹਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਹਰੇਃ ਸੂਤ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਚਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸ ਜੀਵ ਨੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਜਾਂ ਪੀ ਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਘਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਪਾਪੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਦਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਸ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਂਦਾਕਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਨਿਂਦਾਕਰਃ ਸਦਾ । ਅਸਾਵਨ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਵੋਦਰਂ ਵਿਨਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੰਮੇਸ਼ਾ ਹਲਕਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਹੀ ਫਿਕਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤੁ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਯਮਦੂਤਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੀਤੋ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਗਿਆ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾਭ੍ਰਾਤਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਚਿਵਂ ਰੁषਾ । ਭੋऽਮਾਤ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਵਦ ਸਮੂਲਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਮੰਤਰੀ, ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।'
ਅਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਪਾਪੀ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮ੍ਮੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਰੂਰ ਕੰਮ ਹੀ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ। ਆਕਰ੍ਣਯ ਚਾਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਣੁਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਵਾਸਰੇऽਪਿ ਹਰੇਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਕਰੋਦ੍ਭੋਜਨਂ ਵਿਭੋ
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਇਸ ਕੋਲ ਰਤਾ-ਰਤਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਵਾਸਰੇ ਕਮਲਾਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਯੋ ਨਰਾਧਮਃ । ਪੁਰੀषਂ ਸੋऽਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਲ ਖਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਂ ਦੇਹਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਨਿਰਯੇऽਪ੍ਯਮੁਮ੍ । ਗ੍ਰਾਮਕ੍ਰੋਡਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਹਿ ਤਤੋ ਜਨ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਨੂੰ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦੇ ਦੇ। ਫਿਰ, ਇਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੂਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਦੂਤੈਰ੍ਭਯਂਕਰੈਃ । ਪਾਤਿਤਸ੍ਤੁ ਪੁਰੀषੇ ਵੈ ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਯਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਤੱਕ ਮਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤੋऽਭਵਚ੍ਚਾਸੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰਃ । ਚਿਰਂ ਨਰਕਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਧਰਿਵਾਸਰਭੋਜਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਥੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਮਲ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣ ਕਰਕੇ।