ਮਾਰ੍ਜਯਂਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਾਃ । ਜਨੇ ਦੀਨੇ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿषਵਚ੍ਚ ਯੇ । ਹਰਿਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੇऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਜਨਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਪਰਾਈ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਯੇ ਤੁਲਸੀਵਨਪਾਲਕਾਃ । ਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਧਾਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪੁਰਤੋ ਯੇ ਚ ਦੀਪਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ । ਪਰਨਿਂਦਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪृष੍ਟੋ ਜੈਮਿਨਿਨਾ ਵ੍ਯਾਸ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਯੇਦਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਗੁਰੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਜੈਮਿਨਿਸਂਵਾਦਂ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੌਨਕਾ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਵਿਆਸ ਤੇ ਜੈਮਿਨੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਹਿ ਗੁਰੋ ਕੇਨ ਮਂਦਿਰਂ ਜਗਤੀਪਤੇਃ । ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਪਾਪੀ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਿਹਰਬਾਨ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਕਿਹੜੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਇਤਾਂ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਜੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਂਦਿਰੇ ਯੋ ਵੈ ਲੇਪਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲੇਪ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚਾਂਬੁਲੇਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਚ੍ਛृਣੁ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਮਂਦਿਰੇ ਜਗਤੀਪਤੇਃ
ਜੈਮਿਨੀ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ।
ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਰਜਾਂਸਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵਸੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰੇ
ਉਥੇ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਉਨੀ ਹੀ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਦਂਡਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੌਰੋ ਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਰਤਃ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਂਗਭਾਕ੍
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਰੂੜ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਾਖੰਡੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ ਮੂਢਧੀਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸਾਵਂਘ੍ਰਿਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਸਂਯੁਤਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਤਃ ਸਕਲਂ ਨਿਮ੍ਨੇ ਭੂਮੌ ਦੇਵਗृਹਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਤੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਇਕ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮ੍ਨਰਿਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਲੋਹਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਲਾਕਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯਤ੍ਵਰਰਂਮੁਦਾ
ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਖੱਡ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਰ੍ਗੇਹਂ ਵਿਤਾਨਵਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਦੀਪਾਢ੍ਯਂ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤ ਮਹਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਛਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸੁਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪਾਤ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੁਵਾਸਿਤਸ੍ਯ ਤੈਲਸ੍ਯ ਗਂਧੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਦੀ ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੇਨਹਾਰਕੇਣਾਥ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ਾਯਿਤੋ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਚੋਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਅਚੁਤ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥਂ ਨਿष੍ਪਾਪਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਥ ਨ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਸੇਵਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਯਤਸ਼੍ਚੌਰੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਨੇਤੁਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਲ-ਧਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ—ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾਂਸ਼ੁਕਂ ਭੂਮੌ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕਮਲਾਪਤੇਃ । ਬਬਂਧ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਚ ਪਾਣੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਂਪਿਤਃ
ਕਮਲ-ਪਤੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੋਲਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਯਾਪਤੇਸ਼੍ਚਾਥ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੁਘੋਰਂ ਚ ਪਤਿਤਾਨ੍ਯਥ ਤਾਨਿ ਵੈ
ਜੈਮਿਨੀ, ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧਾਵਂਤ ਇਤਿ ਕਿਨ੍ਵਹੋ । ਆਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੋਰੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਜਵੇਨ ਚ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜ ਪਿਆ—ਇਸ ਦੀ ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸੀ? ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਚੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ ਦੌਲਤ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਚ ਚੌਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਕਾਲਸਰ੍ਪੇਣ ਮृਤੋऽਸੌ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ
ਚੋਰ ਵੀ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਕਾਲ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਸਸਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ—ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੰਨੀਆਂ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ—ਉਹਨੂੰ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ੇਨ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਮਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਚਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੇ ਫੰਨੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਔਖੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਯਮ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਂ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਸਮੂਲਂ ਵਦ ਹੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਸृष੍ਟਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਕृਤਾਨ੍ਯਨੇਨ ਮੂਢੇਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਪਾਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਚੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮੂਰਖ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।