ਅਸ਼੍ਵਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤਰਸਾ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸ੍ਵਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਕਤਿਭਿਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇ ਨਾਈ ਨੂੰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪਤ੍ਤਯਸ੍ਤੁ ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਲ੍ਪਾਦੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਪਿਤਾਧਮਮ੍
ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨਾਈ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸਂਜਲ੍ਪਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਉਨ੍ਮੀਲਯਤ੍ਯਸੌ । ਯਾਵਤ੍ਸ ਨਾਪਿਤਃ ਪਾਪਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਪੁਰਃ
ਉਹ 'ਕੀ, ਕੀ?' ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਨਾਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ,
ਸਂਸ੍ਮਰਂਤਂ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਤ੍ਕृਤਵਾਨਘਮ੍ । ਅਧੋਮੁਖਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਚਿਵਸ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਚ ਸ੍ਵਪਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਨਿਨਾਯ ਨृਪਤੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਿਤਿ ਚੋਵਾਚ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਨੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਰਾਜਨ੍ਨਯਂ ਚਂਡਕ ਨਾਪਿਤਃ । ਯਦਾਜ੍ਞਾਪਯਸਿ ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਰਸਾ ਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਜੀ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਾਤਲ ਚੰਡਕ ਨਾਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਚਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਇਯਂ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ ਯੁष੍ਮਂਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਸਾਰੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਲ੍ਲਁਭਂਤੇ ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਅਤ ਏष ਨ ਹਂਤਵ੍ਯਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਪਿਤਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਨਾਈ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਂਚਕੋਸ਼ਾਂਤਰੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਮਰ੍ਯਾਦਾਯਾ ਬਹਿਰ੍ਯਦਿ । ਨਰਕਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਹ੍ਯੇष ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਯਾਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਦਰਿਆ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਾਤਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਨਾਰਦੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਰਾਜਨ੍ਮਂਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਵਪਚਾਨ੍ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਹਂਤੁਂ ਤਂ ਭੂਪਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਚਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼੍ਵਪਚਾਸ੍ਤੇ ਤਮੁਨ੍ਨੀਯ ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾਪਰੇ ਤਟੇ । ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਭੂਭਾਗਂ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਚਮਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲੈ ਗਏ, ਦੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਾਪੋ ਮਾਰਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਰ੍ਪੋऽਭੂਤ੍ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਧਵਕੋਟਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਕਰਾਨਨਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਾਰਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਾਲ ਦੀ ਆਕਾਰੀ, ਧਵਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ੁष੍ਕੋ ਧਵਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਫੂਤ੍ਕਾਰਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਤਥਾ ਤਪਨਤਾਪੇਨ ਸਰਸੋऽਪਿ ਯਥਾ ਹ੍ਰਦਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਧਵਾ ਰੁੱਖ ਅੱਗ ਦੀ ਫੂਕ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਲਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਾਲ ਹੋਇਆ।
ਗਮਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂषਰਮ੍ । ਉਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਤृਣਜਾਤਾਦਿ ਜਾਤਂ ਪਸ਼੍ਵਹਿਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਉਥੋਂ ਲੰਘਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਬਾਗ ਬੰਜਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਂ-ਭੈਸਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਤੁ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਾਰ੍ਥੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦੇਸ਼ਤਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਬਦਰ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵੇ ਨृਪ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਾਫਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਬਦਰੀ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਰ੍ਥੇਸਂਮੀਲਿਤਃ ਪਥਿ । ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਂ ਕਾष੍ਠਮਂਜੂषਾਂ ਪਿਤृਮਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਕਾਫਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਬਿਨਾ ਸੁਰਾਖ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪੇਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਕਂਧੇਨ ਧਾਰਯਨ੍ਯਾਤਿ ਤਾਨਿ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਨृਪ । ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਪਿਨਾਮਪਿ ਕਾਮਦੇ
ਉਹ ਪੇਟੀ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਗਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੋऽਪ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ ਭੁਜਂਗਮਃ । ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਂਜੂषਾਂ ਸ਼ਲਾਕਾਲੋਹਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੱਪ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪੇਟੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਭੁਜਂਗੋऽਸੌ ਸ਼ਲਾਕਾਂ ਫਣਯਾਘਟਤ੍ । ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਧਾਟਿਤਾਯਾਂ ਸ ਮਂਜੂषਾਯਾਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਪ ਆਇਆ, ਆਪਣੀ ਫਣ ਨਾਲ ਸਲਾਖ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਪੇਟੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁੱਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਲਾਕਾ ਸ੍ਵਂਸ੍ਥਾਨਮਾਗਤਾਥ ਸ ਕੁਂਡਲੀ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥੌ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਮਂਜੂषਾਯਾਂ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਃ
ਸਲਾਖ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਡੁਲੇ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚੇਲੁਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਤੋ ਨृਪ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸੋऽਪਿ ਮਂਜੂषਾਂ ਕਂਬਲੇਨ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪੇਟੀ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚਚਾਲ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍ । ਕਤਿਭਿਰ੍ਵਾਸਰੈਃ ਸਾਰ੍ਥਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਗਾਮਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਪੇਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫਲਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਹੈਵ ਕੋਸ਼ਲਾਯਾਂ ਵੈ ਪੁਨੀਤਾਯਾਂ ਮਹੀਪਤੇ । ਅਥ ਸ਼ੀਤਾਤੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਂਬਲਂ ਚੋਦਘਾਟਯਤ੍
ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਬਲ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਮਂਜੂषਾਵਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਤਤ੍ਰਾਯੋਧ੍ਯਾਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਪੋ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਭੋਜਨਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਤਟ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਪੇਟੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਯ ਸੁਸ਼ਲਾਕਿਕਾਮ੍ । ਤਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਪ੍ਪ ਸਰ੍ਪ ਇਤਿ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਉਹ ਪੇਟੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਠਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ 'ਸੱਪ! ਸੱਪ!' ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ।
ਵ੍ਯਾਹਰਂਤੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋष੍ਟਹਸ੍ਤਾਃ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ । ਯਾਵਤ੍ਪਲਾਯਤੇ ਸਰ੍ਪਸ੍ਤਾਵਦੇਕੇਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਿੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਜਦ ਤਕ ਸੱਪ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਜਂਗਦੇਹਂ ਸ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸੱਪ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਜਨਾਨਿ ਹ । ਸਰ੍ਪ ਉਵਾਚ- ਭੋ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਪੁਰਾ ਚਂਡਕਨਾਮਾਹਂ ਨਾਪਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾਧਮਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋषੇਣ ਸਰ੍ਪਆਸਂ ਮਰੁਸ੍ਥਲੇ
'ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਚੰਡਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਨਾਈ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਬਣਨਾ ਪਿਆ।'
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਕਦੁਃਖਾਨਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਪਂਚਕਮ੍ । ਅਤੀਤਂ ਸਰ੍ਪਯੋਨੌ ਮੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਦ੍ਵਯਮ੍
'ਪੰਜ ਲੱਖ ਸਾਲ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਪ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।'