ਕਲਂ ਬੁਕਂ ਪਲਾਂਡੁਂ ਯੇ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਤੇषਾਂ ਗृਹੇ ਤਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਲਾ, ਬੂਕਾ ਜਾਂ ਪਿਆਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੁ ਦੇਵਾਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਯਜ੍ਞਦਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰਵੇਦਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਸਦਾऽਸ਼ੁਭੇ
ਜਿੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਉਣ-ਦੇਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—ਉਥੇ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿ।
ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਕਲਹੋ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਨ ਵੈ । ਦੁਰੋਦਰਰਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਸਦਾਸ਼ੁਭੇ
ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਗੁਪਤ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਥੇ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿ।
ਪਰਦਾਰਰਤਾ ਯਤ੍ਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਃ । ਵਿਪ੍ਰਸਜ੍ਜਨਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਪਾਪਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਚੁਰਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਉਥੇ, ਪਾਪ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸੁਰਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਲਿਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਥਨਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਐਰਾਵਤਸ੍ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਃ । ਧਨ੍ਵਂਤਰਿਃ ਪਾਰਿਜਾਤਃ ਸੁਰਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਦਯਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਜਨਮਿਆ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਆਇਆ; ਧਨਵੰਤਰੀ, ਪਾਰਜਾਤ ਰੁੱਖ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਦਿਤੇ ਰਵੌ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਫਿਰ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਮਾਤਰਂ ਧਰ੍ਮਦੇਵਤਾਃ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਹृਦਯਾਲਯਾਮ੍
ਧਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਜਾਤਸ਼੍ਚ ਸੁਧਯਾ ਤਤਃ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਹਰੇਰ੍ਜਾਯਾ ਤੁਲਸੀ ਲੋਕਪਾਵਨੀ
ਠੰਢੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਭਰਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਾਃ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਜੇਪੁਃ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚਾ ਸ੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ । ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਰਦਾਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਓਹੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।'
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ- ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਮਲੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਮਾਤਰ੍ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਜਗਚ੍ਛੂਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸੰਸਾਰ ਖਾਲੀ ਹੈ — ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ । ਇਦਾਨੀਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਦਯਾਲੁਰ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਹੈ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੁ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗृਹਾਣ ਮਾਤਰਂ ਵਿष੍ਣੋ ਮਹਿषੀਂ ਵਲ੍ਲਭਾਂ ਤਵ । ਸਂਸਾਰਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਨਪਗਾਮਿਨੀਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਨੋ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਹੇਂਦਿਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।' ਜਦ ਉਹ ਅਰਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਿਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ- ਅਵਿਵਾਹ੍ਯ ਕਥਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਨਿष੍ਠਾਂ ਮਾਂ ਨਾਥ ਵਿਵਾਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਵੈ ਕਨਿष੍ਠਾ ਪਰਿਣੀਯਤੇ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੇਠੀ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ, ਛੋਟੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਤਕ ਜੇਠੀ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਰਹੇ, ਛੋਟੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਦੌ ਚੋਦ੍ਦਾਲਕਾਯ ਚ । ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਾਨੁਰੂਪੇਣ ਹ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਿਰ੍ਜਰੈਃ ਸਹ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ, ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਉਦਦਾਲਕ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਂਗੀਚਕਾਰ ਹ । ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਥ ਤੇ ਚਾਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਾਧਿਕਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਅਸੁਰ, ਚੀਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸੁਧਾਂ ਤਤ੍ਖਾਦਿਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪਂਕ੍ਤਿਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਚੋਚੁਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਲਈ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਤੂੰ ਦੇ, ਤੂੰ ਦੇ, ਤੂੰ ਦੇ,' ਤੇ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।'
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਚ ਦਧਾਰ ਹ । ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇ ਤਤ੍ਪੀਯੂषਪਰਿਵੇषਣਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਠ ਕੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਰੋਸਿਆ।
ਪੀਯੂषਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਹੁਰ੍ਯਾਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚੋਕ੍ਤਵਂਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸੌ ਛਲਾਗਤਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਹੂ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਜਘਾਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਤਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕੇਤੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੇਤੂ ਨਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਹੁਕੇਤੂ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਤੌ ਤੌ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲੌ । ਇਦਾਨੀਂ ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਸ ਯੁਧ੍ਯਤਿ
ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਏ; ਹੁਣ ਉਸ ਦਿਨ ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗ੍ਰਾਸਂ ਸੈਂਹਿਕੇਯਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਗਂਗਾਸਮਂ ਤੋਯਂ ਵੇਦਵ੍ਯਾਸਸਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਨਮ ਬਿਆਸ ਜੀ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਾਯਸਤੀਰ੍ਥੇ ਯੋ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਦਾਨਮਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਵਾਯਸਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਵੇ।
ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਮੂਲਂ ਚ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰਤੁਕੋਟਿਭਿਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਪੁਤ੍ਰਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਉੱਥੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕ੍ਰਤੂਆਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਫਲ ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਰਮਥਨਂ ਤੁ ਤਤ੍
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।