ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਬਲਾਤ੍ਕਾਰੇਣ ਤਦ੍ਗੇਹੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਯਜੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸੋਨਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਿਲ ਤੇ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋਭੂਤ੍ਵਾ ਰੁਦਨ੍ਪ੍ਰੋਵੋਚ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਹਿਤ੍ਵਾਨ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਯਤੇਤਿ ਵਚੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਨਾਯਾਤਿ ਹੇ ਜਨਾਃ
'ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਜਾਓ, ਪਰ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਖੁਲਦਾ, ਹੇ ਲੋਕੋ।'
ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਰੁਦਤੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦੂਤਾਃ ਕਨੀਯਾਂਸਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹੀਤਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਰੋਂਦੀ, ਚੰਗੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ।'
ਤੇषਾਮਿਤਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਭੂਮਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਪਪਾਤ ਵਾਤ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਂਭੇਵ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਭਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਸਾ ਸਮਾਦਾਯ ਮੌਲੌ ਚਾਤਾਡਯਦ੍ਬਲਾਤ੍ । ਕਨਿष੍ਠਂ ਮਤ੍ਸੁਤਂ ਦੂਤਾ ਨਾਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਹਥੌੜਾ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਲਿਆ। 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਮਃ ਸੁਤਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਰੁਦਨ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾ ਯਦਿ ਵਿषਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਕ੍ਰੀਯਤੇ ਸੁਤਃ । ਰਾਜਾ ਹਰਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਲਕੋ ਭਵੇਤ੍
'ਜੇ ਮਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਵੇ, ਪਿਓ ਪੁੱਤਰ ਵੇਚ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸੁਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਸਹ । ਦੂਤੈਰ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੈ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥ ਤੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਪੁਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਕ੍ਲਿष੍ਟਮਾਨਸੌ । ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਅਂਧਭਾਵਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਤੇ ਪਥ੍ਯਗਚ੍ਛਂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮੁਨੇਃ ਕਿਲ । ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਿष੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸੇਵਿਤਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਕੈਃ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੀ।
ਸ ਮੁਨੀ ਰਾਜਪੁਰੁषਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਾਦਰਮ੍ । ਕੇ ਯੂਯਂ ਹੋ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤਾ ਯਥਾਕਾ ਵृਤ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।"
ਰਾਜਦੂਤਾ ਊਚੁਃ- ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਨਰਮੇਧਾਖ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞੇ ਰਾਜਾ ਸੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨਰਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।"
ਨਯਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਲ੍ਯਰ੍ਥਮਿਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਤ੍ਰਕਮ੍ । ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਦਯੋऽਭਵਤ੍
"ਅਸੀਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਲੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਮਾਪਿ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਸੁਖੀ ਭਵਤੁ ਬਾਲਕਃ । ਬਾਲਕਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਰ੍ਥੇ ਯੇ ਜਨਾ ਇਹ
"ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਬੱਚੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—"
ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਤृਣਵਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯੇਤਿ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਸ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
"—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।"
ਯਜ੍ਞੇ ਬਲਿਂ ਸਮਾਦਾਤੁਮਿਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬਾਲਕਮ੍ । ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਨਯਥਾਥਾਸ਼ੁ ਹ੍ਯਯਂ ਬਾਲਕ ਉਤ੍ਤਮਃ
"ਜੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬਲੀ ਲੈਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਵਧੀਆ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੈ ਜਾਓ।"
ਸਂਸਾਰੇ ਜਨ੍ਮਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਲਬ੍ਧਂ ਸੁਖਮਤ੍ਰ ਚ । ਅਨੇਨ ਬਾਲਕੇਨਾਪਿ ਮਰਿष੍ਯਤਿ ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਮ੍
"ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਹ ਬੱਚਾ ਵੀ ਮਰੇਗਾ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਆਗਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹਾਦ੍ਦੂਤਾਃ ਪਿਤਰਾਵਸ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੌ । ਹਤਭਾਗ੍ਯੌ ਗਤੋ ਨੂਨਂ ਯਮਸ੍ਯੇਵ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
"ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਇਸ ਘਰ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।"
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਥ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਭੂਪਾਲਸ੍ਯ ਵਿਨਾਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਦੀਨਨਾਥਸ੍ਯ ਭੂਸੁਰ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?"
ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨੇष੍ਯਾਮੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਯਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਦੂਤਾ ਜਗ੍ਮੂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੀਂ ਤਦਾ
"ਤੁਸੀਂ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਈਏ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਗਤਵਾਨ੍ਯਜ੍ਞਮਂਦਿਰਮ੍ । ਰਾਜਾਨਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੂਤਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਗਿਆ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਸ਼ਂਕਿਤਮਨਾਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸ ਤਮ੍ । ਮੁਨੇ ਯਦ੍ਯਪਿ ਮੇ ਯਜ੍ਞੇ ਕृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਕਾ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੁਨੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂ, ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ?"
ਬਲਿਂ ਵਿਨਾਪਿ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਸੁਤਂ ਨਯ
"ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਬਲੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।"
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ- ਯਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਾ ਭੂਦਮੋਘਮਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਕਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ।"
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤ੍ਯਂਤਸਹਰ੍षਕਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ।
ਅਥਾਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਚ ਤਮ੍ । ਗृਹ੍ਯ ਦਸ਼ਪੁਰਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਗਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦਸਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਵਚਨਂ ਮੁਨਿਃ । ਗृਹੇ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਮृਤਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋ।"
ਰਾਜਾ ਬਲੇਨ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨੀਤਵਾਨ੍ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਗਤੇ ਚ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰਾਵਯੋਃ ਪੁਨਃ
"ਰਾਜੇ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ—"
ਗਤਾਨਿ ਚਾਂਧਭਾਵਂ ਵੈ ਕ੍ਰਂਦਨੈਰ੍ਲੋਚਨਾਨ੍ਯਪਿ । ਅਥਾਸੌ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਨਯੇਤਿ ਚ
"—ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਚਲੋ।'"