ਤਦਾ ਮਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚਾਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਅਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸਂਯਮਨੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ—"ਤੂੰ ਸਮਯਮਨੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।"
ਯਥਾਪਰਾਧਮਾਧਤ੍ਸ੍ਵ ਦਂਡਂ ਚਂਡਕਰਾਤ੍ਮਜ । ਪਿਤ੍ਰੋਰਪੋषਕੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸਮਰ੍ਥੋ ਗੁਰੁਧ੍ਰੁਕ੍ਤੁ ਯਃ । ਏਤੌ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੌ ਨਿਪਾਤ੍ਯੌ ਨਿਰਯੇषੁ ਤੇ
"ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ, ਹੇ ਚੰਡ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ।"
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮਯੁਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਏਤਯੋਰ੍ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਦਯਾ ਜਾਤੁ ਕਕੁਪ੍ਪਤੇ
"ਹਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਭੋਗਣ। ਹੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਇਆ ਨਾ ਕਰ।"
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਗੁਰੁਦ੍ਰੁਹਿ ਮਾਨਵੇ । ਨ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸਭ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਪਿਤ੍ਰੋਰਪੋषਕੇ
ਯਮ ਆਖਦਾ ਹੈ—"ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਜਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਸਭਾ।"
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਯਂ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹੀ ਤਦ੍ਦ੍ਰੋਹਾਦਪਮृਤ੍ਯੁਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਚ੍ਛਾਸਨਾਦ੍ਭृਤ੍ਯੈਰਾਨੀਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕ੍ਸ਼ਮਃ
"ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਘਾਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਭਰਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ, ਵੇਖਣ ਯੋਗ।"
ਭੋ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਘੋਰੇ ਰੌਰਵੇ ਵਤ੍ਸਰਾਯੁਤੇ । ਪਾਤ੍ਯਤਾਂ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਃਸਾਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍
"ਹੇ ਭਰਤੀਓ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੁੱਟੋ; ਫਿਰ, ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟੋ।"
ਤਾਵਂਤਮੇਵ ਕਾਲਂ ਵੈ ਪਾਪੋऽਯਂ ਗੁਰੁਲੋਪਕਃ । ਨਰਕੇष੍ਵਿਤਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਥਾਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
"ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਹਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ।"
ਮੁਕੁਂਦ ਉਵਾਚ- ਵੇਦਾਯਨ ਗੁਰੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਯਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਨੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਧ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਮੁਕੁੰਦ ਆਖਦਾ ਹੈ—"ਵੇਦਾਯਨ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਤੀ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।"
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਤਾਂ ਵ੍ਯਥਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਲਬ੍ਧਵਾਨਤਿਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਯਥਾਕੋऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤਾਤ ਨੀਤੋ ਮੇ ਯੁਗਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਕਠਿਨ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਤਨ੍ਨੀਤਂ ਦੁਃਖਂ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਾ । ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਮੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇऽਹਂ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਤੀਹ ਦਿਨ ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ; ਇਕਤੀਵੇਂ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪਤਿਤੇष੍ਵਸ੍ਥਿਖਂਡੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਤਮੋਤ੍ਤਮੇ । ਗੁਰੁਲੋਪੋਦ੍ਭਵਂ ਪਾਪਂ ਸਦ੍ਯੋ ਨष੍ਟਂ ਮਮਾਭਵਤ
ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਉਣ-ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟ ਗਿਆ।
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਰ੍ਮਯਾ । ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ।
