ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਚਾਰਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਭੀਮੋऽਸੌ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਵਚ੍ਮਿ ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਦਸ੍ਯੋਃ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਭੀਮੋ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਆਚਾਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਡਾਕੂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਪਾਪਾਨਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਭੀਮਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਃ । ਏਕਦਾ ਸ ਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਮੋ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਗੇਹਾਤ੍ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨੇਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਤਤ੍ਰੋਵਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਬਹਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਦੈਨ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੁਰਂ ਸ ਤਪੋਧਨਮ੍ । ਭੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਯਾਲੁਰਿਵ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝੋ।'
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋऽਹਂ ਦੇਹਿ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਮੇ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
'ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤ੍ਤ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪਾਕਂ ਮੇ ਤਂਡੁਲਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਭੁੱਖੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੇ ਚੌਲ ਲੈ ਜਾ, ਪਕਾ ਕੇ ਖਾ ਲੈ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਜਨਕੋ ਮਾਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੂਨੁਃ ਸਹੋਦਰਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਾਯਾ ਮਾਤृਬਂਧੁਰ੍ਮृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਹਾਯ ਮਾਮ੍
'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਭਰਾ। ਨਾ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ। ਸਾਰੇ ਮਰਨਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।'
ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯੇਕੋ ਗृਹੇऽਕਰ੍ਮਾ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨੋਤਿਥੇ ਹਰਿਃ । ਏਕੋ ਮੇ ਵਸਤੌ ਚਾਸ੍ਤਿ ਨ ਜਾਨੇ ਤਦ੍ਵਿਨਾ ਕਿਲ
'ਮੈਂ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਹਰਿ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਸ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕੋ ਚੀਜ਼ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਭੀਮ ਉਵਾਚ।ਮਮ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੇਵਾਂ ਤਵਾਪਿ ਚ । ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਹਂ ਨਿਲਯੇ ਜਾਤ੍ਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸਦਾ
ਭੀਮੋ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ।ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਨਂਦਃ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੁਰਸ੍ਤਦਾ । ਪਾਕਂ ਵਿਧਾਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ ਦਦਾਵਨ੍ਨਂ ਤਪੋਧਨ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।'
ਸੋऽਪਿ ਹਰ੍षਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾਲਯੇ । ਸੇਵਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਾਂ ਭੂਸੁਰਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਸ੍ਯ ਮਮਾਪਿ ਚ । ਨੇਤੁਂ ਯਦਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ—ਜਦੋਂ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ, ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਹृਦ੍ਯਂਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਵਦੇਤ੍ । ਪਾਦਧੌਤਾਦਿਕਂ ਚਾਸੌ ਸ਼ਿਰਸਾ ਗਤਪਾਤਕਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯਾਂਘ੍ਰਿਜਲਂ ਦਧ੍ਰੇਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਏਕਦਾ ਹਾਰਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨੇਤੁਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੁਪ ਚਾਪ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਚੋਰ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕਣ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਾਵਰਰਂ ਗਤੋऽਸੌ ਤਦ੍ਗृਹਾਂਤਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਂ ਪ੍ਰਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਦਂਡਹਸ੍ਤਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜਾ ਉਖਾੜ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਕਰਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਹਾਰਕੋ ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਭਟਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਚੋਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਨੇਤੁਂ ਭੀਮਂ ਤਂ ਵੀਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਚਾਗਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਾਜਹਂਸਯੁਤਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਏ, ਤੇ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵੀ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤ੍ਰਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਵਨਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਲ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭੂਮਿਦੇਵਸ੍ਯ ਮਯਾ ਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਸ੍ਯਾਦਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮ ਯਮਦੂਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਕਿਤਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਹਾਂ? ਏਕਾਦਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵਂਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਯਂਕਰਾਃ । ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ: ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। ਤੇ ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਜਾਗृਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚ ਮਂਡਨਂ ਮਹਤ੍ । ਤੁਲਸੀਦਲੈਸ੍ਤੁ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਹਰਿਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਜਾਗਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦਲੇਨੈਕੇਨ ਲਭਤੇ ਕੋਟਿਯਜ੍ਞਫਲਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨੇ ਚੈਵ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯਗਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਯਾਤਿ ਵਿਲਯਂ ਚੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਣਾਤ੍ । ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਦਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਪਾਪ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਘੀ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ,
ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਯਾਤਿ ਤਮੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਧਨ੍ਯਾ ਜਨਪਦਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਧੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ
ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਚੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸ਼ਯਨੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਪਾਸੇ ਮੋੜਨ ਸਮੇਂ,
ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਭਵਂਤਿ ਯੇ । ਮਦਂਤਿ ਕਂ ਨਾਨਯਧ੍ਵਂਪ੍ਰਾਣਿਨਃਪੁਣ੍ਯਭਾਗਿਨਃ
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਤੇ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਕਿਹੜੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਪਿਤृਪਤਿਃ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤਿ ਦੂਤਕਾਨ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਲ੍ਲਭਾ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਪਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।'
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਹਂ ਦੋਹਤ੍ਯੇਵ ਤਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਤੇषਾਂ ਧਿਗ੍ਜੀਵਨਂ ਸਂਪਤ੍ਧਿਕ੍ਸੌਂਦਰ੍ਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਦੌਲਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸਭ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ।
ਯੇऽਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਹਿ ਵਿਡ੍ਭੁਜਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭੁਕ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਮਲ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—