ਜਰਂਤੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਾ । ਤਤਃ ਸਾ ਕਮਲਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾ ਪਲਾਯਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਮਲਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਭੱਜ ਗਈ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਤਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਕ੍ਰਨ੍ਦਨਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਆਗਤਾਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਾਲਾ ਤਪੋਧਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੱਚੀ ਜੋ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲੋਵਾਚ- ਵृਦ੍ਧੇ ਵ੍ਯਥੇਦृਸ਼ੀ ਕੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੋਕਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਸ਼ਿਆਮਾ ਬੱਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਰਦ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲਾ ਨੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ
ਕਮਲਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਕਮਲਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਉਹ ਔਖਾ ਵ੍ਰਤ ਸੁਣਿਆ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਚ ਸਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤ੍ਰਿਵਾਰੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਤੁਰ੍ਯਵਾਰੇ ਸਮਾਗਤੇ
ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਆਈ,
ਵਿਵਾਹਕਰ੍ਮਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਸ਼੍ਰੀਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਦੇਵਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ਭੂਪਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਸਿਦ੍ਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਲਾਧਰ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮਾਲਾਧਰੋ ਨਾਮ ਸੁਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗृਹਂ ਗਤਃ । ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਕੌਤੁਕਮ੍
ਮਾਲਾਧਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਈ, ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞੀਗृਹੇ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਕੇਨ ਨੀਤਾਨਿ ਨ ਜ੍ਞਾਤਾਨ੍ਯਪਿ ਭੂਸੁਰ
ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਪਏ ਸਨ। ਓ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਵਿਤ੍ਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਹੀਨਾ ਸਾ ਚਾਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਚ ਕੇਨਾਪਿ ਗਂਤੁਂ ਚ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਨਾ ਰੋਟੀ ਸੀ, ਨਾ ਕਪੜਾ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਹੇਤਵੇ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਲਾਧਰਸ੍ਯਾਪਿ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਸਰਸੀਤਟੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਧਰ, ਮਾਲਾਧਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ,
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਕष੍ਟਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਲਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਸ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸਾਨੁਕਂਪਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀਆਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ,
ਦਾਸ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ । ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਂਗੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਦਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਇੰਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਨਾ ਮਾਸ, ਨਾ ਲਹੂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵਾਲ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ।
ਦਰਿਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਪਿਤਾ ਚਾਹਂ ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਨਗਰਾਗਤਃ । ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਚ ਭੋ ਦਾਸ੍ਯਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਗਰੀਬ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਬੱਚੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਸੌਰਾਠ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਦਾਸੀਆਂ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਹਸੁਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਆ ਗਈ। ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਚ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੇਵਕਾਨ੍
ਓ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਪੁष੍ਪਤੈਲਂ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਂ ਪਰ੍ਣਵੀਟਿਕਾਮ੍ । ਘੋਟਕਂ ਚ ਤਥਾ ਦਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਂਦਰੀ
ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਤੇਲ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇषਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਗृਹਂ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਗृਹੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਵਧੀਆ ਸਜ-ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਰਂ ਦੁਖਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਯਨ੍ਨਂ ਸਘृਤਂ ਚੈਵ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਸਸੁਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਖਵਾਇਆ।
ਤੁਰ੍ਯੇषੁ ਸਮਤੀਤੇषੁ ਦਿਵਸੇषੁ ਤਪੋਧਨ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗੁਪ੍ਤਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਧਨਮ੍
ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਲੁਕਵੇਂ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਧਨਂ ਪਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਂਗਾਰਨਿਚਯਂ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਕੋਲੇ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਦੁਹਿਤੁਃ ਸਦਨਂ ਯਾਤੁਂ ਨਿਃਸਸਾਰ ਗृਹਾਗਤਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰਸੀਕੂਲੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਦੁਃਖਿਨੀ
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਓਥੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੁਖੀ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਤਥੈਨਾਂ ਚ ਸਮਾਨੀਤਾਂ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਤਥੈਵ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਸਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਕਰਵਾਏ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਕਾਂਤਿਕੇਪਿ ਚ । ਸ਼ਾਵਕਾਨਾਂ ਤੁ ਚੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਖਾਧਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਇਂਦਿਰਾਯਾਸ੍ਤृਤੀਯਾਨਿ ਵਾਸਰਾਣਿ ਗਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਚਤੁਰ੍ਥਵਾਸਰੇ ਤਾਂ ਤਤ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾ ਦृਢਮ੍
ਇੰਦਿਰਾ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਇਆ।
ਆਗਤਾ ਨਗਰਂ ਸਾ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞੀ ਸੁਰਤਿਚਂਦ੍ਰਿਕਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਮਿਂਦਿਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਈ ਅਤੇ ਇੰਦਿਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਪੁਨਃ । ਮਾਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਗਤਾ ਚਾਥ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਂ ਤਤੋ ਦੂਰਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਕੁਪਿਤਾ ਚ ਸਾ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਦੂਰੋਂ ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ,' ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਂਤਰਾਲਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੈਂਧਵਂ ਚ ਸਾ । ਆਗਤਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਕੁਝ ਲੂਣ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪਤਿਦੇਵਤਾਮ੍ । ਕਿਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਂਤੇ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਲਿਆ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।'