ਅਥ ਤੇ ਪਥ੍ਯਗਚ੍ਛਂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮੁਨੇਃ ਕਿਲ । ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਿष੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸੇਵਿਤਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਕੈਃ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੀ।
ਸ ਮੁਨੀ ਰਾਜਪੁਰੁषਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਾਦਰਮ੍ । ਕੇ ਯੂਯਂ ਹੋ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤਾ ਯਥਾਕਾ ਵृਤ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।"
ਰਾਜਦੂਤਾ ਊਚੁਃ- ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਨਰਮੇਧਾਖ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞੇ ਰਾਜਾ ਸੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨਰਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।"
ਨਯਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਲ੍ਯਰ੍ਥਮਿਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਤ੍ਰਕਮ੍ । ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਦਯੋऽਭਵਤ੍
"ਅਸੀਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਲੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਮਾਪਿ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਸੁਖੀ ਭਵਤੁ ਬਾਲਕਃ । ਬਾਲਕਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਰ੍ਥੇ ਯੇ ਜਨਾ ਇਹ
"ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਬੱਚੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—"
ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਤृਣਵਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯੇਤਿ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਸ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
"—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।"
ਯਜ੍ਞੇ ਬਲਿਂ ਸਮਾਦਾਤੁਮਿਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬਾਲਕਮ੍ । ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਨਯਥਾਥਾਸ਼ੁ ਹ੍ਯਯਂ ਬਾਲਕ ਉਤ੍ਤਮਃ
"ਜੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬਲੀ ਲੈਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਵਧੀਆ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੈ ਜਾਓ।"
ਸਂਸਾਰੇ ਜਨ੍ਮਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਲਬ੍ਧਂ ਸੁਖਮਤ੍ਰ ਚ । ਅਨੇਨ ਬਾਲਕੇਨਾਪਿ ਮਰਿष੍ਯਤਿ ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਮ੍
"ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਹ ਬੱਚਾ ਵੀ ਮਰੇਗਾ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਆਗਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹਾਦ੍ਦੂਤਾਃ ਪਿਤਰਾਵਸ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੌ । ਹਤਭਾਗ੍ਯੌ ਗਤੋ ਨੂਨਂ ਯਮਸ੍ਯੇਵ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
"ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਇਸ ਘਰ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।"
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਥ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਭੂਪਾਲਸ੍ਯ ਵਿਨਾਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਦੀਨਨਾਥਸ੍ਯ ਭੂਸੁਰ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?"
ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨੇष੍ਯਾਮੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਯਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਦੂਤਾ ਜਗ੍ਮੂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੀਂ ਤਦਾ
"ਤੁਸੀਂ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਈਏ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਗਤਵਾਨ੍ਯਜ੍ਞਮਂਦਿਰਮ੍ । ਰਾਜਾਨਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੂਤਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਗਿਆ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਸ਼ਂਕਿਤਮਨਾਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸ ਤਮ੍ । ਮੁਨੇ ਯਦ੍ਯਪਿ ਮੇ ਯਜ੍ਞੇ ਕृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਕਾ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੁਨੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂ, ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ?"
ਬਲਿਂ ਵਿਨਾਪਿ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਸੁਤਂ ਨਯ
"ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਬਲੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।"
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ- ਯਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਾ ਭੂਦਮੋਘਮਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਕਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ।"
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤ੍ਯਂਤਸਹਰ੍षਕਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ।
ਅਥਾਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਚ ਤਮ੍ । ਗृਹ੍ਯ ਦਸ਼ਪੁਰਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਗਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦਸਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਵਚਨਂ ਮੁਨਿਃ । ਗृਹੇ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਮृਤਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋ।"
ਰਾਜਾ ਬਲੇਨ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨੀਤਵਾਨ੍ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਗਤੇ ਚ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰਾਵਯੋਃ ਪੁਨਃ
"ਰਾਜੇ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ—"
ਗਤਾਨਿ ਚਾਂਧਭਾਵਂ ਵੈ ਕ੍ਰਂਦਨੈਰ੍ਲੋਚਨਾਨ੍ਯਪਿ । ਅਥਾਸੌ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਨਯੇਤਿ ਚ
"—ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਚਲੋ।'"
ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤੌ ਯਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਜਾਤਹਰ੍षਕੌ । ਪੁਤ੍ਰਾਯਾਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਵੇਤੌ ਬਹਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਮੁਨੇਰ੍ਵਚਨਸਿਦ੍ਧਿਤ੍ਵਾਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲੋਚਨਂ ਤਯੋਃ । ਆਲੋਕਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਖੀਂ ਚਾਨਣ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਖਪਦ੍ਮਂ ਤੌ ਲੋਚਨੈਰਲਿਸਂਨਿਭੈਃ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਚਿਰਂਤਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੋਚਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੌ । ਅਹੋ ਮੁਨੇ ਜੀਵਦਾਨਮਾਵਯੋਃ ਸੁਕृਤਂ ਕਿਲ
ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਹੈ।"
ਤਯੋਰੇਵ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਃ । ਦਤ੍ਵਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਤੌ ਵਿਪ੍ਰ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਮੁਨਿਃ ਕਰਗਤਂ ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦੈਵਤੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਥਾਂ ਧਾਰ ਕੇ, ਐਸੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਭਵਤ੍ਸੁਤਃ । ਸੁਂਦਰੋ ਰਾਜਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਇਂਦੁਃਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਧਾਵਿਵ । ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵੇ ਸੋऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜਾ ਦਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਵੈ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਣ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਉਤਸਵ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
ਬੁਭੁਜੇ ਦੇਵਵਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਜਾਤਕੌਤੁਕਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪਾਲਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰੱਬ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਾਰ ਦਿੰਦਾ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪਠਂਤਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਤਃ ਕਥਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
—ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਵੀ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।