ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਯਯੁਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਤਾ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰੁਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਕ੍ਰੀਰ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ,
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਭਵੋਦਧੇਃ ਪੋਤਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਨੌਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਰਂਤਰਮ੍ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਤਦ੍ਵਦਤ ਵੋ ਦਦਾਮਿ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। 'ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ- ਕृਪਾਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੇਨ ਸਂਪਦ੍ਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦਇਆਲੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਰਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਨਿਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਯਾਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸ਼ਰਣਂ ਤਵ ।। ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਇਂਦਿਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੇਨ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾ ਸੁਰਾਃ
'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ।' ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰਾ ਲੁਕ ਗਈ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਗਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਂਦਰਂ ਘਰ੍ਘਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਰਾਜੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਘੁੰਮਾਓ ਤੇ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਚ ਭੋਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਧਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮੇਵਾਦ੍ਰਿਂ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਤਃ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਰਮਥਨਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੈਂ ਖੁਦ ਕੂੜਮ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਥੰਮਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਹੇ ਦੁਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਤੋऽਮਰਗਣਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਦਾਨਵਾ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਂਦਰਂ ਸ਼ੈਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧੌ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਨਾਤਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦਯਾਲੁਰ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਧਾਰਯਦ੍ਗਿਰੇਰ੍ਮੂਲਂ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੇਣ ਪृष੍ਠਤਃ
ਫਿਰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕੂੜਮ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੇਠਾਂ ਥੰਮ ਲਿਆ।
ਅਨਂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਮਮਂਥੁਰ੍ਦੁਗ੍ਧਸਾਗਰਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚੋਦ੍ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ, ਅਨੰਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਮਥਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲੀ ਵਸਤੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਕਾਲਕੂਟਵਿषਂ ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਵਾਨਿਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭੋਭੋऽਮਰਗਣਾ ਯੂਯਂ ਵਿषਂ ਕੁਰੁਤਮਾਦਰਮ੍ । ਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਾਲਕੂਟਂ ਮਹਾਵਿषਮ੍
ਓ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਜ਼ਹਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੇਖੋ। ਮੈਂ ਕਾਲਕੂਟ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਜ਼ਹਰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਾਥੋ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਹृਦਿ । ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਵਿषਮਾਦਦ੍ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਜ਼ਹਰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿषਂ ਜੀਰ੍ਣਂ ਗਤਂ ਮਹਤ੍ । ਅਚ੍ਯੁਤਾਨਂਤਗੋਵਿਂਦ ਇਤਿ ਨਾਮਤ੍ਰਯਂ ਹਰੇਃ
ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਜ਼ਹਰ ਪਚ ਗਿਆ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨਾਮ—ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅਨੰਤ, ਗੋਵਿੰਦ—
ਯੋਜਪੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਵਾਦ੍ਯਂ ਨਮੋਂऽਤਿਕਮ੍ । ਵਿषਭੋਗਾਗ੍ਨਿਜਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਭਯਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਓਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ 'ਨਮੋ' ਤੱਕ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਰ, ਸੱਪ ਦੇ ਡਸਣ ਜਾਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਰਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਦੇਵਾ ਮਮਂਥੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍ । ਤਤੋऽਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਾਲਾਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਕਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਰੂਕ੍ਸ਼ਪਿਂਗਲਕੇਸ਼ਾ ਚ ਜਰਤੀਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਤਨੁਮ੍ । ਸਾ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯੇਤਿ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੀਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਜਿਹੀ ਦੇਹ ਧਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਾਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯਭਾਜਨਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਨॄਣਾਂ ਗृਹੇ ਦੇਵੀ ਕਲਹਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮੋ ਵਸ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਵਚਨਂ ਯੇ ਚ ਵਦਂਤਿ ਯੇऽਨृਤਂ ਨਰਾਃ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਯੇ ਹਿ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਦੁਃਖਦਾ ਤਿष੍ਠ ਤਦ੍ਗृਹੇ । ਕਪਾਲਕੇਸ਼ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿ ਤੁषਾਂਗਾਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਤੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰਹਿ। ਜਿੱਥੇ ਖੋਪੜੀਆਂ, ਵਾਲ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਭੁਸਾ ਜਾਂ ਕੋਲਾ ਹੋਵੇ—
ਸ੍ਥਾਨਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਤਤ੍ਰ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਧੌਤਂ ਯੇ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਉਥੇ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ, ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਟੀਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਦ੍ਗृਹੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਿष੍ਠ ਦੁਃਖਦਾਰਿਦ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਵਾਲੁਕਾਲਵਣਾਂਗਾਰੈਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰਹਿ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਰੇਤ, ਲੂਣ ਜਾਂ ਕੋਲੇ ਨਾਲ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਗੇਹੇ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਦੁਃਖਦਾ ਕਲਿਨਾ ਸਹ । ਛਤ੍ਰਾਕਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਸ਼ਿष੍ਟਂ ਯੇ ਖਾਦਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ, ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਕਲਿਜੁਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਹਿ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਟੀਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛਤਰ, ਫਣੀ, ਜੈਕਫਰੂਟ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਗੇਹੇ ਤੇषਾਂ ਤਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਕਲੁषਦਾਯਿਨਿ । ਤਿਲਪਿष੍ਟਮਲਾਬੁਂ ਯੇ ਗृਂਜਨਂ ਪੋਤਿਕਾਦਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ, ਗੰਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿੱਥੇ ਤਿਲ ਦਾ ਆਟਾ, ਲੌਕੀ, ਲਸਣ ਜਾਂ ਪੋਟੀਕਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—