ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤੌ ਯਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਜਾਤਹਰ੍षਕੌ । ਪੁਤ੍ਰਾਯਾਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਵੇਤੌ ਬਹਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਮੁਨੇਰ੍ਵਚਨਸਿਦ੍ਧਿਤ੍ਵਾਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲੋਚਨਂ ਤਯੋਃ । ਆਲੋਕਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਖੀਂ ਚਾਨਣ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਖਪਦ੍ਮਂ ਤੌ ਲੋਚਨੈਰਲਿਸਂਨਿਭੈਃ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਚਿਰਂਤਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੋਚਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੌ । ਅਹੋ ਮੁਨੇ ਜੀਵਦਾਨਮਾਵਯੋਃ ਸੁਕृਤਂ ਕਿਲ
ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਹੈ।"
ਤਯੋਰੇਵ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਃ । ਦਤ੍ਵਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਤੌ ਵਿਪ੍ਰ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਮੁਨਿਃ ਕਰਗਤਂ ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦੈਵਤੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਥਾਂ ਧਾਰ ਕੇ, ਐਸੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਭਵਤ੍ਸੁਤਃ । ਸੁਂਦਰੋ ਰਾਜਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਇਂਦੁਃਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਧਾਵਿਵ । ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵੇ ਸੋऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜਾ ਦਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਵੈ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਣ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਉਤਸਵ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
ਬੁਭੁਜੇ ਦੇਵਵਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਜਾਤਕੌਤੁਕਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪਾਲਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰੱਬ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਾਰ ਦਿੰਦਾ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪਠਂਤਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਤਃ ਕਥਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
—ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਵੀ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀ ਸੂਤ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚੋਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਯਾਤਿ ਕੁਲਕੋਟਿਯੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ।"
ਅष੍ਟਮੀ ਬੁਧਵਾਰੇ ਚ ਸੋਮੇ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਰੋਹਿਣੀऋਕ੍ਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਕੁਲਕੋਟਿਵਿਮੁਕ੍ਤਿਦਾ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਬੁੱਧਵਾਰ ਜਾਂ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਆਵੇ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰੋਤਿ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭੀ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਕਰੋਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਇਹ ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਰੋਤਿ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਵਰ੍षੇ ਵਰ੍षੇ ਤੁ ਸਾ ਮੂਢਾ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਦਿਨੇ ਯੋ ਵੈ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਵਿਮੂਢਧੀਃ । ਮਹਾਨਰਕਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਨਰਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦਿਲੀਪੇਨ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਦੇ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਸੁਣੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਲੀਪ ਉਵਾਚ- ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸ੍ਯਸਿਤਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ।
ਕਥਂ ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਜਾਤਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਭਗਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ?
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਤੇ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਜਨਾਰਦਨ ਕਿਉਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕਂਸਾਦਿਨृਪਪੀਡਿਤਾ । ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇਨ ਕਂਸਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਕਾਂਸ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਂਦਤੀ ਕ੍ਰਂਦਤੀ ਸਾ ਤੁ ਯਯੌ ਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾ । ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਉਮਾਕਾਂਤੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਰੋਂਦੀ, ਰੋਂਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਂਸੇਨ ਤਾਡਿਤਾ ਨਾਥ ਇਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍ । ਬਾष੍ਪਵਾਰੀਣਿ ਵਰ੍षਂਤਿ ਵਿਵਰ੍ਣਾ ਸਾਵਿਮਾਨਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ 'ਕਾਂਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ' ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ, ਰੰਗਹੀਣ ਤੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਰਂਦਂਤੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕੋਪੇਨ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ । ਉਮਯਾਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਵृਂਦੈਰਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਧਾਤृਭਵਨਂ ਰੁषਾ । ਗਤ੍ਵਾ ਚੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਂਸਧ੍ਵਂਸਨਹੇਤਵੇ
ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਪਾਯਃ ਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਵਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ । ਐਸ਼੍ਵਰਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤਾਤ੍ਮਭੂਃ
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਬਣਾਓ', ਉਹ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵੈ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਯਤ੍ਰ ਵੈਕੁਂਠਃ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਭੁਜਗੋਪਰਿ । ਹਂਸਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਰੇਰਂਤਿਕਮਾਯਯੌ
ਜਿੱਥੇ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠਾ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੰਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਧਾਤਾ ਦੇਵਵृਂਦੈਰ੍ਹਰਾਦਿਭਿਃ । ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਕੋਮਲਂ ਵਾਗ੍ਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਾਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਆਦਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਨਮਃ ਕਮਲਨੇਤ੍ਰਾਯ ਹਰਯੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਜਗਤਃ ਪਾਲਯਿਤ੍ਰੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਂਤ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ।