ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਕਾਰਕ । ਕਥਯਾਮਿ ਸਮਾਸੇਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਮুনি ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਲ ਸਭ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯੈਵ ਮृਦਾਵੇਸ਼੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਯੋ ਵੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਚ ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸੌਧਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਸੌਧਗੇਹਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਹਰੇਰ੍ਨ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸੀ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਹਲ-ਵਾਲਾ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਟਿਕੁਲੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਸੌਧੇ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੋਗਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਥਾਪਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵੈ ਭਵਤਿ ਭੋ ਮੁਨੇ । ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵੇਧਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਕਃ
ਮੁਨੀ ਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾਲ ਜੋ ਨੇਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਣ੍ਯਂਤੇ ਰੇਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣ੍ਯਂਤੇ ਵृष੍ਟਿਬਿਂਦਵਃ । ਨ ਗਣ੍ਯਂਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸ੍ਥਾਪਨੇ ਫਲਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਣ ਸਕਦਾ।
ਨਾਰਦੇਨ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪृष੍ਟਃ ਸਂਸਾਰਸਂਭਵਃ । ਵੇਧਾਸ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਹ ਦੱਸਿਆ—ਮਹਾ ਮੁਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਰਨਾਰੀ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ । ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਹਰਿਣੀਨੇਤ੍ਰਾ ਸੁਮਧ੍ਯਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਵਾਰਨਾਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾ ਚਂਚਲਾਪਾਂਗੀ ਯਯੌ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰਂ ਕਦਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਨਰਕੇ ਪਾਤਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਚੰਚਲਾਪਾਂਗੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ; ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸਂਗੇਨ ਸਿਂਧੁਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਜਨਾਨ੍ਦੇਵਾਲਯਂ ਗਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੋਪਵਿष੍ਟਾ ਤਾਂਬੂਲਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਤਮ੍
ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਉਥੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਤਾਂਬੂ ਖਾਇਆ।
ਸ਼ੇषਂ ਚੂਰ੍ਣਂ ਸੌਧਭਿਤ੍ਤੌ ਦਤ੍ਵਾ ਨਿਮ੍ਨੇ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍ । ਤਤੋ ਗਤਾ ਜਾਰਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨਾਰ੍ਥਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂਬੂ ਦਾ ਚੂਰਨ ਮਹਲ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਾਰੇਣ ਕੇਨਚਿਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਕੇਤਃ ਸਹਸਾ ਕृਤਃ । ਸਂਕੇਤਂ ਤੁ ਗਤਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵਨਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ; ਵੈਸ਼ਿਆ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਈ, ਤੇ ਉਲਝ ਗਈ।
ਸਂਕੇਤਂ ਨਾਗਤੋ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵ੍ਯਸ਼ਂਕਿष੍ਟਵਿਲੋਕਿਤਾ । ਕਥਂ ਕਾਂਤੋ ਨਾਗਤੋ ਮੇ ਸਰ੍ਪਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵਪਾਰੀ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, 'ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਪ ਜਾਂ ਬਾਘਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ?'
ਸਂਕੇਤਨਂ ਕਥਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਕਿਂ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਅਨ੍ਯਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਭਿਲਾषੀ ਭਵੇਤ੍ਕਿਮੁ
'ਉਹ ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕੀ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਣੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ?'
ਪਰਾਮृष੍ਯੈਤਦ੍ਹृਦ੍ਯਂਤਃ ਕੋਟਪਾਲਭਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਨਗਰਂ ਨਾਗਤਾ ਸਾ ਹਿ ਰੁਦ੍ਧੇ ਲੋਕਪਥੇ ਤਮੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਚੌਕੀਦਾਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਸਤਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕਾਮਰੂਪੀ ਬਲਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧੀ । ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕਾਲਦੇਵੇਨਾਗ੍ਰਸਦਾਗਤ੍ਯ ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਬਹੁ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਾਘ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯਮੁਨਾਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤੇ ਭੀਮਵਰ੍षਿਣਃ । ਆਗਤਾ ਗਿਰਿਕੂਟਾਂਗਾ ਨੇਤੁਂ ਤਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ।
ਵਕ੍ਰਪਾਦਾ ਵਕ੍ਰਮੁਖਾ ਉਨ੍ਨਾਸਾ ਬਹੁਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ । ਚਰ੍ਮਰਜ੍ਜੂਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਂਸ਼ੁਲਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਟੇਢੇ, ਨੱਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਗੁੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ—
ਬਂਧਯਾਮਾਸੁਰੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਗਣਿਕਾਂ ਚਰ੍ਮ੍ਮਰਜ੍ਜੁਭਿਃ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਾਰਿਣੋ ਵਨਮਾਲਿਨਃ
ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ ਵਾਲੇ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲੇਨ ਚ । ਕृष੍ਣਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਦਨਪਂਕਜਾਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹਨ; ਉਹ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀਧਰਾਸ਼੍ਚਾਰੁਨਾਸਾ ਦਿਵ੍ਯਕੁਂਡਲਭੂषਿਤਾਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਂਤੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੂਤਾਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਈ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦੂਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ- ਕੇ ਯੂਯਂ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕਰ੍ਬੁਰਾ ਇਵ । ਇਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਵ੍ਰਜਥੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਇਦਂ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਤੇ ਤੁ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਯੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ? ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਸਂਪਨ੍ਨਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੂਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸਂਦੇਸ਼ਹਰਾਨ੍ਯਮਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਾਦਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭੈਃ । ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਭਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦਂਤਸ੍ਤੇ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਚਕਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ।
ਯਮਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਕਲਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯਮੋऽਪਿ ਤਤ੍ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਮ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਯਮ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋ ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਗਤਾ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਪृਚ੍ਛਤ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੰਤਰੀ, ਇਹ ਗਣਿਕਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।'
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਤਯਾ ਪਾਪਾਨ੍ਯਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਜਨ੍ਮਤਃ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ । ਕਿਂਤ੍ਵਾਕਰ੍ਣਯ ਲੋਕੇਸ਼ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਤ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੁਣੋ—ਜੇ ਕੋਈ ਨੇਕੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ।'
ਗਣਿਕੈਕਦਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਕਾਂਚਿਤ੍ਪੁਰੀਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਜਾਰਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਧਰਮ ਰਾਜਾ, ਗਣਿਕਾ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਈ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਲਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂਬੂਲਭਕ੍ਸ਼ਣਂ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਛੇषਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਦਦੌ ਭਿਤ੍ਤੌ ਤੁ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਉਥੇ, ਇਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਨ ਚਬਾਇਆ ਅਤੇ ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਚੂਰਨ ਕੰਧ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।