ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਕष੍ਟਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਲਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਸ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸਾਨੁਕਂਪਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀਆਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ,
ਦਾਸ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ । ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਂਗੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਦਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਇੰਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਨਾ ਮਾਸ, ਨਾ ਲਹੂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵਾਲ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ।
ਦਰਿਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਪਿਤਾ ਚਾਹਂ ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਨਗਰਾਗਤਃ । ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਚ ਭੋ ਦਾਸ੍ਯਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਗਰੀਬ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਬੱਚੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਸੌਰਾਠ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਦਾਸੀਆਂ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਹਸੁਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਆ ਗਈ। ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਚ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੇਵਕਾਨ੍
ਓ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਪੁष੍ਪਤੈਲਂ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਂ ਪਰ੍ਣਵੀਟਿਕਾਮ੍ । ਘੋਟਕਂ ਚ ਤਥਾ ਦਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਂਦਰੀ
ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਤੇਲ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇषਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਗृਹਂ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਗृਹੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਵਧੀਆ ਸਜ-ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਰਂ ਦੁਖਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਯਨ੍ਨਂ ਸਘृਤਂ ਚੈਵ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਸਸੁਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਖਵਾਇਆ।
ਤੁਰ੍ਯੇषੁ ਸਮਤੀਤੇषੁ ਦਿਵਸੇषੁ ਤਪੋਧਨ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗੁਪ੍ਤਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਧਨਮ੍
ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਲੁਕਵੇਂ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਧਨਂ ਪਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਂਗਾਰਨਿਚਯਂ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਕੋਲੇ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਦੁਹਿਤੁਃ ਸਦਨਂ ਯਾਤੁਂ ਨਿਃਸਸਾਰ ਗृਹਾਗਤਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰਸੀਕੂਲੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਦੁਃਖਿਨੀ
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਓਥੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੁਖੀ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਤਥੈਨਾਂ ਚ ਸਮਾਨੀਤਾਂ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਤਥੈਵ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਸਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਕਰਵਾਏ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਕਾਂਤਿਕੇਪਿ ਚ । ਸ਼ਾਵਕਾਨਾਂ ਤੁ ਚੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਖਾਧਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਇਂਦਿਰਾਯਾਸ੍ਤृਤੀਯਾਨਿ ਵਾਸਰਾਣਿ ਗਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਚਤੁਰ੍ਥਵਾਸਰੇ ਤਾਂ ਤਤ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾ ਦृਢਮ੍
ਇੰਦਿਰਾ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਇਆ।
ਆਗਤਾ ਨਗਰਂ ਸਾ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞੀ ਸੁਰਤਿਚਂਦ੍ਰਿਕਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਮਿਂਦਿਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਈ ਅਤੇ ਇੰਦਿਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਪੁਨਃ । ਮਾਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਗਤਾ ਚਾਥ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਂ ਤਤੋ ਦੂਰਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਕੁਪਿਤਾ ਚ ਸਾ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਦੂਰੋਂ ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ,' ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਂਤਰਾਲਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੈਂਧਵਂ ਚ ਸਾ । ਆਗਤਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਕੁਝ ਲੂਣ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪਤਿਦੇਵਤਾਮ੍ । ਕਿਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਂਤੇ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਲਿਆ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।'
ਕਾਂਤੋਵਾਚ- ਰਾਜ੍ਯਸਾਰਂ ਸਮਾਨੀਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਪਾਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਲਵਣਂ ਵਿਨਾ
ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਰਾਜ ਦਾ ਮੂਲ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣੇ ਵੇਲੇ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੂਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਕਵਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਨਾਦਿਕਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਮਾਲਾਧਰਾਯ ਭੂਭੁਜੇ । ਤਤੋ ਮਾਲਾਧਰੋ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਂਜਨਂ ਲਵਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਰਾਜਾ ਮਾਲਾਧਰ ਨੂੰ ਪਰੋਸ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਲਾਧਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਕਵਾਨ ਵਿੱਚ ਲੂਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਗੁਣ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਯਸਾਰਂ ਦਦੌ ਚ ਸਾ । ਤਦਾ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਾ ਭੋਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮੂਲ ਭਾਗ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਧਨ੍ਯਾਧਨ੍ਯਾ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਨ ਕਰੋਤਿ ਮਹਾਦਰਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਧੰਨ ਹੈ। ਫਿਰ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, 'ਜੋ ਔਰਤ ਇਹ ਵਰਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—'
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਸਾ ਨਾਰੀ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਭਵੇਤ੍ । ਇਦਂ ਯਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਠੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਔਰਤ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਸੁਭਾਗੀ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਲੋਕਂ ਲਭੇਚ੍ਚ ਸਃ । ਇਮਾਂ ਵ੍ਰਤਕਥਾਂ ਯਾ ਤੁ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਫਲਂ ਚੈਵ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋ ਸੂਤ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਗਤਪਾਤਕਃ । ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਹੋਰ ਕਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਧਨੈਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਦੀਨਨਾਥੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਸਂਜ੍ਞਕੇ ਯੁਗੇ । ਆਸੀਦਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ ਤੁ ਯਾਜਕਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਨਨਾਥ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਗਾਲਵਂ ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਜਾਯੇਤ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?'