ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਰਜਾਂਸਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵਸੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰੇ
ਉਥੇ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਉਨੀ ਹੀ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਦਂਡਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੌਰੋ ਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਰਤਃ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਂਗਭਾਕ੍
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਰੂੜ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਾਖੰਡੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ ਮੂਢਧੀਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸਾਵਂਘ੍ਰਿਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਸਂਯੁਤਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਤਃ ਸਕਲਂ ਨਿਮ੍ਨੇ ਭੂਮੌ ਦੇਵਗृਹਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਤੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਇਕ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮ੍ਨਰਿਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਲੋਹਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਲਾਕਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯਤ੍ਵਰਰਂਮੁਦਾ
ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਖੱਡ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਰ੍ਗੇਹਂ ਵਿਤਾਨਵਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਦੀਪਾਢ੍ਯਂ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤ ਮਹਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਛਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸੁਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪਾਤ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੁਵਾਸਿਤਸ੍ਯ ਤੈਲਸ੍ਯ ਗਂਧੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਦੀ ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੇਨਹਾਰਕੇਣਾਥ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ਾਯਿਤੋ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਚੋਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਅਚੁਤ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥਂ ਨਿष੍ਪਾਪਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਥ ਨ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਸੇਵਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਯਤਸ਼੍ਚੌਰੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਨੇਤੁਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਲ-ਧਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ—ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾਂਸ਼ੁਕਂ ਭੂਮੌ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕਮਲਾਪਤੇਃ । ਬਬਂਧ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਚ ਪਾਣੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਂਪਿਤਃ
ਕਮਲ-ਪਤੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੋਲਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਯਾਪਤੇਸ਼੍ਚਾਥ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੁਘੋਰਂ ਚ ਪਤਿਤਾਨ੍ਯਥ ਤਾਨਿ ਵੈ
ਜੈਮਿਨੀ, ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧਾਵਂਤ ਇਤਿ ਕਿਨ੍ਵਹੋ । ਆਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੋਰੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਜਵੇਨ ਚ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜ ਪਿਆ—ਇਸ ਦੀ ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸੀ? ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਚੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ ਦੌਲਤ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਚ ਚੌਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਕਾਲਸਰ੍ਪੇਣ ਮृਤੋऽਸੌ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ
ਚੋਰ ਵੀ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਕਾਲ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਸਸਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ—ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੰਨੀਆਂ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ—ਉਹਨੂੰ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ੇਨ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਮਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਚਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੇ ਫੰਨੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਔਖੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਯਮ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਂ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਸਮੂਲਂ ਵਦ ਹੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਸृष੍ਟਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਕृਤਾਨ੍ਯਨੇਨ ਮੂਢੇਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਪਾਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਚੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮੂਰਖ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂਤ੍ਵਾਕਰ੍ਣਯ ਲੋਕੇਸ਼ ਸੁਕृਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਯਮੁਨਾਭ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਲੋਪਿ ਤਤ੍
ਪਰ ਸੁਣੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ ਦੇ ਵਲ ਪੁੰਨ ਵੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇऽਮਾਤ੍ਯ ਵਦ ਸਾਰਂ ਮਮਾਂਤਿਕੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਤਦ੍ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਦਸੌ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਦੇ ਵਲ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਮੰਤਰੀ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਸ ਗੱਲ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਓਥੇ ਭੇਜਾਂਗਾ ਜਿਥੇ ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਾਂਜਲਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਯਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਹਰਣਾਰ੍ਥਂ ਹਰੇਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਗਤੋऽਸੌ ਪਾਪਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮੋ ਰਾਜਨ੍ਪਾਦਯੋਰ੍ਦ੍ਵਾਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹਰੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਰੀ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਕੀਚੜ ਹਟ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਲਿਪ੍ਤਾ ਸਾ ਭੂਮਿਰ੍ਬਿਲਚ੍ਛਿਦ੍ਰ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਪਾਤਕਂ ਮਹਤ੍ । ਵੈਕੁਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਗ੍ਯੋऽਸੌ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤਵ ਦਂਡਤਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ, ਕੋਈ ਛੇਕ ਜਾਂ ਖੋਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪੀਠਂ ਕਨਕਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਚੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯੋਯਮੇਨਸਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਕੁਰਸੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਮਂਦਿਰਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਦ੍ਧਿ ਰੇਣੁਭਿਃ
ਉਹ ਯਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭੋ ਸਾਧੋ ਹਰੇਰ੍ਮਂਦਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ—ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਰੀ ਦੇ ਉੱਚ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾ।
ਨਾਨਾਭੋਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਸੌ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਅਨੇਕ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ—ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਹਂਸਯੁਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗਤੈਨਸਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਸੁਖਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨੂੰ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।