ਰਾਜੋਵਾਚ- ਇਦਾਨੀਂ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸੁਤੋ ਵੈ ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਜੀਵਨਂ ਹਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ? ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੇਮਤਲਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚੈਵ ਕੂष੍ਮਾਂਡਂ ਵृषਭਂ ਸਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਦੇਹਿ ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਬਾਲਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਪੜਾ, ਕੂਸਮਾਂਡ, ਬਲਦ, ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਵੀ ਰੱਖ।'
ਗੌਰੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦੇਹਿ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਕੁਰੁ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਗੌਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਾਸੋਕ੍ਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਚੈਵ ਚਕਾਰ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਆਖੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ।'
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਰ੍षਮਧ੍ਯੇ ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ । ਅਭੂਦ੍ਰਾਜਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਃ ਸੁਂਦਰਃ ਕੁਲਨਾਯਕਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਰੋਤਿ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।'
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾ ਨਾਰੀ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਨਮ੍ । ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸਾ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਚਂਦਨਮ੍ । ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਸ੍ਤਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜਾ, ਫੁੱਲ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯੋ ਮੂਢੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਾਲਕਘਾਤਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰੋ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਂਤਰੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਕ੍ਰੂਰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋ ਸੂਤ ਵੈਕੁਂਠਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤੇ । ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਮੇ ਪੋਤੋ ਹਿ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸੁਤ ਜੀ, ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਨੌਕਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਕਾਰਕ । ਕਥਯਾਮਿ ਸਮਾਸੇਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਮুনি ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਲ ਸਭ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯੈਵ ਮृਦਾਵੇਸ਼੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਯੋ ਵੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਚ ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸੌਧਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਸੌਧਗੇਹਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਹਰੇਰ੍ਨ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸੀ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਹਲ-ਵਾਲਾ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਟਿਕੁਲੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਸੌਧੇ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੋਗਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਥਾਪਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵੈ ਭਵਤਿ ਭੋ ਮੁਨੇ । ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵੇਧਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਕਃ
ਮੁਨੀ ਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾਲ ਜੋ ਨੇਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਣ੍ਯਂਤੇ ਰੇਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣ੍ਯਂਤੇ ਵृष੍ਟਿਬਿਂਦਵਃ । ਨ ਗਣ੍ਯਂਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸ੍ਥਾਪਨੇ ਫਲਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਣ ਸਕਦਾ।
ਨਾਰਦੇਨ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪृष੍ਟਃ ਸਂਸਾਰਸਂਭਵਃ । ਵੇਧਾਸ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਹ ਦੱਸਿਆ—ਮਹਾ ਮੁਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਰਨਾਰੀ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ । ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਹਰਿਣੀਨੇਤ੍ਰਾ ਸੁਮਧ੍ਯਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਵਾਰਨਾਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾ ਚਂਚਲਾਪਾਂਗੀ ਯਯੌ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰਂ ਕਦਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਨਰਕੇ ਪਾਤਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਚੰਚਲਾਪਾਂਗੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ; ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸਂਗੇਨ ਸਿਂਧੁਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਜਨਾਨ੍ਦੇਵਾਲਯਂ ਗਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੋਪਵਿष੍ਟਾ ਤਾਂਬੂਲਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਤਮ੍
ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਉਥੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਤਾਂਬੂ ਖਾਇਆ।
ਸ਼ੇषਂ ਚੂਰ੍ਣਂ ਸੌਧਭਿਤ੍ਤੌ ਦਤ੍ਵਾ ਨਿਮ੍ਨੇ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍ । ਤਤੋ ਗਤਾ ਜਾਰਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨਾਰ੍ਥਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂਬੂ ਦਾ ਚੂਰਨ ਮਹਲ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਾਰੇਣ ਕੇਨਚਿਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਕੇਤਃ ਸਹਸਾ ਕृਤਃ । ਸਂਕੇਤਂ ਤੁ ਗਤਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵਨਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ; ਵੈਸ਼ਿਆ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਈ, ਤੇ ਉਲਝ ਗਈ।
ਸਂਕੇਤਂ ਨਾਗਤੋ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵ੍ਯਸ਼ਂਕਿष੍ਟਵਿਲੋਕਿਤਾ । ਕਥਂ ਕਾਂਤੋ ਨਾਗਤੋ ਮੇ ਸਰ੍ਪਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵਪਾਰੀ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, 'ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਪ ਜਾਂ ਬਾਘਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ?'
ਸਂਕੇਤਨਂ ਕਥਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਕਿਂ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਅਨ੍ਯਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਭਿਲਾषੀ ਭਵੇਤ੍ਕਿਮੁ
'ਉਹ ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕੀ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਣੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ?'
ਪਰਾਮृष੍ਯੈਤਦ੍ਹृਦ੍ਯਂਤਃ ਕੋਟਪਾਲਭਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਨਗਰਂ ਨਾਗਤਾ ਸਾ ਹਿ ਰੁਦ੍ਧੇ ਲੋਕਪਥੇ ਤਮੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਚੌਕੀਦਾਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਸਤਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕਾਮਰੂਪੀ ਬਲਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧੀ । ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕਾਲਦੇਵੇਨਾਗ੍ਰਸਦਾਗਤ੍ਯ ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਬਹੁ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਾਘ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯਮੁਨਾਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤੇ ਭੀਮਵਰ੍षਿਣਃ । ਆਗਤਾ ਗਿਰਿਕੂਟਾਂਗਾ ਨੇਤੁਂ ਤਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ।
ਵਕ੍ਰਪਾਦਾ ਵਕ੍ਰਮੁਖਾ ਉਨ੍ਨਾਸਾ ਬਹੁਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ । ਚਰ੍ਮਰਜ੍ਜੂਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਂਸ਼ੁਲਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਟੇਢੇ, ਨੱਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਗੁੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ—
ਬਂਧਯਾਮਾਸੁਰੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਗਣਿਕਾਂ ਚਰ੍ਮ੍ਮਰਜ੍ਜੁਭਿਃ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਾਰਿਣੋ ਵਨਮਾਲਿਨਃ
ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ ਵਾਲੇ ਆ ਗਏ।