ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਨੇਨ ਸਪਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੀਜਗਦ੍ਵਿਭੋਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕਲੁषਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਮੁਨੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼੍ਰੀਰਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕृਪਾ ਜਾਤਾ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਸ ਤੇ ਸ੍ਰੀ ਰਮਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਮਾਂਸੀ ਵਾਰੁਣੋਦਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਨਪਨਂ ਪਯਸਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਸਦ੍ਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਭਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਚੀਨੀ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰਯੇ ਕਿਲ । ਪਾषਾਣਸਦृਸ਼ਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦਾਤਾ ਯਾਤਿ ਅਧੋਗਤਿਮ੍
ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਦਾਤੀ ਹੇਠਲੇ ਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੁਰਾਯ ਚ ਮੂਰ੍ਖਾਯ ਪਾषਾਣਸਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਯਤ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਂ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੈਤ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮੋਹਾਦ੍ਦਾਨਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮੂਢਧੀਃ । ਕਾਲਾਨਲਂ ਯਥਾ ਜੀਰ੍ਣਂ ਤੇਨ ਸ ਨਿਰਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਮਨੁੱਖ ਮੂੜਤਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀ ਅੱਗ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦਾਰੁਮਯੋ ਹਸ੍ਤੀ ਮृਗਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਯੋ ਯਥਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਨਾਮਧਾਰਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹਿਰਣ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਹੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਧ੍ਵਨਿਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਪਵਨਾਰ੍ਕੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪਾਰ੍षਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕਲ੍ਮषਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਪਾਣੀ ਹਵਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਸ਼ਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨਰਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਸਘृਤਾਨ੍ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਦਿਨੇ । ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰਯੇ ਲਾਜਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਰਾਟਿਕਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਲਈ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਘਿਉਂ ਮਿਲੀ ਲਾਜ ਤੇ ਇਕ ਸਿੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਨਰੋ ਮੋਹਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਤੁष੍ਟਿਦੋ ਹਰਿਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂੜਤਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਯਾਵਤੀਂ ਯੋ ਹਰਯੇ ਪੌਰ੍ਣਿਮਾਦਿਨੇ । ਤਾਵਦ੍ਦਿਨਂ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਸਂਵਸੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਸਿੱਕੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਨੇ ਹੀ ਦਿਨ ਉਹ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰਵੀਰਪੁਰੇ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਯਃ । ਕਾਲਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਪੀ ਭਯਂਕਰਃ
ਕਰਵੀਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਨਿਰਦਈ ਸ਼ੂਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਕਾਲਦਵਿਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਨਿਰਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਏਕਦਾ ਪਂਚਤਾਂ ਯਾਤੋ ਯਮਦੂਤਾ ਭਯਂਕਰਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯਮਦੂਤ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਯਮਸ੍ਯਤੁ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਸਚਿਵਂ ਯਮਃ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਯਮ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ । ਅਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਮਾਤ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਪਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਮੂਲਂ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ! ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।'
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ। ਅਸੌ ਪਾਪੀ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਨਰਕੇ ਪਰਿਪਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਪਾਪੀ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਇਸਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਯੋਨੌ ਚ ਨਿष੍ਠੁਰਃ । ਪਾषਾਣੇ ਜਨ੍ਮ ਚਾਸਾਦ੍ਯ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਇਹ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਸੱਪ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦਈ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰਯੇ ਸ ਪਪਾਤ ਹ । ਤਤੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਮਗृਹੇ ਨਾਗਯੋਨੌ ਜਾਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੱਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।'
ਏਕਦਾ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਦਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਲਾਜਾਨ੍ਵਰਾਟਿਕਾ ਨਾਗੋ ਬਿਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਬਹਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲੋਂ ਲਾਜ ਤੇ ਸਿੱਕਾ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਿਤਾ ਸਾ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪਾਪਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਃ
ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਮਾਨੇਤੁਂ ਚਾਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਯਮਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਯਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਸ਼ੁਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਃ ਯਮਦੂਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਸਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਚੁੱਕੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਕੇਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਗਸ੍ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਹਰਯੇ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਘृਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘਿਉ ਮਿਲੀ ਲਾਜ ਜਾਂ ਇਕ ਛੋਟੀ ਮੋਹਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਂਦਾ, ਉਸਦਾ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਮੂਲਂ ਮੇ ਕृਪਾਰ੍ਣਵ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸਮਸ੍ਤਪਾਤਕਧ੍ਵਂਸਿ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਣਮਾਤ੍ਰਂ ਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਕਾਲਮਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।