ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨੇष੍ਯਾਮੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਯਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਦੂਤਾ ਜਗ੍ਮੂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੀਂ ਤਦਾ
"ਤੁਸੀਂ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਈਏ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਗਤਵਾਨ੍ਯਜ੍ਞਮਂਦਿਰਮ੍ । ਰਾਜਾਨਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੂਤਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਗਿਆ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਸ਼ਂਕਿਤਮਨਾਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸ ਤਮ੍ । ਮੁਨੇ ਯਦ੍ਯਪਿ ਮੇ ਯਜ੍ਞੇ ਕृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਕਾ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੁਨੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂ, ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ?"
ਬਲਿਂ ਵਿਨਾਪਿ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਸੁਤਂ ਨਯ
"ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਬਲੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।"
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ- ਯਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਾ ਭੂਦਮੋਘਮਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਕਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ।"
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤ੍ਯਂਤਸਹਰ੍षਕਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ।
ਅਥਾਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਚ ਤਮ੍ । ਗृਹ੍ਯ ਦਸ਼ਪੁਰਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਗਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦਸਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਵਚਨਂ ਮੁਨਿਃ । ਗृਹੇ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਮृਤਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋ।"
ਰਾਜਾ ਬਲੇਨ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨੀਤਵਾਨ੍ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਗਤੇ ਚ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰਾਵਯੋਃ ਪੁਨਃ
"ਰਾਜੇ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ—"
ਗਤਾਨਿ ਚਾਂਧਭਾਵਂ ਵੈ ਕ੍ਰਂਦਨੈਰ੍ਲੋਚਨਾਨ੍ਯਪਿ । ਅਥਾਸੌ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਨਯੇਤਿ ਚ
"—ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਚਲੋ।'"
ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤੌ ਯਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਜਾਤਹਰ੍षਕੌ । ਪੁਤ੍ਰਾਯਾਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਵੇਤੌ ਬਹਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਮੁਨੇਰ੍ਵਚਨਸਿਦ੍ਧਿਤ੍ਵਾਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲੋਚਨਂ ਤਯੋਃ । ਆਲੋਕਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਖੀਂ ਚਾਨਣ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਖਪਦ੍ਮਂ ਤੌ ਲੋਚਨੈਰਲਿਸਂਨਿਭੈਃ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਚਿਰਂਤਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੋਚਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੌ । ਅਹੋ ਮੁਨੇ ਜੀਵਦਾਨਮਾਵਯੋਃ ਸੁਕृਤਂ ਕਿਲ
ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਹੈ।"
ਤਯੋਰੇਵ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਃ । ਦਤ੍ਵਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਤੌ ਵਿਪ੍ਰ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਮੁਨਿਃ ਕਰਗਤਂ ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦੈਵਤੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਥਾਂ ਧਾਰ ਕੇ, ਐਸੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਭਵਤ੍ਸੁਤਃ । ਸੁਂਦਰੋ ਰਾਜਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਇਂਦੁਃਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਧਾਵਿਵ । ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵੇ ਸੋऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜਾ ਦਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਵੈ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਣ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਉਤਸਵ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
ਬੁਭੁਜੇ ਦੇਵਵਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਜਾਤਕੌਤੁਕਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪਾਲਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰੱਬ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਾਰ ਦਿੰਦਾ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪਠਂਤਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਤਃ ਕਥਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
—ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਵੀ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀ ਸੂਤ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚੋਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਯਾਤਿ ਕੁਲਕੋਟਿਯੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ।"
ਅष੍ਟਮੀ ਬੁਧਵਾਰੇ ਚ ਸੋਮੇ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਰੋਹਿਣੀऋਕ੍ਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਕੁਲਕੋਟਿਵਿਮੁਕ੍ਤਿਦਾ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਬੁੱਧਵਾਰ ਜਾਂ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਆਵੇ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰੋਤਿ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭੀ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਕਰੋਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਇਹ ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਰੋਤਿ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਵਰ੍षੇ ਵਰ੍षੇ ਤੁ ਸਾ ਮੂਢਾ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਦਿਨੇ ਯੋ ਵੈ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਵਿਮੂਢਧੀਃ । ਮਹਾਨਰਕਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਨਰਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦਿਲੀਪੇਨ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਦੇ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਸੁਣੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਲੀਪ ਉਵਾਚ- ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸ੍ਯਸਿਤਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ।
ਕਥਂ ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਜਾਤਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਭਗਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ?