ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚੋਰ੍ਜੇ ਯੋ ਵੈ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਪ੍ਰਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵृਜਿਨਂ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਜਮ੍
ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਸਂ ਸਰ੍ਪਿषਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਹਰਯੇਪਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਪਦ੍ਮਂ ਹਰਾਵਪਿ । ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਕਮਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਕਰੋਤਿਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁਯਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਤਤ੍ਫਲਂਲਭੇਤ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਨਭਸਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿਪ੍ਰਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹਰੇਃ । ਦੀਪਂ ਨਭਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸਦਾ ਹਰਿਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗृਹੇ ਦੀਪਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਘृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੀ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣੋ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈਕੁਂਠੋ ਨਾਮਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਸਂਗਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਪਾਤਕੀ
ਪੁਰਾਣੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਨਾਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਏਕਦਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੀ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਵਾਦਿਤੁ ਚਾਖੁਰਾਗਤੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਖਾਦਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਬੋਧਿਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਦੀਪਕਃ
ਘੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਚੂਹਾ ਦੀਵੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਤਾੰ ਦੀਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਮੂषਕੋऽਗ੍ਨਿਭਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਗੇਨਾਪਿ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਆਖੋਸ਼੍ਚ ਸਕਲਂ ਪਾਪਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚੂਹਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ।
ਸਰ੍ਪੇਣ ਦਂਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਖੁਃ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤਤੋ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਸੱਪ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਦੂਤ ਫੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਰਜ੍ਜੁਭਿਃ । ਯਾਵਨ੍ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾ ਗਰੁਡਾਰੂਢਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ । ਵਿਮਾਨਂ ਗਗਨੇ ਚੈਵ ਰਾਜਹਂਸਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੋਹਣਾ ਵਿਮਾਨ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕਨਕੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਕਾਮਗਂ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ । ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪਾਸ਼ਾ ਕੱਟ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋऽਪ੍ਯਸੌ ਮੂਢਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਬਂਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਮਨਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਯਦਿ ਵਾਂਛਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਚੂਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਝੱਲੇਓ; ਤੁਹਾਡਾ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰੋ, ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪृਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਨੀਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਕੰਬ ਗਏ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: 'ਕਿਹੜੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਅਸੌ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਪਾਪੀ ਯੂਯਂ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ- ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਪਬੋਧਨਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ ਸੀ।'
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੂਤਾ ਨਯਾਮੋ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਬੋਧਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਤਬ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੀ ਜਗਾ ਦੇਵੇ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੈਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਦੇਵੇ—
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਰਿਣਾ ਵਿਨਾ । ਘृਤਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਰੇਰ੍ਗृਹੇ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਘੀ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਪ੍ਰਕਰ੍ਤਾ ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦੀਪਦਾਤਾ ਚ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯਥਾਗਤਾਃ
ਪਰ ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।'
ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਰਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯ ਏਵਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਂ ਗਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲੈ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਮਨਵਾਂਤਰ ਦੇ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਤਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਚਿਰਂ ਭੋਗਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਣੀ; ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਬਾ ਸੁਖ ਭੋਗਦੀ ਰਹੀ।
ਇਤਃ ਪੁਨਰ੍ਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਗੋਲੋਕਂ ਹਰਿਸੇਵਯਾ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੀਪਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਜਯਂਤ੍ਯਾਃ ਸੂਤ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਦਾ ਸਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜਨੈਃ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਯਿ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਪੋਤਃ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਤ ਜੀ, ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਦੋਂ ਲੋਕ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਰਦੇਨ ਪृष੍ਟ ਏਤਤ੍ਸੁਰਾਲਯੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਵਿਦਵਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।