ਯੋਜਪੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਵਾਦ੍ਯਂ ਨਮੋਂऽਤਿਕਮ੍ । ਵਿषਭੋਗਾਗ੍ਨਿਜਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਭਯਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਓਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ 'ਨਮੋ' ਤੱਕ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਰ, ਸੱਪ ਦੇ ਡਸਣ ਜਾਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਰਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਦੇਵਾ ਮਮਂਥੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍ । ਤਤੋऽਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਾਲਾਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਕਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਰੂਕ੍ਸ਼ਪਿਂਗਲਕੇਸ਼ਾ ਚ ਜਰਤੀਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਤਨੁਮ੍ । ਸਾ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯੇਤਿ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੀਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਜਿਹੀ ਦੇਹ ਧਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਾਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯਭਾਜਨਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਨॄਣਾਂ ਗृਹੇ ਦੇਵੀ ਕਲਹਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮੋ ਵਸ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਵਚਨਂ ਯੇ ਚ ਵਦਂਤਿ ਯੇऽਨृਤਂ ਨਰਾਃ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਯੇ ਹਿ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਦੁਃਖਦਾ ਤਿष੍ਠ ਤਦ੍ਗृਹੇ । ਕਪਾਲਕੇਸ਼ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿ ਤੁषਾਂਗਾਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਤੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰਹਿ। ਜਿੱਥੇ ਖੋਪੜੀਆਂ, ਵਾਲ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਭੁਸਾ ਜਾਂ ਕੋਲਾ ਹੋਵੇ—
ਸ੍ਥਾਨਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਤਤ੍ਰ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਧੌਤਂ ਯੇ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਉਥੇ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ, ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਟੀਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਦ੍ਗृਹੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਿष੍ਠ ਦੁਃਖਦਾਰਿਦ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਵਾਲੁਕਾਲਵਣਾਂਗਾਰੈਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰਹਿ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਰੇਤ, ਲੂਣ ਜਾਂ ਕੋਲੇ ਨਾਲ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਗੇਹੇ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਦੁਃਖਦਾ ਕਲਿਨਾ ਸਹ । ਛਤ੍ਰਾਕਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਸ਼ਿष੍ਟਂ ਯੇ ਖਾਦਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ, ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਕਲਿਜੁਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਹਿ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਟੀਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛਤਰ, ਫਣੀ, ਜੈਕਫਰੂਟ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਗੇਹੇ ਤੇषਾਂ ਤਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਕਲੁषਦਾਯਿਨਿ । ਤਿਲਪਿष੍ਟਮਲਾਬੁਂ ਯੇ ਗृਂਜਨਂ ਪੋਤਿਕਾਦਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ, ਗੰਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿੱਥੇ ਤਿਲ ਦਾ ਆਟਾ, ਲੌਕੀ, ਲਸਣ ਜਾਂ ਪੋਟੀਕਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਕਲਂ ਬੁਕਂ ਪਲਾਂਡੁਂ ਯੇ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਤੇषਾਂ ਗृਹੇ ਤਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਲਾ, ਬੂਕਾ ਜਾਂ ਪਿਆਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੁ ਦੇਵਾਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਯਜ੍ਞਦਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰਵੇਦਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਸਦਾऽਸ਼ੁਭੇ
ਜਿੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਉਣ-ਦੇਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—ਉਥੇ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿ।
ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਕਲਹੋ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਨ ਵੈ । ਦੁਰੋਦਰਰਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਸਦਾਸ਼ੁਭੇ
ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਗੁਪਤ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਥੇ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿ।
ਪਰਦਾਰਰਤਾ ਯਤ੍ਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਃ । ਵਿਪ੍ਰਸਜ੍ਜਨਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਪਾਪਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਚੁਰਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਉਥੇ, ਪਾਪ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸੁਰਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਲਿਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਥਨਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਐਰਾਵਤਸ੍ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਃ । ਧਨ੍ਵਂਤਰਿਃ ਪਾਰਿਜਾਤਃ ਸੁਰਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਦਯਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਜਨਮਿਆ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਆਇਆ; ਧਨਵੰਤਰੀ, ਪਾਰਜਾਤ ਰੁੱਖ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਦਿਤੇ ਰਵੌ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਫਿਰ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਮਾਤਰਂ ਧਰ੍ਮਦੇਵਤਾਃ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਹृਦਯਾਲਯਾਮ੍
ਧਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਜਾਤਸ਼੍ਚ ਸੁਧਯਾ ਤਤਃ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਹਰੇਰ੍ਜਾਯਾ ਤੁਲਸੀ ਲੋਕਪਾਵਨੀ
ਠੰਢੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਭਰਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਾਃ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਜੇਪੁਃ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚਾ ਸ੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ । ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਰਦਾਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਓਹੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।'
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ- ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਮਲੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਮਾਤਰ੍ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਜਗਚ੍ਛੂਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸੰਸਾਰ ਖਾਲੀ ਹੈ — ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ । ਇਦਾਨੀਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਦਯਾਲੁਰ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਹੈ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੁ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗृਹਾਣ ਮਾਤਰਂ ਵਿष੍ਣੋ ਮਹਿषੀਂ ਵਲ੍ਲਭਾਂ ਤਵ । ਸਂਸਾਰਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਨਪਗਾਮਿਨੀਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਨੋ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਹੇਂਦਿਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।' ਜਦ ਉਹ ਅਰਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਿਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ- ਅਵਿਵਾਹ੍ਯ ਕਥਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਨਿष੍ਠਾਂ ਮਾਂ ਨਾਥ ਵਿਵਾਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਵੈ ਕਨਿष੍ਠਾ ਪਰਿਣੀਯਤੇ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੇਠੀ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ, ਛੋਟੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਤਕ ਜੇਠੀ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਰਹੇ, ਛੋਟੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਦੌ ਚੋਦ੍ਦਾਲਕਾਯ ਚ । ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਾਨੁਰੂਪੇਣ ਹ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਿਰ੍ਜਰੈਃ ਸਹ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ, ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਉਦਦਾਲਕ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਂਗੀਚਕਾਰ ਹ । ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਥ ਤੇ ਚਾਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਾਧਿਕਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਅਸੁਰ, ਚੀਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।