ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਿਕੇਤਨੇ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਭਵਂਤਿ ਯੇ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ,
ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਿਵਾਸੋऽਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤੁਲਸੀਭਕ੍ਤਿਸਂਲੀਨਂ ਮਨੋ ਯੇषਾਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ,
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਨਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯੇष੍ਵਭਿਰੁਚਿਰ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ,
ਸਂਤੁष੍ਟਮਨਸੋ ਯੇऽਪਿ ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਕਾਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਭ੍ਯੋ ਯੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਦਦਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਹਰੇਃ ਸਦ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਚੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਗਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਯੋषਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਤੇ ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਂਤਿ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ਦਸ਼ਮੀਵਿਦ੍ਧਾ ਨ ਚੋਪੋष੍ਯਾ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਦਸਵੀਂ ਤੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਉਪਵਾਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਰਿਹਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਰ੍ਜਨਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਯਥਾ । ਅਰੁਣੋਦਯਵੇਲਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮੀ ਸਂਗਤਾ ਯਦਿ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦਸਵੀਂ ਦਿਨ ਜੋ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋਪੋष੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਰਣਮ੍ । ਦਸ਼ਮੀਸ਼ੇषਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਰੁਣੋਦਯਃ
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਪਵਾਸ ਬਾਰਵੀਂ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਰਵੀਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ; ਜੇ ਦਸਵੀਂ ਦਿਨ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ,
ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦਿਨੈਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਚਤਸ੍ਰੋ ਘਟਿਕਾਃ ਪ੍ਰਾਤਰਰੁਣੋਦਯ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਘੜੀਆਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਅਰੁਣੋਦਯ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤੀਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੋਯਂ ਗਂਗਾਂਭਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਅਰੁਣੋਦਯਕਾਲੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮੀ ਯਦਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਰੁਣੋਦਯ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦਸ਼ਮੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ—
ਨ ਤਤ੍ਰੈਕਾਦਸ਼ੀ ਕਾਰ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਂ ਚ ਦਸ਼ਮੀਵਿਦ੍ਧਾਂ ਤ੍ਯਜੇਦੇਕਾਦਸ਼ੀਂ ਬੁਧਃ
ਉਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਦਸ਼ਮੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਸੁਰਾਬਿਂਦੋਸ੍ਤੁ ਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਘृਤਕੁਂਭਂ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਥਾ । ਸਂਪੂਰ੍ਣੈਕਾਦਸ਼ੀ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਪੈ ਜਾਣ ਤੇ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦਸ਼ਮੀ ਤੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾ ਯਤਿਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਾਮੁਪਵਸੇਦ੍ਗृਹੀ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਕਲਾ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਪਰਤੋ ਨ ਚੇਤ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਉੱਤਰ ਵਾਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਘਰਵਾਲੇ ਪਹਿਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ—
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਰਣਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਿਲੁਪ੍ਤਾ ਚੇਤ੍ਪਰਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੁਤਾ
ਉਥੇ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਪਵਾਸ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—
ਉਪੋष੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਸਂਪੂਰ੍ਣੈऽਕਾਦਸ਼ੀ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਫਿਰ ਆ ਜਾਵੇ—
ਸਰ੍ਵੈਰੇਵੋਤ੍ਤਰਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪਰਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਯਦਿ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤੇ ਯੇषਾਂ ਮਨਃ ਸਂਲੀਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍
ਸਭ ਲਈ ਉੱਤਰ ਵਾਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਪਿੱਛੋਂ ਆਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਹਿ ਵਾਸੋऽਥ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਦਨਂ ਹਰੇਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਵਾਸ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਸੀਲਾ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਪਾਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰੋਤਿ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਦਾ ਦਿਨ ਮਨਾਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਸਹਿਤਾ ਯਾ ਯੋषਿਤ੍ਕਰੋਤਿ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍ । ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਾਮਿਸੁਭਗਾ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਦਿਨ ਮਨਾਏ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਯਚ੍ਛਤਿ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਹਰੇਰ੍ਦ੍ਦਿਨੇ ਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਾਂਗਨਾ ਭਰ੍ਤृਸਹਿਤਾ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰਂ ਹਰੇਃ । ਹਰੇਰ੍ਨਿਕੇਤਨੇ ਤਿष੍ਠੇਚ੍ਚਿਰਂ ਪਤ੍ਯਾ ਸਹ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧਰਯੇ ਵਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਵਲ੍ਲਭੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਗਰੇ ਕਾਂਚਨਾਹ੍ਵਯੇ । ਧਨੇਨ ਪੁष੍ਕਲੇਨਾਪਿ ਰਾਜਤੇ ਸ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਾਂਚਨ ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਲਭਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਹਾਰੂਪਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਹੇਮਪ੍ਰਭਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਗਰੀਯਾਨ੍ਮੁਖਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਧਤੇ ਚ ਕਲੇਰ੍ਗੁਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਹੇਮਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਦੀ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੁਖਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਉਥੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸਾ ਸਦਾ ਕਲਹਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਯਾ ਸਹ ਤਪੋਧਨ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਗੁਰੁਜਨਾਨ੍ਕਾਮਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਾਨ੍ਨੀਚਭਾषਯਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਗੁਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਰੁਖੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਡਾਂਟਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪਾਕਪਾਤ੍ਰੇ ਸਦਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਸੈਕਾਂਤਿਕੇਮਲਾ । ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਗੁਰੁਜਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚੋਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਗੁਪਤ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੁਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਜਾਰੇ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚਿਤ੍ਤਮਹਂ ਸਾਧ੍ਵੀਤਿ ਸਾ ਵਦੇਤ੍ । ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਕਲਹੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਨੋਦ੍ਵੇਗਕਰਾ ਸਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਹਾਂ', ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਝਗੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਕਦਾ ਚਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਾਂ ਚ ਤਾਮ੍ । ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਯੁਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੈਵ ਰੋषਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਗृਹੇ ਤੁ ਵੈ । ਸੁਪ੍ਤਾऽਜ੍ਞਾਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਜਲਾਨ੍ਨਂ ਨ ਚਖਾਦ ਹ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਇਕ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਬਿਨਾਂ ਲੰਮ੍ਹੀ ਪਈ ਰਹੀ ਤੇ ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਖਾਧਾ।
ਦੈਵਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਨੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।