ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿਲੀਯਤੇ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਠਾਪੂਰ੍ਵਂ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਕੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਨੀਯਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਜਯਂਤੀਸਮੁਪੋषਣਮ੍
ਖੁਸ਼ਬੂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤਃ ਕृਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ—
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਕੀਸੂਨੋਰ੍ਯਾਮਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਵਿਲੀਯਤੇ । ਜਯਂਤੀਤਿਥਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭੁਂਜਤੇ ਯੇ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੋ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਂਭਵਂ ਪਾਪਂ ਭੁਂਜਤੇ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਾਗਰਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਾਪ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਥਾਨ—
ਗृਹੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇ ਜਯਂਤੀਵ੍ਰਤਕਾਰਿਣਃ । ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਹੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਯੰਤੀ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਯਂਤੀਂ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਨ ਵੇਦੇਨ ਪੁਰਾਣੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਜਯੰਤੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਸਮਂ ਨਾਧਿਕਂ ਵਾਪਿ ਕृष੍ਣਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਰੂਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਰਾਧਾ ਅਠਵੀਂ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਜਯਂਤੀਵਾਸਰੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਮਹਾਨਰਕਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਥਾ ਚ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ।
ਅਤੀਤਮਾਗਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਲਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪਤੇਤ੍ਤੁ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਭੋਜਨੇਨ ਵੈ
ਜੋ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਯਂਤੀ ਬੁਧਵਾਰੇ ਚ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾ ਯਦਾ । ਭਵੇਚ੍ਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਿਂ ਕृਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਜਯੰਤੀ ਬੁਧਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਕृਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਚੈਵ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਕृਤਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਜਯਂਤੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ ਅਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਯੰਤੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਗਰੇ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਠਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਆਜਨ੍ਮੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਦਹਤੇ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਵਤ੍
ਜੋ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾਣਂ ਹਰਿਵਾਸਰੇ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਰੇ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਾਚਕਂ ਮੁਨੇ । ਕੁਲਕੋਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਸ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਮুনি, ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਯਂਤ੍ਯਾਮੁਪਵਾਸੇਨ ਯੋ ਨਰੋऽਤ੍ਰ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤ੍ਯਸੌ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰਦੀਪਕੈਃ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਜਯਂਤੀਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਚ । ਨਰੋ ਵੈ ਤਾਰਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਜਯੰਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਨ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕਲਹੋ ਗृਹੇ । ਸਂਤਤੇਰ੍ਨ ਵਿਰੋਧਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਝਗੜਾ। ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਯਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ਜਯਂਤੀ ਸਮੁਪੋषਕਃ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਕਲਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਿਹੜੇ ਭੀ ਮਨੋਰਥ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਯਂਤੀਵ੍ਰਤ ਮਾਨਸਾਃ । ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੁਲੀਨਾਸ੍ਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੇ ਚ ਪਂਡਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀ ਵਰਤ ਦੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ, ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਨਿ ਚ । ਜਯਂਤੀਵਾਸਰਸ੍ਯੈਵ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਜੋ ਭੀ ਤੀਰਥ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਭਾਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਭਾਦ੍ਰੇ ਵੈ ਚੋਭਯੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਭਾਰ੍ਯਕਃ । ਰਾਧਾਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਂ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਾਧਾ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਂ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਦਾ ਹਰੇਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੈਕੁਂਠਂ ਜਯਂਤੀਸਮੁਪੋषਕਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰੀ ਲਈ ਵਰਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨਂ ਕੁਲਭ੍ਰष੍ਟਂ ਕੀਰ੍ਤਿਹੀਨਂ ਕੁਯੋਨਿਜਮ੍ । ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਾਪਂ ਚ ਜਯਂਤੀ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਜਯੰਤੀ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਚਾਰ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਸ ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਕਃ
ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਕਃ
ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਯਂਤੀਕਰਣੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਯੇषਾਂ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਯਮੋऽਪਿ ਸ਼ਂਕਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਜਯੰਤੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਯਮ ਭੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਯਯੌ ਸ ਚ ਯਥਾਗਤਃ । ਮਯਾਪਿ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਭੀ, ਹੇ ਮুনি, ਜੋ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਜਯਂਤ੍ਯਾ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਤੇਪਿ ਯਾਂਤਿ ਪਰਂ ਧਾਮ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।