ਤੁਲਸੀਵਨਜਾ ਛਾਯਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਦ੍ਦਿਵਜ । ਤਰ੍ਪਣਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀ ਛਾਂ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਮਂਜਰ੍ਯਾਂ ਵਸਤੇ ਰੁਦ੍ਰਃ ਤੁਲਸੀ ਤੇਨ ਪਾਵਨੀ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲ 'ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਲਸੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਤੁ ਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਹृਤਂ ਨਰਕਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੁਲਸੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਰਾਖਸ਼ਸ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਤੋਯਂ ਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾਵਹੇਤ੍ । ਗਂਗਾਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਤਧੇਨੁਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਰੋਪਯੇਤ੍ਤੁਲਸੀਂ ਯਦਿ । ਬੀਜਸਂਖ੍ਯਾ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਯੁਗਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਲਗਾਏ, ਹਰ ਇਕ ਬੀਜ ਦੇ ਬਦਲੇ ਉਹ ਉਤਨੇ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਉਮਯਾ ਤੁ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਸ਼ਂਕਰਾਰ੍ਥਂ ਹਿਮਾਲਯੇ । ਰੋਪਿਤਾਃ ਸ਼ਤਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਮਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਸੌ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ ਸਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਵਸਰੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਚਾਥ ਰੋਪਯੇਤ੍ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਦਿਵਸੇ ਚੈਵ ਤੁਲਸੀ ਚਾਤਿਪੁਣ੍ਯਦਾ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਲਗਾਏ, ਤੁਲਸੀ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰਿਦ੍ਰ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਾਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕृष੍ਣਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਰੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਚ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰਣਿਆ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮਯੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪੂਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯੇਦਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤੁ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁਲਸੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁਲਸੀ ਵਰਤ ਦੱਸੋ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਰਤ ਸੁਣੋ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਰੈਭ੍ਯਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰਾਜਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਚਂਦ੍ਰਰੂਪਾ ਮਹਾਸਤੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਰੈਭਿਆ ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੰਦਰਮੁਖੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸੀ।
ਸਾ ਵੈ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵ੍ਰਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੁਲਸੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰਦ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੋਭਾਵਾਨ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ।
ਨਿਯਮਸ੍ਥੋ ਵ੍ਰਤੀ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ
ਜੋ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਯਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪੇਨ੍ਨਿਯਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਤੁਲਸੀਵਨਸਂਨਿਧੌ । ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਨਦ੍ਯਾਦੌ ਵਿਮਲੇ ਜਲੇ
ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਦੀ ਜਾਂ ਝੀਲ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ,
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੀਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇऽਪਿ ਵਾਸਸੀ । ਨਵਗ੍ਰਹਾਣਾਮਾਰਂਭਂ ਸ਼ਾਂਤਿਕਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਪੀਲੇ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨ; ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ।
ਸ਼੍ਰਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚਰੁਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈष੍ਣਵਂ ਹੋਮਮਾਚਰੇਤ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਥੇ ਚਰੂ ਪਕਾ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਵਨ ਕਰੇ; ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਅਵ੍ਰਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਲਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮੋਪੇਤਂ ਪਲ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚੋषਧੀਯੁਤਮ੍
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘੜਾ ਰੱਖੇ; ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤੁਲਸੀਮੂਲੇ ਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਪੁਰਾਣਕੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਰੱਖੇ; ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ।
ਪਯਸਾ ਕੇਵਲੇਨੈਵ ਸਿਂਚਯੇਤ੍ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍ । ਪਂਚਾਮृਤੇਨ ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ; ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਯੋऽਨਂਤਰੂਪੋऽਖਿਲਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਗਰ੍ਭੋਦਕੇ ਲੋਕਵਿਧਿਂ ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਮੇष ਸਦੇਵ ਦੇਵੋ ਯੋ ਮਾਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦੇष ਦੇਵੀ
ਜੋ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਗਰਭ ਜਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਮਂਤ੍ਰਃ । ਆਗਚ੍ਛਾਚ੍ਯੁਤ ਦੇਵੇਸ਼ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਸਦੈਵ ਤਿਮਿਰਧ੍ਵਂਸੀ ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍
ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਮੰਤਰ: ਆਓ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਸਦਾ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਆਵਾਹਨਮਂਤ੍ਰਃ । ਪਂਚਾਮृਤੇਨ ਸੁਸ੍ਨਾਨਂ ਤਥਾ ਗਂਧੋਦਕੇਨ ਚ । ਗਂਗਾਦੀਨਾਂ ਚ ਤੋਯੇਨ ਸ੍ਨਾਤੋऽਨਂਤਃਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
ਆਵਾਹਨ ਮੰਤਰ: ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਅਨੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਸ੍ਨਾਨਮਂਤ੍ਰਃ । ਸ਼੍ਰੀਖਂਡਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰਂ ਕੁਂਕੁਮਾਦਿਵਿਲੇਪਨਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਦੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਗृਹਾਣ ਵੈ
ਸਨਾਨ ਮੰਤਰ: ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਕੁਮ ਤੇ ਹੋਰ ਲੇਪ, ਜੋ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਵਿਲੇਪਨਮਂਤ੍ਰਃ । ਨਾਰਾਯਣ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਤਾਰਣ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਵਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਵਿਲੇਪਨ ਮੰਤਰ: ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਕੱਪੜੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।