ਇਤਿ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਦੇਵਾਨ੍ਕ੍ਲਿष੍ਟਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰਾਗਤਂ ਕਥਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਯਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਕਮਾਗਤਮ੍ । ਕਥਯਾਮਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਦਹਂ ਲੋਕਭਾਵਨ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਸ਼ੂਲਿਦਤ੍ਤਵਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਂਸੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਵਸੁਧਾ ਤਾਡਿਤਾ ਤੇਨ ਕਰਘਾਤੇਨ ਪੀਡਿਤਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਦੱਤੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਕਾਂਸਾ ਰਾਜਾ ਬੜਾ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਪ੍ਯਗ੍ਰੇ ਮਾਯਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਵਂਚਿਤਃ । ਭਾਗਿਨੇਯਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋ ਮਰਣਂ ਭਵਿਤਾ ਨ ਮੇ
ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਾਣਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵ ਕਂਸਂ ਹਂਤੁਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਜਨ੍ਮ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਔਖੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਚ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਅਬ੍ਦਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਉਹ ਇਕ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਉਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਾਣਂ ਕਮਲਾਸਨਃ
ਉਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਜਨ੍ਮ ਲੇਭੇ ਤਤ੍ਰ ਗਦਾਧਰਃ । ਯਸ਼ੋਦਾਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣੀ ਮृਗਲੋਚਨਾ
ਉਥੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਸ਼ਰਵਾਣੀ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ।
ਨਵਮਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਨਵਦਿਨਾਂਤਕਾਨ੍ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸ੍ਯਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਾष੍ਟਮੀਸਂਜ੍ਞਕਾ ਤਿਥਿਃ
ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਨੌ ਦਿਨ ਹੋਰ ਲੰਘ ਗਏ। ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆ ਗਈ।
ਰੋਹਿਣੀਤਾਰਕਾਯੁਕ੍ਤਾ ਰਜਨੀਘਨਘੋषਿਤਾ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕਂਸਾਰਿਰ੍ਵਸੁਦੇਵਜਃ
ਜਦ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਰਾਤ ਸੀ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ।
ਵੈਰਾਟੀ ਨਂਦਪਤ੍ਨੀ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾऽਜੀਜਨਤ੍ਸੁਤਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਕਰਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਪਦ੍ਮਦਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਨੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੈਰਾਟੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਧੀ ਜਨਮੀ। ਪੁੱਤਰ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦਾ ਹਰ੍षਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਨਕਦੁਂਦੁਭਿਃ । ਕਂਸਾਸੁਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੇਵਕੀ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਡੌਲ ਵੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵੈਰਾਟੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭੋ ਨਾਥ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਪਿਤਂ ਕਿਲ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਨਯ
'ਹੇ ਨਾਥ, ਵੈਰਾਟੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਅਂਕੇ ਕੁਮਾਰਮਾਦਾਯ ਵੈਰਾਟ੍ਯਭਿਮੁਖਂਯਯੌ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੈਰਾਟੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਯਮੁਨਾਜਲਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਤਤ੍ਪਥੇ ਮਧ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ । ਆਸੀਦ੍ਘੋਰਾ ਮਹਾਦੀਰ੍ਘਾ ਗਮ੍ਭੀਰੋਦਕਪੂਰਭਾਕ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਯਮੁਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਮੱਧ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਟੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾਮਵਲੋਕਯਨ੍ । ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਚਿਂਤਯਾ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਧਿਨਾਪਿ ਹਿ ਵਂਚਿਤਃ । ਕਥਮਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈਰਾਟੀਂ ਨਂਦਮਂਦਿਰਮ੍
'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਧਰ ਜਾਵਾਂ? ਤਕਦੀਰ ਨੇ ਵੀ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਇਥੇ ਵੈਰਾਟੀ, ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਾਂ?'
ਹਰਿਣਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾਨਂਦਂ ਮਾਯਯਾ ਵਂਚਿਤਃ ਪਿਤਾ । ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤਟੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾਮਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਥੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਪਿਉ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਪੁਨਃ ਸਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਜ੍ਜਾਨੁਵਹਾਭਵਤ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮਕਰੋਦ੍ਯਥਾ
ਉਸਨੇ ਜਦ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਯਮੁਨਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਘੁੱਟ ਤੱਕ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪਿਤੁਰਂਕਾਜ੍ਜਲੇऽਪਤਤ੍ । ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਾਹਾਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਿਉ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਹਾਏ-ਹਾਏ ਕਰ ਉਠਿਆ।
ਮਹੋਪਾਯਂ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਧਿਨਾ ਤੇਨ ਵਂਚਿਤਃ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਸੁਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਉਪਾਵ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਹੇ ਸਾਰਿਆਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।
ਜਨਕਕ੍ਰਂਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਂਸਾਰਿਃ ਕृਪਯਾ ਮੁਹੁਃ । ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸਮਾਚਰ੍ਯ ਪਿਤੁਃਕ੍ਰੋਡਮਗਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਰੋੰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਮਸ ਦਾ ਵੈਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਤੇਨ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗਾਮ ਨਂਦਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸੁਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਨਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲੈ ਆਇਆ।
ਨਿਜਾਗਾਰਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਪਿਤਾ ਸੁਤਾ । ਦੇਵਕੀ ਚ ਪ੍ਰਸੂਤੇਤਿ ਵਾਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੁਰਾਰਿਣਾ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਆਨੇਤੁਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਦੂਤਾਃ ਸੁਤਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਦਾ । ਆਗਤ੍ਯ ਕਂਸਦੂਤਾਸ੍ਤੇ ਸੁਤਾਂ ਨੇਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਧੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਦੂਤ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕਮਸ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਉਹ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਲਾਦੇਨਾਂ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਦੇਵਕੀ ਵਸੁਦੇਵਯੋਃ । ਕਂਸਦੂਤੈਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਾ ਅਰ੍ਪਿਤਾ ਤੁ ਸੁਰਾਰਯੇ
ਕਮਸ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਭਯੋऽਭੂਦ੍ਦੁਰਾਸਦਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਾਂਚਨਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਪੂਰ੍ਣੇਂਦੁਸਦृਸ਼ਾਨਨਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਤਾਂ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਕਂਸੋ ਹਸਂਤੀਂ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਫੁਰਿਤਲੋਚਨਾਮ੍ । ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਹਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲੋਪਰਿ
ਕਮਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦੇ।'
ਆਜ੍ਞਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾऽਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿष੍ਪੇष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਛੀਘ੍ਰਤਯਾ ਗੌਰੀ ਜਗਾਮ ਸ਼ਂਕਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ ਅਸੁਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਗੌਰੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗੌਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਃ । ਨਂਦਸ੍ਯ ਨਿਲਯੇ ਗੁਪ੍ਤਸ੍ਤਵ ਹਂਤਾऽਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰਾ ਘਾਤਕ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।'