ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਨਰੋ ਮੋਹਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਤੁष੍ਟਿਦੋ ਹਰਿਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂੜਤਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਯਾਵਤੀਂ ਯੋ ਹਰਯੇ ਪੌਰ੍ਣਿਮਾਦਿਨੇ । ਤਾਵਦ੍ਦਿਨਂ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਸਂਵਸੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਸਿੱਕੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਨੇ ਹੀ ਦਿਨ ਉਹ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰਵੀਰਪੁਰੇ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਯਃ । ਕਾਲਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਪੀ ਭਯਂਕਰਃ
ਕਰਵੀਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਨਿਰਦਈ ਸ਼ੂਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਕਾਲਦਵਿਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਨਿਰਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਏਕਦਾ ਪਂਚਤਾਂ ਯਾਤੋ ਯਮਦੂਤਾ ਭਯਂਕਰਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯਮਦੂਤ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਯਮਸ੍ਯਤੁ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਸਚਿਵਂ ਯਮਃ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਯਮ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ । ਅਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਮਾਤ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਪਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਮੂਲਂ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ! ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।'
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ। ਅਸੌ ਪਾਪੀ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਨਰਕੇ ਪਰਿਪਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਪਾਪੀ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਇਸਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਯੋਨੌ ਚ ਨਿष੍ਠੁਰਃ । ਪਾषਾਣੇ ਜਨ੍ਮ ਚਾਸਾਦ੍ਯ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਇਹ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਸੱਪ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦਈ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰਯੇ ਸ ਪਪਾਤ ਹ । ਤਤੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਮਗृਹੇ ਨਾਗਯੋਨੌ ਜਾਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੱਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।'
ਏਕਦਾ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਦਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਲਾਜਾਨ੍ਵਰਾਟਿਕਾ ਨਾਗੋ ਬਿਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਬਹਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲੋਂ ਲਾਜ ਤੇ ਸਿੱਕਾ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਿਤਾ ਸਾ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪਾਪਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਃ
ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਮਾਨੇਤੁਂ ਚਾਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਯਮਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਯਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਸ਼ੁਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਃ ਯਮਦੂਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਸਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਚੁੱਕੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਕੇਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਗਸ੍ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਹਰਯੇ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਘृਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘਿਉ ਮਿਲੀ ਲਾਜ ਜਾਂ ਇਕ ਛੋਟੀ ਮੋਹਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਂਦਾ, ਉਸਦਾ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਮੂਲਂ ਮੇ ਕृਪਾਰ੍ਣਵ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸਮਸ੍ਤਪਾਤਕਧ੍ਵਂਸਿ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਣਮਾਤ੍ਰਂ ਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਕਾਲਮਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਪਾਪੀ ਯਃ ਪਿਬੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੁਲਸੀਪਰ੍ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯੋ ਵਹੇਚ੍ਛਿਰਸਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਯਤੇ । ਹਰਿਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਨਰੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰੈਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਪੱਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਯਤੇ । ਹਰਿਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਨਰੈਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਜਨੈਃ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਧਿਕਮ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਲੋਕ ਜੋ ਫਲ ਇਕ ਕਰੋੜ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਂਤਿਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਪ੍ਤਿਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨਤਃ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਦੋਦਕਂ ਹਰੇਃ
ਇਕ ਕਰੋੜ ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਪੱਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਸਸ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਧਿਕਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਉਹ ਫਲ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣਾਧਿਕਂ ਕਿਮੁ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਪਾਪੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਕੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪਿ ਵੈ ਗृਹਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਹਰੇਃ ਸੂਤ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਚਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸ ਜੀਵ ਨੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਜਾਂ ਪੀ ਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਘਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?