ਚਾਂਡਾਲੈਃ ਪਤਿਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਲਾਪਂ ਸਰ੍ਵਦਾਕਰੋਤ੍ । ਏਤਦੇਵਂ ਵਿਧੋ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾਯਾਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਡਾਲਾਂ ਤੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਸੀ; ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਅਰਣ੍ਯੇ ਦ੍ਵੀਪਿਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਾਵਧਾਨਂ ਭਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਘ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਹਮੇਵ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯੇਨਂ ਯੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਤਿ । ਸ ਵਧ੍ਯੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਥਾ ਯਯੌ
ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਬਾਘ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਿਆ।
ਸਲਜ੍ਜੋऽਪਿ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਅਨੇਕਕ੍ਲੇਸ਼ਦੁਃਖੇਨ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਹਂਤੁਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲਾਜ ਆਈ, ਪਰ ਉਹ ਬਾਘ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਕੁਲਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਯਮੁਨਾਤਟੇ । ਅष੍ਟਮੀਰੋਹਿਣੀਯੁਕ੍ਤਾ ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਜਨ੍ਮਵਾਸਰਮ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅਠਵੀਂ 'ਰੋਹਣੀ' ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਃਕਨ੍ਯਾ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਵੈ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪ । ਨਾਨੋਪਹਾਰੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਦੀਪੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਯਮੁਨਾ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਤਥਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਕੁਂਕੁਮਾਦਿਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਤਨ੍ਮਾਨਸਂਕੁਲਮ੍
ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ, ਕੇਸਰ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁਹਾਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਲਝਣ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਨ੍ਨਾਭਾਵਾਨ੍ਮਮਾਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ- ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਹਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।' ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਜਨਮ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।'
ਗृਧ੍ਰਮਾਂਸਂ ਖਰਂ ਕਾਕਂ ਗੋਮਾਂਸਮਨ੍ਨਮੇਵ ਚ । ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਨਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿੱਧ, ਗਧਾ, ਕਾਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਕਿਂ ਛਿਦ੍ਰਂ ਨ ਸਂਜਾਤਂ ਸਂਸਾਰੇ ਵਸਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਯੇਨ ਦੇਹੇਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਾਣੇ ਜਯਂਤੀ ਨ ਕृਤਾ ਨृਪ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ? ਜਦ ਤੱਕ ਜਿੰਦਗੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਤ੍ਰਾਕृਤੋਪਵਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਂ ਯਮਮਂਦਿਰਮ੍ । ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜੋ ਉੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਪਿਤਰਃ ਪਾਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਭੋਜਨੇ ਕृਤੇ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਯਦ੍ਗਂਧਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਨੀਯ ਹਰ੍षਿਤਃ । ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਿਥਿਭਾਂਤੇ ਚ ਪਾਰਣਮ੍ । ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫੁੱਲ, ਕੁਝ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਕਪੜਾ ਲਿਆ; ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਤਿਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਿਆ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਮਥੁਰਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੰਵਲ ਜਿਹੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਂਸਾਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਾਤ੍ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਹਰੌ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦੀਨੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਗਰੀਬ ਵੀ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਕृਪਾਰ੍ਣਵ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਯ ਕृਪਯਾ ਚ ਮੇ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਦੱਸੋ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਗੁਰੁਰੇਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਸਰ੍ਵਾਮਰਾਸ਼੍ਰਯੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ ਹੈ।'
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਹਰਿਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਭੂਸੁਰਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਸਂਪਦਾਦਿਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਨਮੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੇਲਯਾਪਿ ਚ ਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਛੇਦਨਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਸਦਾ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਪਰਾਧਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਯੇ ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਹਰਿਂ ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਤੇ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨਿਰਯਂ ਯਾਂਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਚਾਗਤਮ੍ । ਕृਤਾਂਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪ੍ਤਸੂਚੀਂ ਦਦਾਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪਦੀ ਸੂਈ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰੁਤੇ ਭੂਸੁਰਂ ਮੂਢੋ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਯੋ ਨਰਾਧਮਃ । ਯਮਦੂਤਾ ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਤਪ੍ਤਲੋਹਂ ਦਦਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਤਪਦਾ ਲੋਹਾ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਨਿਕੇਤਨੇ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੁਰੋ ਵੈ ਤਪੋਧਨਃ । ਸੁਪਰ੍ਵਾਣੈਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਤੇषਾਂ ਨਿਕੇਤਨੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਕਣਮਾਤ੍ਰਂ ਭਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਂਘ੍ਰਿਸਲਿਲਂ ਨਰਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰੇ।
ਯੋ ਨਰਸ਼੍ਚਰਣੌਧੌਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਦ੍ਵਿਜਾਤੇਰ੍ਵਚ੍ਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਵੇ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਾ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਮृਤਵਤ੍ਸਾ ਚ ਯਾਂਗਨਾ । ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਜੀਵਵਤ੍ਸਾ ਸਾ ਦ੍ਵਿਜਪਦ੍ਮਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਨਾਤ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਾਗਰੇ । ਉਦਧੌ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਪਾਦਯੋਃ । ਦ੍ਵਿਜਾਂਘ੍ਰਿਸਲਿਲੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੇਚਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਹਨ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸਮਝੋ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਸ਼ੌਨਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਸ੍ਯਾਹਮਿਤਿਹਾਸਂ ਤਪੋਧਨ । ਆਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਤਪਸਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭੀਮੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍ । ਨਿष੍ਠੁਰਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤੁष੍ਟਃ ਸਮਹਾਨ੍ਵੈਸ਼੍ਯਯਾ ਪੁਨਃ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਭੀਮੋ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਪਰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਰਾਹ ਲੈ ਲਿਆ।