ਸਾਧੁਸਂਗਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮੁਖਾਨਿ ਚ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ—even ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ—ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਕੁਲੇ ਚੈਵ ਏਕੋ ਭਵਤਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਯਦਾ ਪਾਪੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਗਾਮਿ ਵੈ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਵੈਸ਼ਣਵ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਂਸਾਦਂਭਕਾਮਕ੍ਰੋਧੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਨਰਾਃ । ਲੋਭਮੋਹਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਿੰਸਾ, ਝੂਠ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਣ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤਾ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤੇ ਰਤਾਃ । ਅਮਤ੍ਸਰਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਯੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਤ੍ਯਭਾषਿਣਃ
ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਨਪੁਂਸਕਾਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਹਰਿਨਾਮਾਨਿ ਤੁਲਸੀਮਾਲ੍ਯਧਾਰਕਾਃ । ਹਰ੍ਯਂਘ੍ਰਿਸਲਿਲੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਗਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਰ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਯੇषਾਂ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਰ੍ਹਿਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੱਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਪਾਖਂਡਸਂਗਰਹਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸਿਂਚੇਯੁਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਯੇ ਚ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨਰਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਪੂਜਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਯੇ ਚ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਯੇ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਵੈ ਹ੍ਯਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਚਰਿਤਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨਰਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪਿ ਚ
ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਪੱਕਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਜਯਂਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਾਃ । ਜਨੇ ਦੀਨੇ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿषਵਚ੍ਚ ਯੇ । ਹਰਿਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੇऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਜਨਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਪਰਾਈ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਯੇ ਤੁਲਸੀਵਨਪਾਲਕਾਃ । ਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਧਾਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪੁਰਤੋ ਯੇ ਚ ਦੀਪਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ । ਪਰਨਿਂਦਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪृष੍ਟੋ ਜੈਮਿਨਿਨਾ ਵ੍ਯਾਸ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਯੇਦਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਗੁਰੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਜੈਮਿਨਿਸਂਵਾਦਂ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੌਨਕਾ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਵਿਆਸ ਤੇ ਜੈਮਿਨੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਹਿ ਗੁਰੋ ਕੇਨ ਮਂਦਿਰਂ ਜਗਤੀਪਤੇਃ । ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਪਾਪੀ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਿਹਰਬਾਨ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਕਿਹੜੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਇਤਾਂ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਜੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਂਦਿਰੇ ਯੋ ਵੈ ਲੇਪਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲੇਪ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚਾਂਬੁਲੇਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਚ੍ਛृਣੁ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਮਂਦਿਰੇ ਜਗਤੀਪਤੇਃ
ਜੈਮਿਨੀ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ।
ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਰਜਾਂਸਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵਸੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰੇ
ਉਥੇ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਉਨੀ ਹੀ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਦਂਡਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੌਰੋ ਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਰਤਃ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਂਗਭਾਕ੍
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਰੂੜ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਾਖੰਡੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ ਮੂਢਧੀਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸਾਵਂਘ੍ਰਿਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਸਂਯੁਤਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਤਃ ਸਕਲਂ ਨਿਮ੍ਨੇ ਭੂਮੌ ਦੇਵਗृਹਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਤੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਇਕ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮ੍ਨਰਿਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਲੋਹਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਲਾਕਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯਤ੍ਵਰਰਂਮੁਦਾ
ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਖੱਡ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਰ੍ਗੇਹਂ ਵਿਤਾਨਵਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਦੀਪਾਢ੍ਯਂ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤ ਮਹਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਛਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸੁਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪਾਤ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੁਵਾਸਿਤਸ੍ਯ ਤੈਲਸ੍ਯ ਗਂਧੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਦੀ ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੇਨਹਾਰਕੇਣਾਥ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ਾਯਿਤੋ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਚੋਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਅਚੁਤ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।