ਸਸਾਗਰਾਮਿਮਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਲ੍ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਣੇ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਦਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਲਯੇ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਣੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੰਡ, ਕੂਏਂ, ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਂ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਣੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਦਾਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਣੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਜਲੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਣੇ
ਗੰਗਾ, ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਪਿਤॄਣਾਮਿਂਦੁਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਣੇ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟਣ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੇਨਕੇਨ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਪਿਤਾਮਹ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕਰ੍ਣੇਨ ਕੁਮਾਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੱਸੋ ਪਿਤਾਮਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਸੀ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸਗਰੇਣ ਦਿਲੀਪੇਨ ਕਾਕੁਸ੍ਥੇਨ ਕृਤਾ ਪੁਰਾ । ਗੌਤਮੇਨ ਚ ਗਾਰ੍ਗ੍ਯੇਣ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਸਗਰ, ਦਿਲੀਪ ਅਤੇ ਕਾਕੁਸਤ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀਤਾ; ਗੌਤਮ, ਗਾਰਗ ਅਤੇ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯੇਨ ਸਾਧੁਨਾ । ਦਦਾਤਿ ਵਾਂਛਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਭਾਦ੍ਰਪਸ੍ਯ ਸਿਤਾष੍ਟਮੀ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨੇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀਤਾ; ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਤਾष੍ਟਮੀ । ਵਰ੍षੇਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਖਾਸ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਸਾਲ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿਲੀਯਤੇ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਠਾਪੂਰ੍ਵਂ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਕੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਨੀਯਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਜਯਂਤੀਸਮੁਪੋषਣਮ੍
ਖੁਸ਼ਬੂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤਃ ਕृਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ—
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਕੀਸੂਨੋਰ੍ਯਾਮਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਵਿਲੀਯਤੇ । ਜਯਂਤੀਤਿਥਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭੁਂਜਤੇ ਯੇ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੋ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਂਭਵਂ ਪਾਪਂ ਭੁਂਜਤੇ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਾਗਰਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਾਪ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਥਾਨ—
ਗृਹੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇ ਜਯਂਤੀਵ੍ਰਤਕਾਰਿਣਃ । ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਹੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਯੰਤੀ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਯਂਤੀਂ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਨ ਵੇਦੇਨ ਪੁਰਾਣੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਜਯੰਤੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਸਮਂ ਨਾਧਿਕਂ ਵਾਪਿ ਕृष੍ਣਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਰੂਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਰਾਧਾ ਅਠਵੀਂ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਜਯਂਤੀਵਾਸਰੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਮਹਾਨਰਕਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਥਾ ਚ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ।
ਅਤੀਤਮਾਗਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਲਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪਤੇਤ੍ਤੁ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਭੋਜਨੇਨ ਵੈ
ਜੋ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਯਂਤੀ ਬੁਧਵਾਰੇ ਚ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾ ਯਦਾ । ਭਵੇਚ੍ਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਿਂ ਕृਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਜਯੰਤੀ ਬੁਧਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਕृਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਚੈਵ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਕृਤਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਜਯਂਤੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ ਅਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਯੰਤੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਗਰੇ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਠਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਆਜਨ੍ਮੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਦਹਤੇ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਵਤ੍
ਜੋ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾਣਂ ਹਰਿਵਾਸਰੇ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਰੇ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਾਚਕਂ ਮੁਨੇ । ਕੁਲਕੋਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਸ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਮুনি, ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਯਂਤ੍ਯਾਮੁਪਵਾਸੇਨ ਯੋ ਨਰੋऽਤ੍ਰ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤ੍ਯਸੌ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰਦੀਪਕੈਃ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਜਯਂਤੀਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਚ । ਨਰੋ ਵੈ ਤਾਰਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਜਯੰਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਨ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕਲਹੋ ਗृਹੇ । ਸਂਤਤੇਰ੍ਨ ਵਿਰੋਧਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਝਗੜਾ। ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਯਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ਜਯਂਤੀ ਸਮੁਪੋषਕਃ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਕਲਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਿਹੜੇ ਭੀ ਮਨੋਰਥ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।