ਨੀਤਂ ਚ ਤਦ੍ਧਨਂ ਭੂਰਿ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸ਼ਾਸਕੋऽਸਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ; ਜੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਵਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ ਅਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਭੂਪਾਲੋ ਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਵਰ੍ਤਿਨਮ੍ । ਉਵਾਚ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਮੇਭਿਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸ਼ृਣੁ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ? ਸੁਣ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯਤਂ ਪਾਪਂ ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਘਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਪਾਪਿष੍ਠ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸ਼ਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਲਦੀ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਠ, ਉਠ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਵਿषਯੇ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾ ਦਸ੍ਯੁਭਿਰੁਲ੍ਬਣੈਃ । ਸ ਨृਪੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਚਿਵਃ ਸ ਸ਼ਿਵੇ ਨृਪਃ । ਵੇਗੇਨ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਦਾਤਿਸ਼ਤਸਂਯੁਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯਯੌ ਗृਹੇ ਮੁਕੁਂਦਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਬਂਧੂਨਪृਚ੍ਛਤ । ਮੁਕੁਂਦਃ ਕੇਨ ਨਿਹਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮਾਰ ਗਿਆ? ਸੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।'
ਤਂ ਪਾਪਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਭੂਪਤੇਰਹਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਿਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਬਾਂਧਵਾਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰਬਾਂਧਵਾ ਊਚੁਃ - ਚਂਡਕੇਨ ਹਤੋ ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਮੁਕੁਂਦੋ ਨਾਪਿਤੇਨ ਹਿ । ਇਦਂ ਪਲਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੋष੍ਣੀषਂ ਪਪਾਤ ਵੈ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੰਤਰੀ ਜੀ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਚੰਡਕ ਨਾਈ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੱਗ ਡਿੱਗ ਗਈ।
ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਵਧ੍ਵਾ ਮੁਕੁਂਦਸ੍ਯੈਵ ਸੋਘਕृਤ੍ । ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਮਜ੍ਜਿਤਾਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਬਂਧੂਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿ । ਸ ਮਂਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਾਪਿਤਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਯਯੌ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨਾਈ ਦੇ ਘਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤਰਸਾ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸ੍ਵਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਕਤਿਭਿਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇ ਨਾਈ ਨੂੰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪਤ੍ਤਯਸ੍ਤੁ ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਲ੍ਪਾਦੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਪਿਤਾਧਮਮ੍
ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨਾਈ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸਂਜਲ੍ਪਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਉਨ੍ਮੀਲਯਤ੍ਯਸੌ । ਯਾਵਤ੍ਸ ਨਾਪਿਤਃ ਪਾਪਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਪੁਰਃ
ਉਹ 'ਕੀ, ਕੀ?' ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਨਾਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ,
ਸਂਸ੍ਮਰਂਤਂ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਤ੍ਕृਤਵਾਨਘਮ੍ । ਅਧੋਮੁਖਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਚਿਵਸ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਚ ਸ੍ਵਪਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਨਿਨਾਯ ਨृਪਤੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਿਤਿ ਚੋਵਾਚ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਨੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਰਾਜਨ੍ਨਯਂ ਚਂਡਕ ਨਾਪਿਤਃ । ਯਦਾਜ੍ਞਾਪਯਸਿ ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਰਸਾ ਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਜੀ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਾਤਲ ਚੰਡਕ ਨਾਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਚਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਇਯਂ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ ਯੁष੍ਮਂਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਸਾਰੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਲ੍ਲਁਭਂਤੇ ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਅਤ ਏष ਨ ਹਂਤਵ੍ਯਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਪਿਤਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਨਾਈ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਂਚਕੋਸ਼ਾਂਤਰੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਮਰ੍ਯਾਦਾਯਾ ਬਹਿਰ੍ਯਦਿ । ਨਰਕਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਹ੍ਯੇष ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਯਾਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਦਰਿਆ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਾਤਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਨਾਰਦੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਰਾਜਨ੍ਮਂਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਵਪਚਾਨ੍ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਹਂਤੁਂ ਤਂ ਭੂਪਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਚਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼੍ਵਪਚਾਸ੍ਤੇ ਤਮੁਨ੍ਨੀਯ ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾਪਰੇ ਤਟੇ । ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਭੂਭਾਗਂ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਚਮਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲੈ ਗਏ, ਦੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਾਪੋ ਮਾਰਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਰ੍ਪੋऽਭੂਤ੍ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਧਵਕੋਟਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਕਰਾਨਨਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਾਰਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਾਲ ਦੀ ਆਕਾਰੀ, ਧਵਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ੁष੍ਕੋ ਧਵਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਫੂਤ੍ਕਾਰਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਤਥਾ ਤਪਨਤਾਪੇਨ ਸਰਸੋऽਪਿ ਯਥਾ ਹ੍ਰਦਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਧਵਾ ਰੁੱਖ ਅੱਗ ਦੀ ਫੂਕ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਲਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਾਲ ਹੋਇਆ।
ਗਮਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂषਰਮ੍ । ਉਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਤृਣਜਾਤਾਦਿ ਜਾਤਂ ਪਸ਼੍ਵਹਿਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਉਥੋਂ ਲੰਘਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਬਾਗ ਬੰਜਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਂ-ਭੈਸਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਤੁ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਾਰ੍ਥੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦੇਸ਼ਤਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਬਦਰ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵੇ ਨृਪ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਾਫਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਬਦਰੀ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਰ੍ਥੇਸਂਮੀਲਿਤਃ ਪਥਿ । ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਂ ਕਾष੍ਠਮਂਜੂषਾਂ ਪਿਤृਮਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਕਾਫਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਬਿਨਾ ਸੁਰਾਖ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪੇਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਕਂਧੇਨ ਧਾਰਯਨ੍ਯਾਤਿ ਤਾਨਿ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਨृਪ । ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਪਿਨਾਮਪਿ ਕਾਮਦੇ
ਉਹ ਪੇਟੀ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਗਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੋऽਪ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ ਭੁਜਂਗਮਃ । ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਂਜੂषਾਂ ਸ਼ਲਾਕਾਲੋਹਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੱਪ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪੇਟੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਭੁਜਂਗੋऽਸੌ ਸ਼ਲਾਕਾਂ ਫਣਯਾਘਟਤ੍ । ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਧਾਟਿਤਾਯਾਂ ਸ ਮਂਜੂषਾਯਾਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਪ ਆਇਆ, ਆਪਣੀ ਫਣ ਨਾਲ ਸਲਾਖ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਪੇਟੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁੱਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਲਾਕਾ ਸ੍ਵਂਸ੍ਥਾਨਮਾਗਤਾਥ ਸ ਕੁਂਡਲੀ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥੌ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਮਂਜੂषਾਯਾਂ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਃ
ਸਲਾਖ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਡੁਲੇ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਹਿ ਗਿਆ।