ਨ ਤਤ੍ਰੈਕਾਦਸ਼ੀ ਕਾਰ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਂ ਚ ਦਸ਼ਮੀਵਿਦ੍ਧਾਂ ਤ੍ਯਜੇਦੇਕਾਦਸ਼ੀਂ ਬੁਧਃ
ਉਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਦਸ਼ਮੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਸੁਰਾਬਿਂਦੋਸ੍ਤੁ ਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਘृਤਕੁਂਭਂ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਥਾ । ਸਂਪੂਰ੍ਣੈਕਾਦਸ਼ੀ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਪੈ ਜਾਣ ਤੇ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦਸ਼ਮੀ ਤੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾ ਯਤਿਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਾਮੁਪਵਸੇਦ੍ਗृਹੀ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਕਲਾ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਪਰਤੋ ਨ ਚੇਤ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਉੱਤਰ ਵਾਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਘਰਵਾਲੇ ਪਹਿਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ—
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਰਣਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਿਲੁਪ੍ਤਾ ਚੇਤ੍ਪਰਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੁਤਾ
ਉਥੇ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਪਵਾਸ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—
ਉਪੋष੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਸਂਪੂਰ੍ਣੈऽਕਾਦਸ਼ੀ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਫਿਰ ਆ ਜਾਵੇ—
ਸਰ੍ਵੈਰੇਵੋਤ੍ਤਰਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪਰਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਯਦਿ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤੇ ਯੇषਾਂ ਮਨਃ ਸਂਲੀਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍
ਸਭ ਲਈ ਉੱਤਰ ਵਾਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਪਿੱਛੋਂ ਆਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਹਿ ਵਾਸੋऽਥ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਦਨਂ ਹਰੇਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਵਾਸ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਸੀਲਾ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਪਾਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰੋਤਿ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਦਾ ਦਿਨ ਮਨਾਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਸਹਿਤਾ ਯਾ ਯੋषਿਤ੍ਕਰੋਤਿ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍ । ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਾਮਿਸੁਭਗਾ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਦਿਨ ਮਨਾਏ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਯਚ੍ਛਤਿ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਹਰੇਰ੍ਦ੍ਦਿਨੇ ਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਾਂਗਨਾ ਭਰ੍ਤृਸਹਿਤਾ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰਂ ਹਰੇਃ । ਹਰੇਰ੍ਨਿਕੇਤਨੇ ਤਿष੍ਠੇਚ੍ਚਿਰਂ ਪਤ੍ਯਾ ਸਹ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧਰਯੇ ਵਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਵਲ੍ਲਭੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਗਰੇ ਕਾਂਚਨਾਹ੍ਵਯੇ । ਧਨੇਨ ਪੁष੍ਕਲੇਨਾਪਿ ਰਾਜਤੇ ਸ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਾਂਚਨ ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਲਭਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਹਾਰੂਪਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਹੇਮਪ੍ਰਭਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਗਰੀਯਾਨ੍ਮੁਖਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਧਤੇ ਚ ਕਲੇਰ੍ਗੁਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਹੇਮਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਦੀ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੁਖਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਉਥੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸਾ ਸਦਾ ਕਲਹਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਯਾ ਸਹ ਤਪੋਧਨ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਗੁਰੁਜਨਾਨ੍ਕਾਮਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਾਨ੍ਨੀਚਭਾषਯਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਗੁਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਰੁਖੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਡਾਂਟਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪਾਕਪਾਤ੍ਰੇ ਸਦਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਸੈਕਾਂਤਿਕੇਮਲਾ । ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਗੁਰੁਜਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚੋਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਗੁਪਤ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੁਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਜਾਰੇ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚਿਤ੍ਤਮਹਂ ਸਾਧ੍ਵੀਤਿ ਸਾ ਵਦੇਤ੍ । ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਕਲਹੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਨੋਦ੍ਵੇਗਕਰਾ ਸਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਹਾਂ', ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਝਗੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਕਦਾ ਚਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਾਂ ਚ ਤਾਮ੍ । ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਯੁਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੈਵ ਰੋषਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਗृਹੇ ਤੁ ਵੈ । ਸੁਪ੍ਤਾऽਜ੍ਞਾਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਜਲਾਨ੍ਨਂ ਨ ਚਖਾਦ ਹ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਇਕ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਬਿਨਾਂ ਲੰਮ੍ਹੀ ਪਈ ਰਹੀ ਤੇ ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਖਾਧਾ।
ਦੈਵਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਨੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਜਨੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਆਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਨਾਰੀ ਰੋषਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਾ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਔਰਤ ਉਥੇ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰੌ ਕृਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਪਂਚਤਾਂ ਯਾਤਾ ਜਯਂਤੀਵਾਸਰੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਦੋ ਦਿਨ ਭੁੱਖੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾ ਆਗਤਾਸ੍ਤਾਂ ਤਥਾਵਿਧਾਮ੍ । ਨੇਤੁਂ ਭਯਂਕਰਾਸ੍ਤੇ ਚ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਫਿਰ ਜਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਹੀਆਂ ਤੇ ਗੱਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤਾਂਤਸਦਨਂ ਯਦਾ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਤਾਂ ਗਤੈਨਸਮ੍ । ਤੇ ਵੈ ਚਾਰੋਹਯਾਮਾਸੁ ਨਿਰ੍ਮਲਾਂ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਾਹੀ ਕੱਟੀ ਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚਾੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ।
ਗਤਾ ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਸਾਥ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਨਿਰ੍ਜਰੈਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਿਵਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਉਹ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਥੇ ਦੱਸੀ ਗਈ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਦਿਨੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੀਪਂ ਦਾਤੁਂ ਹਰੇਰ੍ਗृਹੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਨਹੀਂ ਵੀ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦਂ ਸੋऽਪਿ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਾਧਿਕਮ੍ । ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਪਠਂਤਿ ਚ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਲਭਂਤੇ ਤੇ ਕਪਿਲਾਦਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਭੋਃ ਸੂਤ ਚੈਨਸਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਸ਼੍ਚ ਕृਪਾ ਭੂਯਾਤ੍ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਯੇਨ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕृਪਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਵृਜਿਨਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿਣੀ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।