ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ । ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਰਦਾਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਓਹੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।'
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ- ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਮਲੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਮਾਤਰ੍ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਜਗਚ੍ਛੂਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸੰਸਾਰ ਖਾਲੀ ਹੈ — ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ । ਇਦਾਨੀਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਦਯਾਲੁਰ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਹੈ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੁ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗृਹਾਣ ਮਾਤਰਂ ਵਿष੍ਣੋ ਮਹਿषੀਂ ਵਲ੍ਲਭਾਂ ਤਵ । ਸਂਸਾਰਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਨਪਗਾਮਿਨੀਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਨੋ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਹੇਂਦਿਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।' ਜਦ ਉਹ ਅਰਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਿਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ- ਅਵਿਵਾਹ੍ਯ ਕਥਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਨਿष੍ਠਾਂ ਮਾਂ ਨਾਥ ਵਿਵਾਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਵੈ ਕਨਿष੍ਠਾ ਪਰਿਣੀਯਤੇ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੇਠੀ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ, ਛੋਟੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਤਕ ਜੇਠੀ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਰਹੇ, ਛੋਟੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਦੌ ਚੋਦ੍ਦਾਲਕਾਯ ਚ । ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਾਨੁਰੂਪੇਣ ਹ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਿਰ੍ਜਰੈਃ ਸਹ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ, ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਉਦਦਾਲਕ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਂਗੀਚਕਾਰ ਹ । ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਥ ਤੇ ਚਾਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਾਧਿਕਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਅਸੁਰ, ਚੀਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸੁਧਾਂ ਤਤ੍ਖਾਦਿਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪਂਕ੍ਤਿਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਚੋਚੁਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਲਈ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਤੂੰ ਦੇ, ਤੂੰ ਦੇ, ਤੂੰ ਦੇ,' ਤੇ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।'
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਚ ਦਧਾਰ ਹ । ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇ ਤਤ੍ਪੀਯੂषਪਰਿਵੇषਣਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਠ ਕੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਰੋਸਿਆ।
ਪੀਯੂषਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਹੁਰ੍ਯਾਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚੋਕ੍ਤਵਂਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸੌ ਛਲਾਗਤਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਹੂ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਜਘਾਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਤਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕੇਤੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੇਤੂ ਨਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਹੁਕੇਤੂ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਤੌ ਤੌ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲੌ । ਇਦਾਨੀਂ ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਸ ਯੁਧ੍ਯਤਿ
ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਏ; ਹੁਣ ਉਸ ਦਿਨ ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗ੍ਰਾਸਂ ਸੈਂਹਿਕੇਯਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਗਂਗਾਸਮਂ ਤੋਯਂ ਵੇਦਵ੍ਯਾਸਸਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਨਮ ਬਿਆਸ ਜੀ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਾਯਸਤੀਰ੍ਥੇ ਯੋ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਦਾਨਮਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਵਾਯਸਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਵੇ।
ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਮੂਲਂ ਚ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰਤੁਕੋਟਿਭਿਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਪੁਤ੍ਰਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਉੱਥੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕ੍ਰਤੂਆਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਫਲ ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਰਮਥਨਂ ਤੁ ਤਤ੍
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ । ਹਰਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੇਦਵ੍ਯਾਸੇਨ ਸ਼ਾਸਿਤ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ—ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਵੇਦਵਿਆਸ ਨੇ ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਨਿਰਹਂਕਾਰ ਹੇ ਸੂਤ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ । ਕੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਭਗਾ ਨਾਰੀ ਪਾਪਿਨੀ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਭਗਾ
ਹੇ ਸੁਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਔਰਤ ਸੁਭਾਗੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਬਹੁਤ ਦੁਭਾਗੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾਂਗ ਕੇਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰੂਪਿਤਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ ਸੁਧਾ । ਕੇਨ ਵਾ ਜਾਯਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪੋਧਨ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਔਰਤ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਪੁਣ੍ਯਮਿਦਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ ਸਮਾਸੇਨ ਕਥਯਾਮਿ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਰਤਾਂਤ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸੀਦ੍ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰਵਾ ਰਾਜਾ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਦੇਸ਼ਵਾਸੀ ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੌਰਾਟ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਜਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਰਤਿਚਂਦ੍ਰਿਕਾ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼੍ਰੀਰਾਜ੍ਞਃ ਸਪ੍ਤਪੁਤ੍ਰਾ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਰਤਿ-ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੱਤ ਮਨੋਹਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਭਿਜਾਤਾ ਦੁਹਿਤਾ ਸੁਂਦਰੀ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ । ਸ਼੍ਯਾਮਬਾਲਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੀ ਪਿਤੁਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੀ ਸੀ।
ਅਥੈਕਦਾ ਸ਼੍ਯਾਮਬਾਲਾ ਸੁਵਰ੍ਣਸਿਕਤਾਸੁ ਚ । ਗੂਢੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈ ਰਤ੍ਨੈਃ ਸਖਿਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਮੁਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਆਮਬਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਵਰਨ ਰੇਤਾਂ 'ਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਨੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਲਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਂਸਾਰਤਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ—
ਲੋਕਾਨਾਂ ਨੀਤਿਦਾ ਸਾਥ ਸਮਾਯਾਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਰਃ । ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਰੂਪਂ ਪਲਿਤਾਂਗੀ ਚ ਭੂਸੁਰ
—ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਹਿ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਉੱਥੇ ਆਈ, ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।