ਦਾਨਂ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਚ ਨ ਯਾਚਤੇ । ਨਿਰਯੇ ਚੋਭਯੋਰ੍ਵਾਸੋ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਗੇ। ਦੋਵੇਂ, ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਾਨਿ ਦਾਨੇਨ ਹਨ੍ਯਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਚੁਤਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਖਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਾਰਭ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵੇਦਵ੍ਯਾਸਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕਲੌ ਸਮਾਗਤੇ ਸੂਤ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਉਦ੍ਧਾਰੋ ਵੈ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਚੂਤ (ਅੰਬ) ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਖੰਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਵੇਦਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵਰੋ ਭਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਜਨਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭਵਾਞ੍ਛੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ! ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਨੇਕ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਏਤਦ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ । ਪृष੍ਟੋ ਜੈਮਿਨਿਨਾ ਤਂ ਸ ਯਦਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਵੈष੍ਣਵ
ਹੇ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਵੇਦਵਿਆਸ ਨੂੰ ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਸੌ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਪਾਰਗਮ੍ । ਗੁਰੁਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੁਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸਭ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੇਦਵਿਆਸ ਨੂੰ ਡੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਕਲੌ ਨृਣਾਂ ਭਵੇਤ੍ਕੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵੈ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ । ਅਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਯਤਃ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਨਵ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਪੁੰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁਸਂਗਾਦ੍ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਗਤਿਃ
ਵੇਦਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਰੋਚਤੇ ਕਥਾ ਭੂਮੌ ਪਾਪਿष੍ਠਾਯ ਜਨਾਯ ਵੈ । ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪਾਪਿष੍ਠਪ੍ਰਵਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਥਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਜਾਣੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽऽਨਂਦੀ ਭਵਤਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਅਸਤ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਪਾਪਿਨਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਕਥਾ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸਮਝੋ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਯਾਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯਃ ਕਥਾਰਂਭੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਨਰਾਧਮਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਾਵਧਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਨਵਾਂਤਰਾਂ ਤਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਂਦਂਤ੍ਯੁਪਹਸਂਤਿ ਵੈ । ਤੇषਾਂ ਕਰਸ੍ਥਾ ਨਰਕਾ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ਕਰਾਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਮਖੌਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨਰਕ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਯੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਵੈ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਤਥਾ । ਨ ਜਾਨੇ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਤਸ੍ਯ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਦੱਸਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਗਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਅਕਾਲਮਰਣਂ ਤਥਾ । ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਤਥਾਸ੍ਤੇਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਾਪਿਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਅਕਾਲ ਮੌਤ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਾ ਤੇ ਚੋਰੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪਾਪੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਾਸ਼ਮਗ੍ਨਿਨਾ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਵਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਿਚ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵੈ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਗृਹੇ । ਤਸ੍ਯ ਗृਹਸਮੀਪਂ ਹਿ ਨਾਯਾਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਪੁਸਤਕ ਘਰ ਵਿਚ ਪਈ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਵਦਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਂਚ੍ਛਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗੁਰੋ ਮਮ । ਇਦਾਨੀਂ ਤਾਨ੍ਸਮਾਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤੇषਾਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਿਆਰੇ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਖਾਸੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜੀਆਂ ਵਾਅਦੇ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਯੋ ਨਰੋ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾਂਘ੍ਰਿਜਲਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਕਰੋਤਿ ਸੇਚਨਂ ਪਾਪੀ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਾਧੁਸਂਗਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮੁਖਾਨਿ ਚ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ—even ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ—ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਕੁਲੇ ਚੈਵ ਏਕੋ ਭਵਤਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਯਦਾ ਪਾਪੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਗਾਮਿ ਵੈ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਵੈਸ਼ਣਵ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਂਸਾਦਂਭਕਾਮਕ੍ਰੋਧੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਨਰਾਃ । ਲੋਭਮੋਹਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਿੰਸਾ, ਝੂਠ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਣ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤਾ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤੇ ਰਤਾਃ । ਅਮਤ੍ਸਰਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਯੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਤ੍ਯਭਾषਿਣਃ
ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਨਪੁਂਸਕਾਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਹਰਿਨਾਮਾਨਿ ਤੁਲਸੀਮਾਲ੍ਯਧਾਰਕਾਃ । ਹਰ੍ਯਂਘ੍ਰਿਸਲਿਲੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਗਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਰ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਯੇषਾਂ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਰ੍ਹਿਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੱਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਪਾਖਂਡਸਂਗਰਹਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸਿਂਚੇਯੁਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਯੇ ਚ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨਰਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।
ਪੂਜਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਯੇ ਚ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਯੇ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਵੈ ਹ੍ਯਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਚਰਿਤਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨਰਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪਿ ਚ
ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਪੱਕਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ।