ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਤੇ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਜਨਾਰਦਨ ਕਿਉਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕਂਸਾਦਿਨृਪਪੀਡਿਤਾ । ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇਨ ਕਂਸਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਕਾਂਸ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਂਦਤੀ ਕ੍ਰਂਦਤੀ ਸਾ ਤੁ ਯਯੌ ਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾ । ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਉਮਾਕਾਂਤੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਰੋਂਦੀ, ਰੋਂਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਂਸੇਨ ਤਾਡਿਤਾ ਨਾਥ ਇਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍ । ਬਾष੍ਪਵਾਰੀਣਿ ਵਰ੍षਂਤਿ ਵਿਵਰ੍ਣਾ ਸਾਵਿਮਾਨਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ 'ਕਾਂਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ' ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ, ਰੰਗਹੀਣ ਤੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਰਂਦਂਤੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕੋਪੇਨ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ । ਉਮਯਾਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਵृਂਦੈਰਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਧਾਤृਭਵਨਂ ਰੁषਾ । ਗਤ੍ਵਾ ਚੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਂਸਧ੍ਵਂਸਨਹੇਤਵੇ
ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਪਾਯਃ ਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਵਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ । ਐਸ਼੍ਵਰਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤਾਤ੍ਮਭੂਃ
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਬਣਾਓ', ਉਹ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵੈ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਯਤ੍ਰ ਵੈਕੁਂਠਃ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਭੁਜਗੋਪਰਿ । ਹਂਸਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਰੇਰਂਤਿਕਮਾਯਯੌ
ਜਿੱਥੇ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠਾ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੰਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਧਾਤਾ ਦੇਵਵृਂਦੈਰ੍ਹਰਾਦਿਭਿਃ । ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਕੋਮਲਂ ਵਾਗ੍ਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਾਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਆਦਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਨਮਃ ਕਮਲਨੇਤ੍ਰਾਯ ਹਰਯੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਜਗਤਃ ਪਾਲਯਿਤ੍ਰੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਂਤ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ।
ਇਤਿ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਦੇਵਾਨ੍ਕ੍ਲਿष੍ਟਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰਾਗਤਂ ਕਥਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਯਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਕਮਾਗਤਮ੍ । ਕਥਯਾਮਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਦਹਂ ਲੋਕਭਾਵਨ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਸ਼ੂਲਿਦਤ੍ਤਵਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਂਸੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਵਸੁਧਾ ਤਾਡਿਤਾ ਤੇਨ ਕਰਘਾਤੇਨ ਪੀਡਿਤਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਦੱਤੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਕਾਂਸਾ ਰਾਜਾ ਬੜਾ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਪ੍ਯਗ੍ਰੇ ਮਾਯਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਵਂਚਿਤਃ । ਭਾਗਿਨੇਯਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋ ਮਰਣਂ ਭਵਿਤਾ ਨ ਮੇ
ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਾਣਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵ ਕਂਸਂ ਹਂਤੁਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਜਨ੍ਮ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਔਖੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਚ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਅਬ੍ਦਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਉਹ ਇਕ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਉਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਾਣਂ ਕਮਲਾਸਨਃ
ਉਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਜਨ੍ਮ ਲੇਭੇ ਤਤ੍ਰ ਗਦਾਧਰਃ । ਯਸ਼ੋਦਾਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣੀ ਮृਗਲੋਚਨਾ
ਉਥੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਸ਼ਰਵਾਣੀ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ।
ਨਵਮਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਨਵਦਿਨਾਂਤਕਾਨ੍ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸ੍ਯਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਾष੍ਟਮੀਸਂਜ੍ਞਕਾ ਤਿਥਿਃ
ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਨੌ ਦਿਨ ਹੋਰ ਲੰਘ ਗਏ। ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆ ਗਈ।
ਰੋਹਿਣੀਤਾਰਕਾਯੁਕ੍ਤਾ ਰਜਨੀਘਨਘੋषਿਤਾ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕਂਸਾਰਿਰ੍ਵਸੁਦੇਵਜਃ
ਜਦ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਰਾਤ ਸੀ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ।
ਵੈਰਾਟੀ ਨਂਦਪਤ੍ਨੀ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾऽਜੀਜਨਤ੍ਸੁਤਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਕਰਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਪਦ੍ਮਦਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਨੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੈਰਾਟੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਧੀ ਜਨਮੀ। ਪੁੱਤਰ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦਾ ਹਰ੍षਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਨਕਦੁਂਦੁਭਿਃ । ਕਂਸਾਸੁਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੇਵਕੀ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਡੌਲ ਵੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵੈਰਾਟੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭੋ ਨਾਥ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਪਿਤਂ ਕਿਲ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਨਯ
'ਹੇ ਨਾਥ, ਵੈਰਾਟੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਅਂਕੇ ਕੁਮਾਰਮਾਦਾਯ ਵੈਰਾਟ੍ਯਭਿਮੁਖਂਯਯੌ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੈਰਾਟੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਯਮੁਨਾਜਲਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਤਤ੍ਪਥੇ ਮਧ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ । ਆਸੀਦ੍ਘੋਰਾ ਮਹਾਦੀਰ੍ਘਾ ਗਮ੍ਭੀਰੋਦਕਪੂਰਭਾਕ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਯਮੁਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਮੱਧ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਟੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾਮਵਲੋਕਯਨ੍ । ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਚਿਂਤਯਾ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਧਿਨਾਪਿ ਹਿ ਵਂਚਿਤਃ । ਕਥਮਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈਰਾਟੀਂ ਨਂਦਮਂਦਿਰਮ੍
'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਧਰ ਜਾਵਾਂ? ਤਕਦੀਰ ਨੇ ਵੀ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਇਥੇ ਵੈਰਾਟੀ, ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਾਂ?'
ਹਰਿਣਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾਨਂਦਂ ਮਾਯਯਾ ਵਂਚਿਤਃ ਪਿਤਾ । ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤਟੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾਮਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਥੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਪਿਉ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਪੁਨਃ ਸਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਜ੍ਜਾਨੁਵਹਾਭਵਤ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮਕਰੋਦ੍ਯਥਾ
ਉਸਨੇ ਜਦ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਯਮੁਨਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਘੁੱਟ ਤੱਕ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪਿਤੁਰਂਕਾਜ੍ਜਲੇऽਪਤਤ੍ । ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਾਹਾਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਿਉ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਹਾਏ-ਹਾਏ ਕਰ ਉਠਿਆ।