ਤਯਾ ਬਹੂਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਸੁਦृਢਾਨਿ ਚ । ਏਕਦਾ ਸਾਧਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਤਮਕ ਸਾਧਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਗਤਾਨ੍ਯਨਗਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਜ੍ਞ ਜਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਪਰਾਨ੍ਸੁਂਦਰੇ ਦੇਵਤਾਲਯੇ
ਉਹ ਦੂਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪਦੀਪੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਫਲੈਃ । ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਃ ਪੂਜਯਂਤੋ ਰਾਧਾਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਰਾਧਾ ਦੀ ਵਧੀਆ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ, ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਗਾਯਂਤਿ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਪਠਂਤਿ ਸ੍ਤਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਾਲਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਦਯਂਤਿ ਚ ਕੇ ਮੁਦਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਝਾਂਜ, ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਡੋਲ ਵਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭੋਭੋਃ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੂਯਂ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਵਂਤੋ ਮਾਂ ਚੈਵ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਓ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਕਾਰ੍ਯਹਿਤੇਰਤਾਃ । ਆਰੇਭਿਰੇ ਤਦਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵੈष੍ਣਵਾ ਵ੍ਰਤਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਾਧਾਵ੍ਰਤਿਨ ਊਚੁਃ- ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਜਾਤਾ ਸ਼੍ਰੀਰਾਧਿਕਾ ਯਤਃ । ਅष੍ਟਮੀ ਸਾਦ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਾਂ ਕੁਰ੍ਵਾਮ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਰਾਧਾ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਅਠਵੀਂ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।'
ਗੋਘਾਤਜਨਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਤੇਯਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਜਮ੍ । ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਹਰਣਾਚ੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਚ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਜਮ੍
ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਚੋਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਜਂ ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾਜਨਿਤਂ ਤਥਾ । ਏਤਾਨਿ ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕृਤਾ ਯਾ ਚਾष੍ਟਮੀ ਨृਣਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਨ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਵੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਉਸ ਅਠਵੀਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਿਤ੍ਯੇਵ ਪਰਾਮृष੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਤਤ੍ਰੈਵ ਵ੍ਰਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦੈਵਾਤ੍ਸਾ ਪਂਚਤਾਂ ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਪਘਾਤੇਨ ਨਿਰ੍ਮਲਾ
ਉਥੇ, ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ; ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਡਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਈ, ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਤਾਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਬਬਂਧੁਰਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੂਤ ਪਾਸ ਅਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਯਦਾ ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਰਾਜਹਂਸਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਛੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰਧਾਰਾਭਿਃ ਪਾਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਕਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪਾਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਰਥੇ ਚਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਮ੍ । ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਤੇ ਚ ਗੋਲੋਕਾਖ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਔਰਤ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਲਕਸ਼ ਹੈ, ਉਥੇ ਲੈ ਗਏ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਰਾਧਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵ੍ਰਤਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਂ ਤਾਤ ਯੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚ ਮੂਢਧੀਃ
ਉਥੇ, ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ; ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਯਾ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵ੍ਰਤਮੇਤਚ੍ਛੁਭਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੀ; ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ—
ਰਾਧਾਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਂਤੇ ਯਮਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਤਂਤਿ ਨਰਕੇ ਚਿਰਮ੍
ਰਾਧਾ-ਵਿਸ਼ਨੂ ਵ੍ਰਤ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮਚਾਸਾਦ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਿਧਵਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਏਕਦਾ ਪृਥਿਵੀ ਵਤ੍ਸ ਦੁष੍ਟਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਵੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਕੋਈ ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਰੋਹਾਂ ਨੇ ਪੀੜ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਗੌਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਦੀਨਾ ਚਾਯਯੌ ਸਾ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਂ ਰੁਦਂਤੀ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗਤੋऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸਂਨਿਧਿਮ੍ । ਕृष੍ਣੇ ਨਿਵੇਦਿਤਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਦੁਃਖਸਂਚਯਃ
ਉਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਭੂਤਲੇ । ਅਹਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਮਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਿਤੋ ਦੈਵੈਰਾਗਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍ । ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਹੂਯ ਰਾਧਾਂ ਪ੍ਰਾਣਗਰੀਯਸੀਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛੇਹਂ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍ । ਪृਥਿਵੀਭਾਰਨਾਸ਼ਾਯ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਮਂਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਸਾ ਰਾਧਾਪ੍ਯਾਗਤਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਤਃ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਅष੍ਟਮੀਸਂਜ੍ਞਿਕੇ ਤਿਥੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਧਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਈ। ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਟਮੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ।
ਵृषਭਾਨੋ ਰ੍ਯਜ੍ਞਭੂਮੌ ਜਾਤਾ ਸਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦਿਵਾ । ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੋਧਿਤਾਯਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਤੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਜਨਮੀ। ਯਜਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖੀ।
ਰਾਜਾਨਂ ਦਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਜਮਂਦਿਰਮ੍ । ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮਹਿषੀਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਤਾਂ ਪਰ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਦਮਨਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਣੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਚ ਯਦ੍ਵਚਃ । ਗੋਪਨੀਯਂ ਗੋਪਨੀਯਂ ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਰਾਜ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇਯਾਤਿਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਲਕੜਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।