ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਖਂ ਚਿਰਮ੍ । ਲੇਪਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਕਿਂ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਠੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਦੁਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ! ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਮਿਆ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੂਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦੋषਂ ਕਿਂ ਤਦਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਤ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪੁਰੈਕਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਮ੍ । ਜੈਮਿਨਿਃ ਪृष੍ਟਵਾਨੇਤਦਾਰੇਭੇ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨਿਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਿਲਤੈਲਂ ਮੈਥੁਨਂ ਯਃ ਸ਼ੁਭਦੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਬਹੁਜਨ੍ਮਕृਤੈਃਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਵਿਵਾਹਿਕ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਚ ਮੈਥੁਨਂ ਯੋ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ ਸਂਮੂਢਃ ਸ਼ੂਕਰਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਵਿਵਾਹਿਕ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੂੜ੍ਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੂਅਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪਤ੍ਰੇਪਤ੍ਰੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੈਰ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਕਂ ਵੈ ਯੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ਾਕੇਨੈਕੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਗਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਸਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚੋਰ੍ਜੇ ਯੋ ਵੈ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਪ੍ਰਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵृਜਿਨਂ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਜਮ੍
ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਸਂ ਸਰ੍ਪਿषਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਹਰਯੇਪਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਪਦ੍ਮਂ ਹਰਾਵਪਿ । ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਕਮਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਕਰੋਤਿਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁਯਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਤਤ੍ਫਲਂਲਭੇਤ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਨਭਸਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿਪ੍ਰਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹਰੇਃ । ਦੀਪਂ ਨਭਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸਦਾ ਹਰਿਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗृਹੇ ਦੀਪਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਘृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੀ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣੋ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈਕੁਂਠੋ ਨਾਮਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਸਂਗਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਪਾਤਕੀ
ਪੁਰਾਣੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਨਾਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਏਕਦਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੀ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਵਾਦਿਤੁ ਚਾਖੁਰਾਗਤੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਖਾਦਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਬੋਧਿਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਦੀਪਕਃ
ਘੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਚੂਹਾ ਦੀਵੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਤਾੰ ਦੀਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਮੂषਕੋऽਗ੍ਨਿਭਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਗੇਨਾਪਿ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਆਖੋਸ਼੍ਚ ਸਕਲਂ ਪਾਪਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚੂਹਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ।
ਸਰ੍ਪੇਣ ਦਂਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਖੁਃ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤਤੋ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਸੱਪ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਦੂਤ ਫੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਰਜ੍ਜੁਭਿਃ । ਯਾਵਨ੍ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾ ਗਰੁਡਾਰੂਢਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ । ਵਿਮਾਨਂ ਗਗਨੇ ਚੈਵ ਰਾਜਹਂਸਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੋਹਣਾ ਵਿਮਾਨ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕਨਕੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਕਾਮਗਂ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ । ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪਾਸ਼ਾ ਕੱਟ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋऽਪ੍ਯਸੌ ਮੂਢਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਬਂਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਮਨਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਯਦਿ ਵਾਂਛਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਚੂਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਝੱਲੇਓ; ਤੁਹਾਡਾ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰੋ, ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪृਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਨੀਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਕੰਬ ਗਏ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: 'ਕਿਹੜੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਅਸੌ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਪਾਪੀ ਯੂਯਂ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ- ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਪਬੋਧਨਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ ਸੀ।'
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੂਤਾ ਨਯਾਮੋ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਬੋਧਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਤਬ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੀ ਜਗਾ ਦੇਵੇ—