ਦੁਹਿਤੁਃ ਸਦਨਂ ਯਾਤੁਂ ਨਿਃਸਸਾਰ ਗृਹਾਗਤਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰਸੀਕੂਲੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਦੁਃਖਿਨੀ
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਓਥੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੁਖੀ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਤਥੈਨਾਂ ਚ ਸਮਾਨੀਤਾਂ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਤਥੈਵ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਸਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਕਰਵਾਏ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਕਾਂਤਿਕੇਪਿ ਚ । ਸ਼ਾਵਕਾਨਾਂ ਤੁ ਚੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਖਾਧਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਇਂਦਿਰਾਯਾਸ੍ਤृਤੀਯਾਨਿ ਵਾਸਰਾਣਿ ਗਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਚਤੁਰ੍ਥਵਾਸਰੇ ਤਾਂ ਤਤ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾ ਦृਢਮ੍
ਇੰਦਿਰਾ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਇਆ।
ਆਗਤਾ ਨਗਰਂ ਸਾ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞੀ ਸੁਰਤਿਚਂਦ੍ਰਿਕਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਮਿਂਦਿਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਈ ਅਤੇ ਇੰਦਿਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਪੁਨਃ । ਮਾਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਗਤਾ ਚਾਥ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਂ ਤਤੋ ਦੂਰਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਕੁਪਿਤਾ ਚ ਸਾ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਦੂਰੋਂ ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ,' ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਂਤਰਾਲਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੈਂਧਵਂ ਚ ਸਾ । ਆਗਤਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਕੁਝ ਲੂਣ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪਤਿਦੇਵਤਾਮ੍ । ਕਿਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਂਤੇ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਲਿਆ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।'
ਕਾਂਤੋਵਾਚ- ਰਾਜ੍ਯਸਾਰਂ ਸਮਾਨੀਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਪਾਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਲਵਣਂ ਵਿਨਾ
ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਰਾਜ ਦਾ ਮੂਲ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣੇ ਵੇਲੇ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੂਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਕਵਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਨਾਦਿਕਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਮਾਲਾਧਰਾਯ ਭੂਭੁਜੇ । ਤਤੋ ਮਾਲਾਧਰੋ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਂਜਨਂ ਲਵਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਰਾਜਾ ਮਾਲਾਧਰ ਨੂੰ ਪਰੋਸ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਲਾਧਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਕਵਾਨ ਵਿੱਚ ਲੂਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਗੁਣ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਯਸਾਰਂ ਦਦੌ ਚ ਸਾ । ਤਦਾ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਾ ਭੋਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮੂਲ ਭਾਗ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਧਨ੍ਯਾਧਨ੍ਯਾ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਨ ਕਰੋਤਿ ਮਹਾਦਰਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਧੰਨ ਹੈ। ਫਿਰ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, 'ਜੋ ਔਰਤ ਇਹ ਵਰਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—'
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਸਾ ਨਾਰੀ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਭਵੇਤ੍ । ਇਦਂ ਯਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਠੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਔਰਤ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਸੁਭਾਗੀ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਲੋਕਂ ਲਭੇਚ੍ਚ ਸਃ । ਇਮਾਂ ਵ੍ਰਤਕਥਾਂ ਯਾ ਤੁ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਫਲਂ ਚੈਵ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋ ਸੂਤ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਗਤਪਾਤਕਃ । ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਹੋਰ ਕਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਧਨੈਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਦੀਨਨਾਥੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਸਂਜ੍ਞਕੇ ਯੁਗੇ । ਆਸੀਦਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ ਤੁ ਯਾਜਕਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਨਨਾਥ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਗਾਲਵਂ ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਜਾਯੇਤ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?'
ਵਦਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ । ਯੇषਾਂ ਨृਣਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੁਤੋ ਜੀਵਨਂ ਹਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
'ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਸਤੇ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।'
ਗਾਲਵ ਉਵਾਚ- ਰਾਜਨ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਕਥਯਾਮਿ ਸਮਾਸੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਦ੍ਭਵਕਾਰਣਮ੍
ਗਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਰਤੁਂ ਚ ਨਰਮੇਧਾਖ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਦਾ ਤੇ ਸਂਤਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
'ਨਰਮੇਧ ਨਾਮ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰੋ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਨਰਮੇਧਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਕੀਦृਸ਼ਂ ਨਰਮਾਨੀਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗੁਰੋ ਵਦ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਨਰਮੇਧ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਗੁਰੂ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'
ਗਾਲਵ ਉਵਾਚ- ਸੁਂਦਰਾਂਗਃ ਸੁਵਦਨਃ ਸਮਸ੍ਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਸਤ੍ਕੁਲੇ ਯਦਿ ਜਾਤਃ ਸ ਤਦਾ ਯਜ੍ਞਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਗਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਅਂਗਹੀਨਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੋ ਮੂਰ੍ਖੋ ਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਹਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਗਾਲਵੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ ਰਾਜਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਜੋ ਅੰਗ-ਹੀਣ, ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਗਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ਵਚਃ । ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਬਹੁ ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਗਾਲਵਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥੇ ਵਰਯਾਮਾਸ ਸਮਸ੍ਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਨ੍ । ਤਤੋ ਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਦੂਤਾਃ ਦੇਸ਼ਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮੁਦਾ ਗਤਾਃ
ਯਜਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੂਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਗ੍ਰਾਮੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਤ੍ਤਨੇऽਪਿ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਂਤੋ ਗਤਾ ਜਨਪਦਂ ਤਤਃ
ਹਰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਉਹ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਜਨਪਦ ਵੱਲ ਗਏ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਸ਼ਪੁਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਂ ਗੁਣਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ । ਯਤ੍ਰ ਨਾਰੀਃ ਸੁਕੇਸ਼ੀਸ਼੍ਚ ਮृਗਸ਼ਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਸ਼ਪੁਰ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼ਾਵਕ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।