ਤृਤੀਯੇ ਖਂਡਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਧ੍ਯੋਦਨਨਿਵੇਦਨਮ੍ । ਸ਼ਾਮਾਕ ਸ਼ਾਲਿ ਕਾਸਾਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮੁਦਾ
ਤੀਜੇ ਗੁਰੂਵਾਰ ਨੂੰ, ਖੰਡ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਮਾਕਾ, ਚੌਲ ਤੇ ਕਾਸਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਰਤ੍ਨਦਂਡਕਰੇ ਤਤਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਦੇਵੀ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਧਨੈਃ
ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਲਾਠੀ ਫੜ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ । ਪੋष੍ਯੋਵਾਚ- ਅਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠ ਭੋ ਵृਦ੍ਧੇ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਸੁਰਤਿਚਂਦ੍ਰਿਕਾਮ੍
ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ। ਨੌਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੀ, ਮੈਂ ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਤਮੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤੁ ਚਾਰ੍ਵਂਗੀ ਗਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀਸਮੀਪਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਚੰਗੀ ਜੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਪੋष੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਮੂਲਤਃ । ਆਰਭ੍ਯ ਸਾਂਗਪਰ੍ਯਂਤਂ ਯਦੂਚੇ ਕਮਲਾਲਯਾ
ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਮਲਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸੁਣਾਈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਸੁਰਤਿਚਂਦ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਸੁਰਤਿਚਂਦ੍ਰਿਕਾ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ...
ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਗਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਂਦਰ । ਰਾਜ੍ਞ੍ਯੁਵਾਚ- ਵृਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਿ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਚੋਪਦੇਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਬੜੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ, ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੋ ਤੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਆਈ ਹੈਂ?
ਕਥਯਸ੍ਵ ਚਿਰਂ ਮਹ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਤਵਾਨੀਤਿਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਚਂਚਲਾ
ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਕਰਤੂਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਬੜੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਦੁष੍ਟੇ ਵ੍ਰਤਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਇਂਦਿਰਾਵਾਸਰੇ ਚਾਦ੍ਯ ਚਾਂਡਾਲੇਨ ਕਰੋषਿ ਯਤ੍
ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਓ ਮਾੜੀ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਇੰਦਿਰਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਤੂੰ ਚੰਡਾਲ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਮਯਿ ਕਾ ਦੁष੍ਟੇ ਤਦ੍ਗੇਹੇ ਗਰ੍ਵਿਤੇऽਧੁਨਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਓ ਮਾੜੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜਰਂਤੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਾ । ਤਤਃ ਸਾ ਕਮਲਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾ ਪਲਾਯਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਮਲਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਭੱਜ ਗਈ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਤਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਕ੍ਰਨ੍ਦਨਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਆਗਤਾਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਾਲਾ ਤਪੋਧਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੱਚੀ ਜੋ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲੋਵਾਚ- ਵृਦ੍ਧੇ ਵ੍ਯਥੇਦृਸ਼ੀ ਕੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੋਕਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਸ਼ਿਆਮਾ ਬੱਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਰਦ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲਾ ਨੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ
ਕਮਲਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਕਮਲਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਉਹ ਔਖਾ ਵ੍ਰਤ ਸੁਣਿਆ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਚ ਸਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤ੍ਰਿਵਾਰੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਤੁਰ੍ਯਵਾਰੇ ਸਮਾਗਤੇ
ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਆਈ,
ਵਿਵਾਹਕਰ੍ਮਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਸ਼੍ਰੀਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਦੇਵਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ਭੂਪਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਸਿਦ੍ਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਲਾਧਰ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮਾਲਾਧਰੋ ਨਾਮ ਸੁਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗृਹਂ ਗਤਃ । ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਕੌਤੁਕਮ੍
ਮਾਲਾਧਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਈ, ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞੀਗृਹੇ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਕੇਨ ਨੀਤਾਨਿ ਨ ਜ੍ਞਾਤਾਨ੍ਯਪਿ ਭੂਸੁਰ
ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਪਏ ਸਨ। ਓ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਵਿਤ੍ਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਹੀਨਾ ਸਾ ਚਾਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਚ ਕੇਨਾਪਿ ਗਂਤੁਂ ਚ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਨਾ ਰੋਟੀ ਸੀ, ਨਾ ਕਪੜਾ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਹੇਤਵੇ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਲਾਧਰਸ੍ਯਾਪਿ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਸਰਸੀਤਟੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਧਰ, ਮਾਲਾਧਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ,
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਕष੍ਟਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਲਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਸ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸਾਨੁਕਂਪਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀਆਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ,
ਦਾਸ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ । ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਂਗੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਦਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਇੰਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਨਾ ਮਾਸ, ਨਾ ਲਹੂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵਾਲ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ।
ਦਰਿਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਪਿਤਾ ਚਾਹਂ ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਨਗਰਾਗਤਃ । ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਚ ਭੋ ਦਾਸ੍ਯਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਗਰੀਬ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਬੱਚੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਸੌਰਾਠ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਦਾਸੀਆਂ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਹਸੁਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਆ ਗਈ। ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਚ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੇਵਕਾਨ੍
ਓ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਪੁष੍ਪਤੈਲਂ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਂ ਪਰ੍ਣਵੀਟਿਕਾਮ੍ । ਘੋਟਕਂ ਚ ਤਥਾ ਦਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਂਦਰੀ
ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਤੇਲ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇषਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾਗृਹਂ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਗृਹੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਵਧੀਆ ਸਜ-ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਬਾਲਾ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਰਂ ਦੁਖਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਯਨ੍ਨਂ ਸਘृਤਂ ਚੈਵ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਸਸੁਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਖਵਾਇਆ।
ਤੁਰ੍ਯੇषੁ ਸਮਤੀਤੇषੁ ਦਿਵਸੇषੁ ਤਪੋਧਨ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗੁਪ੍ਤਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਧਨਮ੍
ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਲੁਕਵੇਂ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਧਨਂ ਪਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਂਗਾਰਨਿਚਯਂ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਕੋਲੇ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।