ਯਮਸ੍ਯ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਨਿਵਸਂਤਿ ਵੈ । ਪਾਪਿਨਾਂ ਭਯਦਾਯਿਨ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਤਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਯਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਨਤਾਵਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿਂਹਾਸ੍ਯਾ ਗਜਕੋਲਾਸ੍ਯਾ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੋਨ੍ਨਤੋਦਰੀਃ । ਬਿਡਾਲਾਸ੍ਯਾਃ ਪਿਂਗਕੇਸ਼੍ਯੋ ਭਾਮਿਨ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਪਤ੍ਕਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਸੂਰਾਂ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਹਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਉਭਰੀਆਂ ਪੇਟਾਂ, ਪੀਲੇ ਵਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਃਪਾਪੋਹਂ ਯਦਾਭਵਮ੍ । ਤਦਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਜਾ ਦृष੍ਟਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਯਮਾਲਯੇ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨ੍ਯੋ ਵਿਨਯਾਚਾਰਸਂਚਿਤਾਃ । ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਤਾਤ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਗਂਤੁਮਮਰੇਸ਼ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਸਨ੍ਯਾਸੀ ਸ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਭੂਯਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੁਕੁਂਦਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਵੇਦਾਯਨ ਉਵਾਚ- ਬਾਲ੍ਯਾਵਧਿ ਗੁਰੁਸ੍ਨੇਹਂ ਮਤ੍ਤੋऽਧੀਤਂ ਤ੍ਵਯਾਖਿਲਮ੍ । ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੇਤਸ਼੍ਚ ਵੇਦਸ੍ਤੁ ਸਪਦਕ੍ਰਮਃ
ਵੇਦਾਯਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਸ਼ਬਦ-ਵਿਗਿਆਨ ਤੇ ਪੂਰਾ ਵੇਦ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ।
ਵਿਹਿਤਾ ਮਮ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਭਾਵੇਨ ਭਵਤੋਤ੍ਤਮਾ । ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਤਿ ਸਤਾਂ ਸਾਧੋ ਗੁਣਾਃ ਸ਼ਮਦਮਾਦਯਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੰਜਮ ਆਦਿ ਹਨ।
ਗੁਰੁਲੋਪਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕਥਂ ਤੇ ਸਮਜਾਯਤ । ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮੇ ਤਾਤ ਯਥਾ ਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਉਣ-ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣ ਸਕਾਂ।
ਮੁਕੁਂਦ ਉਵਾਚ- ਜਨ੍ਮੋਪਵੀਤਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਤਾਰੋ ਨਿਗਮਸ੍ਯ ਚ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਦਾਤੁਸ਼੍ਚ ਨਾਜ੍ਞਾਭਂਗਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ-ਉਪਵੀਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਪਵੀਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੋੜੀ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਃ ਸੇਵਾ ਭृਤ੍ਯੇਨੇਵ ਕृਤਾ ਮਯਾ । ਤਵਾਪਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦਾਤੁਸ਼੍ਚ ਨਾਜ੍ਞਾਭਂਗਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੱਸ-ਸਸੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ; ਤੇਰੀ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੋੜੀ।
ਪੁਰੋਧਾ ਯਃ ਕੁਲਾਚਾਰ੍ਯੋ ਵੇਦਵੇਦਾਂਤਪਾਰਗਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਰਾਦ੍ਧਂ ਕੇਚਿਨ੍ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਕੁਲ-ਅਚਾਰਯ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਉਣ-ਸੇਵਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ; ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਯਤੇ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦ । ਤਦਾ ਪੁਰੋਧਸੇ ਧੇਨੁਮੇਕਾਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੇ ਸਾਡੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਇਕ ਗਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਨਾਲਮਿਤਿ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਨਃ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਪੁਰਾ ਮਮੈਵ ਪੁਤ੍ਰੇ ਤੁ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭੇऽਹਨਿ
ਇਹ ਦਿੰਦੇ ਹੀ ਕੁਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਜਨਮਿਆ—
ਕੁਲਕ੍ਰਿਯਾ ਮਯਾ ਤਾਤ ਨ ਕृਤਾ ਮੂਢਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਕਰਣੇਨੈਵ ਗੁਰੁਲੋਪਕਰੋऽਭਵਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਨਿਵੇਦਿਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਰੁਲੋਪਾਦ੍ਯਥਾ ਮਮ । ਪਾਪਮਾਸੀਦਨੁਜ੍ਞਾ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵੇਦਾਯਨ ਉਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਂਤਰਾਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯੇषਾ ਯਾ ਕੋਸ਼ਲਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਸ੍ਮृਤਿਰਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਃ
ਵੇਦਾਯਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਸ਼ਲਾ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਥੀਨਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਤੇ । ਮੁਕੁਂਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਚੈਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤਿਰਸ੍ਤਿ ਤਵਾਨਘ
ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਪਈਆਂ? ਮੁਕੁੰਦ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ?