ਸ਼੍ਵਪਚਾਸ੍ਤੇ ਤਮੁਨ੍ਨੀਯ ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾਪਰੇ ਤਟੇ । ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਭੂਭਾਗਂ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਚਮਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲੈ ਗਏ, ਦੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਾਪੋ ਮਾਰਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਰ੍ਪੋऽਭੂਤ੍ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਧਵਕੋਟਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਕਰਾਨਨਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਾਰਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਾਲ ਦੀ ਆਕਾਰੀ, ਧਵਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ੁष੍ਕੋ ਧਵਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਫੂਤ੍ਕਾਰਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਤਥਾ ਤਪਨਤਾਪੇਨ ਸਰਸੋऽਪਿ ਯਥਾ ਹ੍ਰਦਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਧਵਾ ਰੁੱਖ ਅੱਗ ਦੀ ਫੂਕ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਲਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਾਲ ਹੋਇਆ।
ਗਮਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂषਰਮ੍ । ਉਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਤृਣਜਾਤਾਦਿ ਜਾਤਂ ਪਸ਼੍ਵਹਿਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਉਥੋਂ ਲੰਘਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਬਾਗ ਬੰਜਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਂ-ਭੈਸਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਤੁ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਾਰ੍ਥੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦੇਸ਼ਤਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਬਦਰ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵੇ ਨृਪ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਾਫਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਬਦਰੀ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਰ੍ਥੇਸਂਮੀਲਿਤਃ ਪਥਿ । ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਂ ਕਾष੍ਠਮਂਜੂषਾਂ ਪਿਤृਮਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਕਾਫਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਬਿਨਾ ਸੁਰਾਖ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪੇਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਕਂਧੇਨ ਧਾਰਯਨ੍ਯਾਤਿ ਤਾਨਿ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਨृਪ । ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਪਿਨਾਮਪਿ ਕਾਮਦੇ
ਉਹ ਪੇਟੀ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਗਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੋऽਪ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ ਭੁਜਂਗਮਃ । ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਂਜੂषਾਂ ਸ਼ਲਾਕਾਲੋਹਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੱਪ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪੇਟੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਭੁਜਂਗੋऽਸੌ ਸ਼ਲਾਕਾਂ ਫਣਯਾਘਟਤ੍ । ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਧਾਟਿਤਾਯਾਂ ਸ ਮਂਜੂषਾਯਾਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਪ ਆਇਆ, ਆਪਣੀ ਫਣ ਨਾਲ ਸਲਾਖ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਪੇਟੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁੱਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਲਾਕਾ ਸ੍ਵਂਸ੍ਥਾਨਮਾਗਤਾਥ ਸ ਕੁਂਡਲੀ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥੌ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਮਂਜੂषਾਯਾਂ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਃ
ਸਲਾਖ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਡੁਲੇ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚੇਲੁਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਤੋ ਨृਪ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸੋऽਪਿ ਮਂਜੂषਾਂ ਕਂਬਲੇਨ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪੇਟੀ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚਚਾਲ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍ । ਕਤਿਭਿਰ੍ਵਾਸਰੈਃ ਸਾਰ੍ਥਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਗਾਮਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਪੇਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫਲਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਹੈਵ ਕੋਸ਼ਲਾਯਾਂ ਵੈ ਪੁਨੀਤਾਯਾਂ ਮਹੀਪਤੇ । ਅਥ ਸ਼ੀਤਾਤੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਂਬਲਂ ਚੋਦਘਾਟਯਤ੍
ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਬਲ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਮਂਜੂषਾਵਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਤਤ੍ਰਾਯੋਧ੍ਯਾਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਪੋ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਭੋਜਨਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਤਟ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਪੇਟੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਯ ਸੁਸ਼ਲਾਕਿਕਾਮ੍ । ਤਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਪ੍ਪ ਸਰ੍ਪ ਇਤਿ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਉਹ ਪੇਟੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਠਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ 'ਸੱਪ! ਸੱਪ!' ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ।
ਵ੍ਯਾਹਰਂਤੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋष੍ਟਹਸ੍ਤਾਃ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ । ਯਾਵਤ੍ਪਲਾਯਤੇ ਸਰ੍ਪਸ੍ਤਾਵਦੇਕੇਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਿੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਜਦ ਤਕ ਸੱਪ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਜਂਗਦੇਹਂ ਸ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸੱਪ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਜਨਾਨਿ ਹ । ਸਰ੍ਪ ਉਵਾਚ- ਭੋ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਪੁਰਾ ਚਂਡਕਨਾਮਾਹਂ ਨਾਪਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾਧਮਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋषੇਣ ਸਰ੍ਪਆਸਂ ਮਰੁਸ੍ਥਲੇ
'ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਚੰਡਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਨਾਈ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਬਣਨਾ ਪਿਆ।'
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਕਦੁਃਖਾਨਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਪਂਚਕਮ੍ । ਅਤੀਤਂ ਸਰ੍ਪਯੋਨੌ ਮੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਦ੍ਵਯਮ੍
'ਪੰਜ ਲੱਖ ਸਾਲ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਪ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।'
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਨ ਵੈ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੈ ਕੋਸ਼ਲਾਭਿਧਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਂ ਯਤੋ ਨਾਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਪੀਯਸਾ ਮਯਾ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਕੋਸ਼ਲਾ ਨਾਮਕ ਇਹ ਤੀਰਥ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸ ਨਾਪਿਤਃ ਪਾਪੋ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਜਗਾਮ ਦ੍ਯਾਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਾਈ, ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾ ਯਤਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਕੇ । ਊषੁਰ੍ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜ ਮਾਨਸਾ ਦृष੍ਟਵੈਭਵੇ
ਉਹ ਦੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ । ਤੀਰ੍ਥੇऽਤ੍ਰਜਾਤਵਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰਸ੍ਥੀਨਿ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਤਿਤੇष੍ਵਸ੍ਥਿਖਂਡੇषੁ ਪਿਤਰੌ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤੌ
ਜਦੋਂ ਹੱਡੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ 'ਚ ਆ ਗਏ।
ਊਚਤੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਤਨਯਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੇषੁ ਜਨੇषੁ ਵੈ । ਵਤ੍ਸ ਜੀਵ ਚਿਰਂ ਲੋਕੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸੁਖੀ ਭਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵੀਂ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੀਂ।'
ਆਵਯੋਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਨਾਚ੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨੋ ਮृषਾ । ਗਂਗਾਯਾਂ ਪਿਂਡਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਯਾ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਥਿਪਾਤਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ—ਇਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਗੰਗਾ 'ਚ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਹੱਡੀਆਂ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ। ਕਾਲਿਂਦੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਮੁਕੁਂਦੋਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਮਕੁੰਦ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਆਕਰ੍ਣਯ ਸ਼ਿਬੇ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਸ਼ਿਬੀ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਸੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਯਸ਼ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਤਟਸ੍ਥਾਯਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮੇਕਸ੍ਤੁ ਪਾਦਪਃ । ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਖ੍ਯੋਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਪੁਰਾ ਪੁਣ੍ਯਯੁਗੇ ਕृਤੇ
ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ ਇਕ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਨਾਮਕ ਰੁੱਖ ਸੀ।