ਭਵਂਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਯਂਕਰਾਃ । ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ: ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। ਤੇ ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਜਾਗृਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚ ਮਂਡਨਂ ਮਹਤ੍ । ਤੁਲਸੀਦਲੈਸ੍ਤੁ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਹਰਿਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਜਾਗਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦਲੇਨੈਕੇਨ ਲਭਤੇ ਕੋਟਿਯਜ੍ਞਫਲਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨੇ ਚੈਵ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯਗਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਯਾਤਿ ਵਿਲਯਂ ਚੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਣਾਤ੍ । ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਦਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਪਾਪ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਘੀ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ,
ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਯਾਤਿ ਤਮੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਧਨ੍ਯਾ ਜਨਪਦਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਧੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ
ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਚੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸ਼ਯਨੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਪਾਸੇ ਮੋੜਨ ਸਮੇਂ,
ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਭਵਂਤਿ ਯੇ । ਮਦਂਤਿ ਕਂ ਨਾਨਯਧ੍ਵਂਪ੍ਰਾਣਿਨਃਪੁਣ੍ਯਭਾਗਿਨਃ
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਤੇ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਕਿਹੜੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਪਿਤृਪਤਿਃ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤਿ ਦੂਤਕਾਨ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਲ੍ਲਭਾ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਪਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।'
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਹਂ ਦੋਹਤ੍ਯੇਵ ਤਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਤੇषਾਂ ਧਿਗ੍ਜੀਵਨਂ ਸਂਪਤ੍ਧਿਕ੍ਸੌਂਦਰ੍ਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਦੌਲਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸਭ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ।
ਯੇऽਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਹਿ ਵਿਡ੍ਭੁਜਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭੁਕ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਮਲ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯੇਵ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਚ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਂਗਮੇ ਕਲੁषਂ ਮਹਤ੍
ਨਵਾਂ ਚੰਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਨਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵृਜਿਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਰੋਗਿਣਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਖਂਜ ਕਾਸਸੋਦਰਕੁष੍ਠਕਾਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਹਾਲ ਬਿਮਾਰ, ਲੰਗੜੇ, ਖੰਘ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੋੜ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਹੈ।
ਭਵਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤੇ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਗ੍ਰਾਮਸ਼ੂਕਰਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਜੀਵ ਇਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਬਦ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਜਲਭਕ੍ਸ਼ਣਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨॄਣਾਂ ਭੁਂਜਤਾਂ ਚ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ । ਨਰਾ ਯਾਵਂਤਿ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਭੁਂਜਤੇ ਚ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ; ਜਿੰਨਾ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕੋਟਿਜਂ ਵृਜਿਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਨਰ੍ਵਚ੍ਮਿ ਪੁਨਰ੍ਵਚ੍ਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨਰਾਃ
ਹਰ ਇਕ ਨਿਵਾਲੇ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਲੋਕੋ!
ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ । ਗਂਗਾਦਿषੁ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ; ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਚੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ । ਅਰ੍ਚਿਤ੍ਵੋਤ੍ਪਲਮਾਲਾਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍
ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ, ਜਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਮਾਤੁਰ੍ਗਰ੍ਭਭਾਜਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਹਰੇਰ੍ਗੇਹੇ ਕਰੋਤਿ ਮਂਡਨਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਪਵਾਸ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਿਕੇਤਨੇ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਭਵਂਤਿ ਯੇ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ,
ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਿਵਾਸੋऽਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤੁਲਸੀਭਕ੍ਤਿਸਂਲੀਨਂ ਮਨੋ ਯੇषਾਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ,
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਨਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯੇष੍ਵਭਿਰੁਚਿਰ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ,
ਸਂਤੁष੍ਟਮਨਸੋ ਯੇऽਪਿ ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਕਾਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਭ੍ਯੋ ਯੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਦਦਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਹਰੇਃ ਸਦ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਚੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਗਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਯੋषਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਤੇ ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਂਤਿ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ਦਸ਼ਮੀਵਿਦ੍ਧਾ ਨ ਚੋਪੋष੍ਯਾ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਦਸਵੀਂ ਤੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਉਪਵਾਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਰਿਹਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਰ੍ਜਨਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਯਥਾ । ਅਰੁਣੋਦਯਵੇਲਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮੀ ਸਂਗਤਾ ਯਦਿ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦਸਵੀਂ ਦਿਨ ਜੋ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋਪੋष੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਰਣਮ੍ । ਦਸ਼ਮੀਸ਼ੇषਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਰੁਣੋਦਯਃ
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਪਵਾਸ ਬਾਰਵੀਂ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਰਵੀਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ; ਜੇ ਦਸਵੀਂ ਦਿਨ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ,
ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦਿਨੈਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਚਤਸ੍ਰੋ ਘਟਿਕਾਃ ਪ੍ਰਾਤਰਰੁਣੋਦਯ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਘੜੀਆਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਅਰੁਣੋਦਯ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤੀਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੋਯਂ ਗਂਗਾਂਭਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਅਰੁਣੋਦਯਕਾਲੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮੀ ਯਦਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਰੁਣੋਦਯ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦਸ਼ਮੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ—