ਸਂਗੇਨ ਸਿਂਧੁਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਜਨਾਨ੍ਦੇਵਾਲਯਂ ਗਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੋਪਵਿष੍ਟਾ ਤਾਂਬੂਲਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਤਮ੍
ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਉਥੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਤਾਂਬੂ ਖਾਇਆ।
ਸ਼ੇषਂ ਚੂਰ੍ਣਂ ਸੌਧਭਿਤ੍ਤੌ ਦਤ੍ਵਾ ਨਿਮ੍ਨੇ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍ । ਤਤੋ ਗਤਾ ਜਾਰਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨਾਰ੍ਥਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂਬੂ ਦਾ ਚੂਰਨ ਮਹਲ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਾਰੇਣ ਕੇਨਚਿਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਕੇਤਃ ਸਹਸਾ ਕृਤਃ । ਸਂਕੇਤਂ ਤੁ ਗਤਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵਨਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ; ਵੈਸ਼ਿਆ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਈ, ਤੇ ਉਲਝ ਗਈ।
ਸਂਕੇਤਂ ਨਾਗਤੋ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵ੍ਯਸ਼ਂਕਿष੍ਟਵਿਲੋਕਿਤਾ । ਕਥਂ ਕਾਂਤੋ ਨਾਗਤੋ ਮੇ ਸਰ੍ਪਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵਪਾਰੀ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, 'ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਪ ਜਾਂ ਬਾਘਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ?'
ਸਂਕੇਤਨਂ ਕਥਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਕਿਂ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਅਨ੍ਯਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਭਿਲਾषੀ ਭਵੇਤ੍ਕਿਮੁ
'ਉਹ ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕੀ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਣੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ?'
ਪਰਾਮृष੍ਯੈਤਦ੍ਹृਦ੍ਯਂਤਃ ਕੋਟਪਾਲਭਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਨਗਰਂ ਨਾਗਤਾ ਸਾ ਹਿ ਰੁਦ੍ਧੇ ਲੋਕਪਥੇ ਤਮੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਚੌਕੀਦਾਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਸਤਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕਾਮਰੂਪੀ ਬਲਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧੀ । ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕਾਲਦੇਵੇਨਾਗ੍ਰਸਦਾਗਤ੍ਯ ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਬਹੁ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਾਘ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯਮੁਨਾਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤੇ ਭੀਮਵਰ੍षਿਣਃ । ਆਗਤਾ ਗਿਰਿਕੂਟਾਂਗਾ ਨੇਤੁਂ ਤਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ।
ਵਕ੍ਰਪਾਦਾ ਵਕ੍ਰਮੁਖਾ ਉਨ੍ਨਾਸਾ ਬਹੁਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ । ਚਰ੍ਮਰਜ੍ਜੂਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਂਸ਼ੁਲਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਟੇਢੇ, ਨੱਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਗੁੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ—
ਬਂਧਯਾਮਾਸੁਰੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਗਣਿਕਾਂ ਚਰ੍ਮ੍ਮਰਜ੍ਜੁਭਿਃ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਾਰਿਣੋ ਵਨਮਾਲਿਨਃ
ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ ਵਾਲੇ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲੇਨ ਚ । ਕृष੍ਣਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਦਨਪਂਕਜਾਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹਨ; ਉਹ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀਧਰਾਸ਼੍ਚਾਰੁਨਾਸਾ ਦਿਵ੍ਯਕੁਂਡਲਭੂषਿਤਾਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਂਤੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੂਤਾਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਈ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦੂਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ- ਕੇ ਯੂਯਂ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕਰ੍ਬੁਰਾ ਇਵ । ਇਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਵ੍ਰਜਥੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਇਦਂ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਤੇ ਤੁ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਯੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ? ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਸਂਪਨ੍ਨਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੂਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸਂਦੇਸ਼ਹਰਾਨ੍ਯਮਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਾਦਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭੈਃ । ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਭਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦਂਤਸ੍ਤੇ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਚਕਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ।
ਯਮਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਕਲਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯਮੋऽਪਿ ਤਤ੍ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਮ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਯਮ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋ ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਗਤਾ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਪृਚ੍ਛਤ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੰਤਰੀ, ਇਹ ਗਣਿਕਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।'
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਤਯਾ ਪਾਪਾਨ੍ਯਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਜਨ੍ਮਤਃ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ । ਕਿਂਤ੍ਵਾਕਰ੍ਣਯ ਲੋਕੇਸ਼ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਤ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੁਣੋ—ਜੇ ਕੋਈ ਨੇਕੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ।'
ਗਣਿਕੈਕਦਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਕਾਂਚਿਤ੍ਪੁਰੀਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਜਾਰਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਧਰਮ ਰਾਜਾ, ਗਣਿਕਾ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਈ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਲਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂਬੂਲਭਕ੍ਸ਼ਣਂ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਛੇषਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਦਦੌ ਭਿਤ੍ਤੌ ਤੁ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਉਥੇ, ਇਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਨ ਚਬਾਇਆ ਅਤੇ ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਚੂਰਨ ਕੰਧ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਗਣਿਕਾ ਗਤਪਾਤਕਾ । ਵੈਕੁਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾ ਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਤਵ ਦਂਡਤਃ
ਉਸ ਨੇਕੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਗਣਿਕਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ; ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾ ਯਮੋऽਪਿ ਵਚਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਵ੍ਯਾਪਾਰੇ ਚਾਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦਦੌ ਸਾ ਗਣਿਕਾਪਿ ਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਅਤੇ ਯਮ ਆਪ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲੈ ਗਏ, ਤੇ ਗਣਿਕਾ ਵੀ।'
ਆਰੂਢਾ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਰਾਜਹਂਸਯੁਤੇ ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਯਯੌ ਸਾ ਚ ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਕਿਂਕਰੈਃ
ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸਾਥ ਕੁਲਕੋਟਿਯੁਤਾਪਿ ਚ । ਤਸ੍ਥੌ ਸੌਧਗृਹੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਨਾਭੋਗਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗੇ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਵੈ ਹਰੇਰ੍ਗੇਹੇ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਜਾਨੇ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚੂਰਨ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਠੇਦ੍ਯੋ ਵੈ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਾਦਰੇਣ ਚ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤ੍ਯਸੌ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਸੁਮਤੇ ਦੁਸ੍ਤਰਾਤ੍ਕੇਨ ਜਨਃ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍ । ਰਾਧਾਯਾਸ਼੍ਚਾष੍ਟਮੀ ਸੂਤ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ। ਅਤੇ, ਹੇ ਸੂਤ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨਾਰਦੋऽਪृਚ੍ਛਤ੍ਪੁਰਾ ਚੈਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਸਮਾਸੇਨ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਸ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਪਿਤਾਮਹ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਰਾਧਾਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀ ਤਾਤ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਕਿਂਵਾ ਕृਤਂ ਕੇਨ ਪੁਰਾ ਵਿਭੋ । ਅਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਜਨਾਨਾਂ ਹਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਕੀ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ?